I SA/Lu 504/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), WSA Ewa Kowalczyk Protokolant sekretarz sądowy Ewelina Piskorek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi R. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania wznowieniowego - oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym po rozpatrzeniu zażalenia R. C. (dalej także: skarżącego) na postanowienie własne z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [...] z dnia [...].07.2017 r. nr [...], określającą w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od stycznia 2012 r. do marca 2012 r. oraz zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące od kwietnia 2012 r. do marca 2013 r., od maja 2013 r. do sierpnia 2013 r. i od października 2013 r. do grudnia 2013 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy, wznowienie zainicjowane zostało wnioskiem skarżącego z dnia 23 stycznia 2019 r., opartym na art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nowymi dowodami miały być m. in. kopie potwierdzeń przelewów z tytułu zapłaty podatku od towarów i usług, kopie potwierdzeń nadania deklaracji podatkowych oraz postanowienie o umorzeniu śledztwa, prowadzonego przeciwko skarżącemu w związku z zarzutami podania nieprawdy w deklaracjach podatkowych oraz posłużenia się nierzetelnie wystawionymi fakturami. Decyzja ostateczna z dnia [...] grudnia 2012 r. podlegała kontroli sadowej, a skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn.. akt I SA/Lu 162/18 nie została jeszcze rozpoznana przez Naczelny Sad Administracyjny. W zażaleniu na postanowienie o zawieszeniu postępowania skarżący domagał się jego uchylenia, zarzucając naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W środku zaskarżenia podniesiono, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie będzie orzeczeniem wyjaśniającym sprawę w zakresie materialnoprawnym, będzie oparte na ustaleniach stanu faktycznego przed dniem ujawnienia nowych dowodów w sprawie, organ nie wskazał związku przyczynowego pomiędzy przyszłym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie a zawieszeniem postępowania. Nadto, zdaniem skarżącego, konieczne jest ścisłe interpretowanie podstaw zawieszenia, jako wyjątku od zasady szybkości i ciągłości postępowania, a organ nie wskazał w istocie na potrzebę uprzedniego wyjaśnienia rozbieżności prawnych, albowiem w niniejszej sprawie występuje konieczność dokonania konkretnych ustaleń faktycznych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia z uwagi na treść art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i wskazał, że wydanie prawomocnego orzeczenia przez sąd nie zawsze zamyka drogę do weryfikacji decyzji lub postanowienia w trybie nadzwyczajnym, jednak oba postępowania pozostają ze sobą w ścisłym związku. Odwołał się też do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 5 czerwca 2017 r., sygn. akt II GPS 1/17, w której uznano zawieszenie postępowania wznowionego w takich wypadkach za obowiązek organu. Konieczność zawieszenia postępowania wznowieniowego dotyczy wszystkich przesłanek wymienionych w art. 240 Ordynacji podatkowej, w tym przesłanki wynikającej z § 1 pkt 5. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że w razie wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego konieczne będzie umorzenie wznowionego postępowania, natomiast jeżeli uprawomocni się orzeczenie oddalające skargę, zaistnieją podstawy do podjęcia wznowionego postępowania. R. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwą jego interpretację, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niewłaściwą jego interpretację oraz art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 101 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego a postępowaniem wznowieniowym. Zwrócił się o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji w całości i podjęcie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ niejako bezrefleksyjnie i automatycznie zawiesza postępowania wznowieniowe, nie doprowadzając do analizy stanu faktycznego konkretnej sprawy. Skarżący wskazał na treść uchwały w sprawie II GPS 1/17, zwracając uwagę, że o ile sąd pierwszej instancji nie jest związany zarzutami skargi i może m. in. wziąć pod uwagę okoliczności, stanowiące podstawę do zastosowania jednego z trybów nadzwyczajnych, o tyle Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej. Zatem w przedmiotowej sprawie nie można oczekiwać, że kontrolą sądu objęte będą okoliczności stanowiące podstawę zastosowania trybu nadzwyczajnego. Ujawnienie nowych dowodów, które miało miejsce po złożeniu przez skarżącego skargi kasacyjnej i które stanowiło podstawę wznowienia postępowania przez organ ma bezpośrednio wpływ na stan faktyczny sprawy. Istotność tychże nowych dowodów jest ważąca co do całokształtu sprawy a zakres rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie złożonej skargi kasacyjnej nie będzie obejmował zmienionego co do istoty przez o ujawnione dowody stanu faktycznego. W