I SA/Lu 679/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący – Asesor sądowy WSA Jakub Polanowski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 18 kwietnia 2024 r., nr 0601-IEE.7192.46.2024.8, w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę. Postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor) z 18 kwietnia 2024 r., nr 0601-IEE.7192.46.2024.8, w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego doręczono skarżącemu 23 kwietnia 2024 r. (k. 130 akt adm.). W dniu 10 maja 2024 r. (data nadania, k. 5 akt sąd. I SPP/Lu 49/24) skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Referendarz sądowy postanowieniem z 29 lipca 2023 r. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Postanowienie to doręczono stronie 2 sierpnia 2024 r. Strona nie wniosła od niego sprzeciwu. 12 września 2024 r. (data nadania, k. 4 akt sąd. I SA/Lu 679/24) skarżący złożył skargę na postanowienie Dyrektora z 18 kwietnia 2024 r., nr 0601-IEE.7192.46.2024.8. Do skargi nie dołączono wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że powołany art. 53 p.p.s.a. wskazuje wyraźnie, że początek biegu terminu do wniesienia skargi na decyzję (postanowienie) organu administracji publicznej wyznacza data doręczenia tego aktu skarżącemu. Dlatego okoliczność złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu przed wniesieniem skargi (co dopuszcza art. 243 § 1 p.p.s.a.) nie ma wpływu na bieg i upływ terminu do złożenia skargi. Wskazać zarazem trzeba, że w takim przypadku (w razie złożenia przez stronę przed wniesieniem skargi wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu) brak jest podstaw, aby twierdzić, że w dniu doręczenia stronie orzeczenia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu (bądź postanowienia kończącego postępowanie w tym przedmiocie) albo w dniu wyznaczenia tego pełnomocnika, termin do zaskarżenia decyzji (postanowienia) organu administracji otwiera się na nowo. Przepis art. 53 p.p.s.a. ani inne przepisy tej ustawy nie zawierają unormowania analogicznego jak zawarte w art. 177 p.p.s.a., który określając termin do wniesienia skargi kasacyjnej, w przypadku, gdy po wydaniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nastąpi odmowa przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu, stanowi, że bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może rozpocząć się wcześniej niż od dnia doręczenia stronie postanowienia, a jeżeli strona wniesie środek zaskarżenia na to postanowienie – wcześniej niż od dnia doręczenia postanowienia kończącego postępowanie w tym przedmiocie (§ 6), zaś w przypadku, gdy po wydaniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego zostanie ustanowiony dla strony pełnomocnik z urzędu, wskazuje, że początek biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej liczy się od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu (§ 3). W konsekwencji tego, jeśli strona po doręczeniu jej decyzji (postanowienia) organu administracji publicznej zwróci się do sądu z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, odstępując przy tym od samodzielnego sporządzenia i wniesienia skargi na ten akt, a okres rozpoznania tego wniosku przekroczy długość terminu do wniesienia skargi, wskutek czego do doręczenia odmowy przyznania stronie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika albo do wyznaczenia takiego pełnomocnika dla strony dojdzie już po upływie terminu do wniesienia skargi, to skarżący wnosząc samodzielnie skargę (bądź wyznaczony pełnomocnik, wnosząc skargę w imieniu strony) już po upływie terminu, zobowiązany jest jednocześnie złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, od uwzględnienia którego uzależnione jest nadanie skardze dalszego biegu (zob. postanowienia NSA z: 12 października 2012 r., II OZ 884/12; 26 kwietnia 2013 r., II FSK 435/13; 20 grudnia 2013 r., III FZ 610/23; 25 lipca 2024 r., II OZ 350/24). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga na postanowienie Dyrektora z 18 kwietnia 2024 r., nr 0601-IEE.7192.46.2024.8, została wniesiona przez skarżącego z uchybieniem terminu, o jakim mowa w powołanym art. 53 § 1 p.p.s.a. Postanowienie to doręczono skarżącemu 23 kwietnia 2024 r., w związku z czym termin do wniesienia skargi upłynął 23 maja 2024 r., natomiast skarżący wniósł skargę 12 września 2024 r., a więc z przekroczeniem terminu ustawowego. Do skargi nie dołączono wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skargę należało zatem odrzucić jako spóźnioną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.