I SA/Lu 436/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2024 r. znak 0601-IEE.7192.80.2024.2 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego - w zakresie wniosku skarżącego o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Moniki Kazubińskiej-Kręcisz, Andrzeja Niezgody i Grzegorza Wałejki postanawia - oddalić wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Moniki Kazubińskiej-Kręcisz, Andrzeja Niezgody i Grzegorza Wałejki od rozpoznania niniejszej sprawy. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2024 r. znak 0601-IEE.7192.80.2024.2. Pismem procesowym z dnia 4 grudnia 2024 r. (data wpływu do Sądu: 6 grudnia 2024 r.) skarżący zwrócił się o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Moniki Kazubińskiej-Kręcisz, Andrzeja Niezgody oraz Grzegorza Wałejki. We wniosku stwierdzono, że działają oni na szkodę skarżącego i jego małżonki, nie ustalają uprawnień ustawowych jednostek organizacyjnych i legalizowali bezprawne działania. Objęci wnioskiem sędziowie w złożonych oświadczeniach stwierdzili, że nie występują żadne okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość do co ich bezstronności w sprawie, o których mowa w art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki, 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia, 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron, 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą, 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator, 6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Niezależnie od wskazanych wyżej przyczyn, sąd zgodnie z art. 19 p.p.s.a. wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwość co do bezstronności sędziego. W myśl art. 22 § 1 p.p.s.a. o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy. Natomiast stosownie do art. 22 § 2 p.p.s.a. postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Oceniając wniosek o wyłączenie wskazanych wyżej sędziów wskazać należy, że w świetle powołanych wyżej przepisów nie mógł on odnieść skutku. Nie stanowi bowiem przesłanki wyłączenia jedynie subiektywne przeświadczenie strony, że istnieją przesłanki dyskwalifikujące udział sędziego w danej sprawie. Podkreślenia wymaga, że wniosek o wyłączenie sędziego uzasadniają jedynie takie okoliczności, które obiektywnie mogą wywołać wątpliwości co do jego bezstronności, zaś takich nie wskazano w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, w sprawie brak jest podstaw do uznania, że pomiędzy sędziami, których wniosek dotyczy a skarżącym, mogące świadczyć o konieczności wyłączenia osób orzekających od rozpatrywania sprawy z mocy ustawy, bowiem nie pozostają oni w stosunku prawnym, który oddziaływałby na prawa lub obowiązki orzekających. Nie zaistniały także inne przesłanki wyłączenia z mocy prawa, o których mowa w art. 18 p.p.s.a. Ani z treści wniosku o wyłączenie, ani z oświadczeń osób objętych wnioskiem nie wynika ponadto, aby zachodziły jakiekolwiek okoliczności, wskazane w art. 19 p.p.s.a., czy to związane z osobistymi stosunkami między orzekającymi a stroną, czy też jakiekolwiek inne uwarunkowania zewnętrzne i wewnętrzne, mogące budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia opartego na w pełni zobiektywizowanych podstawach. We wniosku jako argument przemawiający za wyłączeniem sędziów wskazano na zasiadanie przez nich w składach orzekających, które wydawały niekorzystne dla niej wyroki. Zwrócono przy tym uwagę na zagadnienia, istotnie poruszane we wcześniej składanych skargach w sprawach skarżącego lub jego małżonki (np. w sprawach I SA/Lu 247/22, I SA/Lu 297/22, I SA/Lu 620/23), w których faktycznie składy orzekające Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie uznały zarzuty za bezpodstawne. W tym zakresie należy zwrócić uwagę na słuszne zapatrywanie, prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym sam fakt, że sędzia reprezentuje pogląd prawny niekorzystny dla skarżącego czy wydaje odmienne od jego oczekiwań rozstrzygnięcia, nie stanowi podstawy wyłączenia sędziego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 marca 2016 r., I OZ 203/16; z dnia 13 lutego 2014 r., II OZ 149/14; z dnia 26 stycznia 2012 r., II FZ 15/12; z dnia 22 marca 2011 r., II OZ 185/11). Wniosek o wyłączenie sędziego ma zapewnić stronie prawo do rozpoznania jej sprawy przez bezstronny sąd, a samo zajęcie przez orzekającego stanowiska, niezgodnego z oczekiwaniami strony nie wystarcza, by sędziemu przypisać brak działanie stronnicze. Dodatkowo wypada zauważyć, że jeżeli skarżący nie zgadza się z wykładnią przepisów lub sposobem ich zastosowania, dokonanymi przez sąd w wyroku, właściwą drogą kwestionowania prawidłowości orzeczenia jest wniesienie środka odwoławczego (w tym wypadku skargi kasacyjnej), nie zaś żądanie odsunięcia od sprawy sędziów, orzekających nie po jego myśli. Wobec powyższego należy wskazać, iż nie ma podstaw do wyłączenia sędziów, objętych wnioskiem we wskazanej sprawie, wobec czego orzeczono jak na wstępie, za podstawę biorąc art. 18 i 19 p.p.s.a. w zw. z art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a.