związku z tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie może być traktowany jako rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Brak też bezpośredniej zależności i związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy przez organ a zagadnieniem, uznanym za wstępne. Zdaniem skarżącego, organ zawiesił postępowanie wznowieniowe z automatu. W skardze powołano orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i zaznaczono, że zostały one wydane po dacie podjęcia uchwały II GPS 1/17, co przeczy zasadzie automatyczności jaką zastosował organ w przedmiotowej sprawie. Skarżący wywiódł, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania wznowieniowego w tracie postępowania sądowego niejako z automatu, tylko ze względu na fakt prowadzonego postępowania sądowego, gdyż stoi to w sprzeczności z dyspozycją zawartą w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Gdyby ustawodawca miał w intencji taką automatyczność nie zawarłby w obu przepisach wskazania na konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Organ nie może pominąć na gruncie danej sprawy, analizy czy prowadzone postępowanie sądowe w danej sprawie ma na celu dokonanie rozstrzygnięcia w zakresie zagadnienia wstępnego, czy jak w przedmiotowej sprawie dotyczy ono tylko stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W zasadzie kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym – jak o tym stanowi art. 134 § 1 powołanej ustawy - granicami skargi. Orzekanie - w myśl jej art. 135 - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność. Jeżeli zaś stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uwzględniając skargę sąd uchyla zaskarżoną decyzję, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w odpowiednich przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w odpowiednich przepisach. W razie braku podstaw do uwzględnienia skargi sąd oddala ją, co wynika z art. 151 p.p.s.a. W niniejszej sprawie spór dotyczył wykładni art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stosownie do którego organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Różnice stanowisk organu i skarżącego dotyczyły tego, czy istnieje obowiązek zawieszenia postępowania, wszczętego wskutek wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli decyzja ta została uprzednio zaskarżona do sądu administracyjnego, a postępowanie sądowoadministracyjne znajduje się w fazie odwoławczej (kasacyjnej). W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zbieg administracyjnego (podatkowego) postępowania nadzwyczajnego oraz postępowania sądowoadministracyjnego może mieć dwie różne postacie. Decyzja ostateczna, która podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, może być równocześnie wzruszana w drodze środków nadzwyczajnych, tzn. wznowienia postępowania albo stwierdzenia jej nieważności. W pierwszym z możliwych przypadków, gdy postępowanie nadzwyczajne przed organami podatkowymi zostanie zainicjowane jako pierwsze, a dopiero później zostanie – wskutek wniesienia skargi – zainicjowane postępowanie sądowe, kolizja obu postępowań została wprost rozstrzygnięta w przepisach prawa. W myśl art. 124 § 1 pkt 6 i art. 56 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Niniejsza sprawa dotyczy sytuacji odwrotnej, gdy postępowanie sądowe zostało wszczęte jako pierwsze, a dopiero później zainicjowano nadzwyczajne postępowanie przed organami podatkowymi (wznowiono postępowanie). Dodatkowo w przedmiotowej sprawie postępowanie sądowe znajduje się w fazie odwoławczej, co dało skarżącemu podstawę do sformułowania kolejnych argumentów przeciwko zasadności zawieszenia postępowania wznowionego. Zaznaczyć wypada, że możliwość samego zainicjowania podatkowego postępowania nadzwyczajnego w czasie, gdy sprawa dotycząca tej samej decyzji toczy się przed sądem administracyjnym nie budzi wątpliwości. Nie sposób odmówić stronie złożenia skutecznego wniosku o wznowienie postępowania, a to z uwagi na ograniczenia 240 § 2 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo zakres kontroli, sprawowanej przez sąd administracyjny oraz przez organ, rozpatrujący sprawę we wznowionym postępowaniu nie są tożsame. Sąd administracyjny ma obowiązek wziąć z urzędu pod uwagę zagadnienia, dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), jednakże muszą one być naruszeniami prawa (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2018 r., II FSK 2654/18 oraz z dnia 25 listopada 2005 r., I FSK 306/05). Wyklucza to co do zasady uwzględnienie okoliczności, które pojawiły się po chwili wydania decyzji ostatecznej. Dodatkowo, z uwagi na treść art. 241 § 2 pkt 1 – 4 Ordynacji podatkowej pewnych okoliczności nie może uwzględnić bez wyraźnego żądania strony. Z kolei postępowanie wznowione nie jest tożsame z postępowaniem zwykłym, a organ w nim orzekający przede wszystkim ma obowiązek zbadania, czy zaistniały przesłanki wznowienia (art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej). Możliwość wznowienia postępowania podatkowego mimo uprzedniego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego nie jest równoznaczna z możliwością zakończenia postępowania wznowionego poprzez wydanie jednej z decyzji, wskazanych w treści art. 245 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Oznacza jedynie, że można rozpatrzyć sam wniosek o wznowienie, tj. wydać postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej) albo decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej ). Trzeba mieć na uwadze, że jednoczesne prowadzenie dwóch postępowań, które faktycznie zmierzają – choć w różnym zakresie – do weryfikacji prawidłowości decyzji ostatecznej przez ustrojowo różne organy władzy (organ podatkowy i sąd administracyjny) należy ocenić jako niepożądaną, albowiem nie da się wówczas wykluczyć, że sąd uchyliłby decyzję, którą wcześniej uchylił organ orzekający we wznowionym postępowaniu, względnie doszłoby do sytuacji odwrotnej. W ocenie Sądu sposób rozstrzygnięcia kolizji obu wskazanych postępowań należy rozwiązywać zgodnie ze wskazaniami, wynikającymi z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2017 r., II GPS 1/17. Zapadła ona na gruncie identycznego w treści przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie do wskazanej uchwały, w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny na wstępie wskazanej uchwały, orzeczenia wykazane w uzasadnieniu wniosku Prezesa NSA (przedstawiającym zagadnienie prawne) jako podstawa istnienia rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych odnoszą się nie tylko do stosowania przepisów k.p.a., ale również do tożsamego w istocie zagadnienia prawnego powstałego na gruncie stosowania przepisów Ordynacji podatkowej. Mamy więc w tym przypadku do czynienia z sytuacją, gdy analogiczne zagadnienie występuje wprawdzie w świetle przepisów różnych aktów prawnych, ale wykładnia dokonana na podstawie jednego z tych aktów ma znaczenie dla wykładni dokonanej na gruncie drugiego aktu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nie budzącą wątpliwości konieczność wyeliminowania niekorzystnego zbiegu uprawnień do weryfikacji ostatecznych decyzji w trybie postępowania sądowego oraz w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego (podatkowego). Dalej w uchwale zauważono, że żaden przepis prawa nie zabrania stronie żądania wszczęcia postępowania w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania z jednoczesnym wniesieniem skargi do sądu na ten sam akt. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro w art. 56 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu do czasu ich zakończenia, to należy a contrario przyjąć, iż nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy administracyjne postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało uruchomione po wniesieniu skargi. Jeżeli nie ma podstaw do zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym, a sprawa nie może być rozstrzygana jednocześnie w postępowaniu administracyjnym i sądowym, to organ administracji ma obowiązek zawiesić administracyjne postępowanie nadzwyczajne do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym. Powyższa uchwała nie ma w niniejszej sprawie mocy wiążącej, jako że podjęta została na podstawie innego niż art. 240 Ordynacji podatkowej przepisu prawa. Niemniej Sąd w całości podziela zaprezentowane w niej stanowisko i uznaje je za własne ze wskazanych wyżej przyczyn, a także z uwagi na fakt, że przepisy identycznej treści, normujące bardzo zbliżone do siebie postępowania, nie powinny być interpretowane w sposób zasadniczo odmienny. Odnosząc się do szczegółowych zarzutów skargi i jej uzasadnienia wskazać trzeba, że rzeczywiście w treści omawianej uchwały znalazło się sformułowanie o braku zasadniczych (tj. prawnych i merytoryczno-aksjologicznych) powodów, które wykluczałyby możliwość przeprowadzenia administracyjnego postępowania nadzwyczajnego w wyniku wniosku strony złożonego po wniesieniu skargi do sądu, a przed wydaniem wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny sformułował jednak takie stanowisko, rozważając wszelkie możliwe sposoby rozstrzygnięcia zbiegu postępowania administracyjnego nadzwyczajnego i postępowania sądowego, w tym wariant, w którym po powstaniu stanu zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym organ nie może wszcząć postępowania w trybie nadzwyczajnym. Jak wyżej wskazano i jak przyjęto w uchwale, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie uniemożliwia skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania i rozstrzygnięcia co do tego wniosku (wznowienie albo odmowa wznowienia postępowania). Tamuje jedynie rozpatrzenie sprawy wznowionej, aż do momentu prawomocnego zakończenia sądowej kontroli decyzji ostatecznej. Sam zbieg postępowań nie wyklucza zatem przeprowadzenia postępowania wznowionego, tyle że nie może ono zostać zakończone wcześniej, niż sądowe. W kontekście dalszych argumentów, podniesionych w uzasadnieniu skargi zauważyć trzeba, że w omawianej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał na konieczność zawieszenia postępowania wznowionego aż do momentu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. Nie ma racji skarżący, wskazując na szczególny charakter skargi kasacyjnej. Jest ona bowiem zwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od nieprawomocnego orzeczenia, a jej wniesienie powoduje, że ta sama sprawa sądowoadministracyjna rozpoznawana jest w postępowaniu odwoławczym. Nadto skarżący błędnie oparł swe zarzuty na konstatacji, że w postępowaniu kasacyjnym stan faktyczny nie jest badany. W pierwszej kolejności wypada zauważyć, że również kwestie prawidłowości ustaleń faktycznych mogą być przedmiotem kontroli przed sądem odwoławczym, o ile zostaną powiązane z zarzutami naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nadto problem dotyczy nie tego, że w postępowaniu nadzwyczajnym i sądowym miałyby być analizowane te same okoliczności faktyczne sprawy podatkowej (prawa i obowiązki podatnika), ale sygnalizowanej już wyżej kwestii weryfikacji tej samej decyzji ostatecznej, która badana jest zarówno przez organ podatkowy, jak i przez sąd administracyjny. Właśnie tak rozumiana tożsamość przedmiotu kontroli w postępowaniu wznowionym i postępowaniu sądowym oznacza, że o ile w obu postępowaniach sprawa może być jednocześnie zawisła, o tyle nie może być w nich równolegle rozstrzygana. Nie ma przy tym znaczenia, w której instancji sądowej postępowanie się toczy. Chodzi nie o to, jakie kwestie faktyczne w obu postępowaniach będą badane, ale jaki wpływ na byt prawny decyzji ostatecznej mogą te postępowania wywierać. W uzasadnieniu skargi powołano trzy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydane po powzięciu przez ten sąd wskazanej uchwały, a ich wydanie – zdaniem skarżącego – przeczy zasadzie automatyczności zawieszania postępowania wznowieniowego. Trzeba jednak zauważyć, że żaden z powołanych wyroków nie dotyczył kolizji postępowania sądowego i postępowania wznowionego. W sprawie II GSK 5456/16 doszło do zbiegu postępowania sądowego z postępowaniem o cofnięcie zezwolenia, prowadzonym na podstawie przepisów prawa farmaceutycznego. W sprawie II OSK 931/17 Naczelny Sąd Administracyjny odnosił się do sytuacji, gdy w toku postępowania naprawczego przed organami nadzoru budowlanego prowadzone były prace nad zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w sprawie I OSK 541/18 w zbiegu pozostawać miały postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oraz postępowanie w przedmiocie przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości w trybie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. We wszystkich tych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny analizował, czy wynik jednego postępowania zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w innym postępowaniu, ale jedynie w sprawie II GSK 5456/16 doszło do zbiegu postępowania sądowego z postępowaniem, prowadzonym przez organy administracji. Dodatkowo było to postępowanie nowe, odrębne, prowadzące do cofnięcia udzielonego zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Cofnięcie zezwolenia oparte jest na konkretnych przesłankach (art. 81 ust. 2 pkt 6 prawa farmaceutycznego), a zatem okoliczności do niego prowadzące nie są w żadnym wypadku tożsame z kwestiami, badanymi w sytuacji sądowej kontroli. We wszystkich powołanych w skardze orzeczeniach, zapadłych po wydaniu omawianej uchwały, ewentualne zagadnienie wstępne dotyczyło zatem zupełnie innych zbiegów postępowań. Nie dotyczyły również podobnych zagadnień wstępnych orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołane w skardze, a zapadłe przed wydaniem uchwały II GPS 1/17. W sprawie II GSK 80/06 oceniano, czy zagadnieniem wstępnym może być wydanie rozporządzenia wykonawczego, w postępowaniu w sprawie I SA 1843/94 organ zawiesił postępowanie z uwagi na wniesienie nieprzysługującego już stronie wniosku o ponowne rozpatrzenie innej sprawy, natomiast sprawa I OSK 1454/08 dotyczyła możliwości zawieszenia postępowania w oczekiwaniu na nowelizację ustawy. Wbrew temu, co podnosi skarżący, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stwierdza, że z uwagi na możliwe i niepożądane skutki równoległego prowadzenia i rozstrzygania postępowania wznowionego przez organ podatkowy oraz postępowania przed sądem administracyjnym w sytuacji, gdy postępowanie sądowe zostało zainicjowane jako pierwsze, zawieszenie postępowania wznowionego winno następować z urzędu i zawsze, bez względu na okoliczności danej sprawy, zaś zawieszenie powinno trwać aż do prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Zarzuty podniesione w skardze okazały całkowicie bezpodstawne. Kontrolując zaskarżone postanowienie Sąd uznał, że orzeczenie organów podatkowych odpowiada prawu i brak jest podstaw do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Z powyższych względów skargę oddalono, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.