I SA/Lu 690/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Gilowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 października 2017 r. sprawy ze skargi S. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym do sądu postanowieniem z [...] znak: [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia S. R. (dalej jako: skarżąca lub zobowiązana) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] znak [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ przedstawił następujący stan sprawy: Dyrektor Izby Celnej w W. prowadził wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej w B. P. tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], obejmujących zaległości w podatku akcyzowym za okres od stycznia do września 2006 r. w kwocie [...]zł, wraz z odsetkami za zwłokę. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano m.in. zajęcia rachunków bankowych skarżącej a także prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z ubezpieczenia społecznego. Pismem z 2 stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, powołując się na swoją decyzję z [...] uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. z [...] określającą skarżącej zobowiązanie w podatku akcyzowym za okres od stycznia do września 2006 r. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z [...]. umorzył postępowanie egzekucyjne. Pismem z 2 stycznia 2017 r. skarżąca wystąpiła o zwrot kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie [...]zł. Postanowieniem z [...] r., wydanym na podstawie art. 64c § 3 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., dalej: u.p.e.a.) Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego. W ocenie organu skarżąca nie wskazała na istnienie postanowienia, które stwierdzałoby, że egzekucja została wszczęta i była prowadzona niezgodnie z prawem. W wyniku zażalenia skarżącej, postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia nie może być art. 64c § 7 u.p.e.a. Ponadto w związku z wejściem w życie od 1 marca 2017 r. ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. 2016 r., poz. 1947), aktualnie organem właściwym dla ponownego rozpatrzenia sprawy jest Urząd Skarbowy w Ł.. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. postanowieniem z [...] na podstawie art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie zarzucając niezasadną odmowę wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego. W ocenie skarżącej fakt uchylenia decyzji stanowiących podstawę egzekucji powinien wiązać się z obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego. Jeśli zaś postępowanie egzekucyjne wszczęto na podstawie wadliwych decyzji, to egzekucja pozbawiona była podstaw prawnych. Postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w całości postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Dyrektor podniósł, że w sprawie zaistniała inna uzasadniona przyczyna stanowiąca przesłankę odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Organ wskazał, że w dniu [...] czyli w momencie, w którym zostało wydane postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej obowiązywał art. 64c § 7 u.p.e.a. w brzmieniu, zgodnie z którym organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Obowiązywał również § 8 ww. przepisu, w myśl którego żądanie, o którym mowa w § 7 nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Organ wywiódł na tej podstawie, że żądanie wydania rozstrzygnięcia w sprawie kosztów egzekucyjnych (dotyczące również ich zwrotu w trybie art. 64c § 3 u.p.e.a.) jest skuteczne i podlega merytorycznemu rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny jeżeli zostało złożone z zachowaniem 14-dniowego terminu, liczonego od daty doręczenia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Jeżeli natomiast zgłoszenie żądania nastąpiło po określonym w ww. przepisie terminie, organ egzekucyjny obowiązany jest wydać rozstrzygnięcie formalne, odmawiające rozpatrzenia zgłoszonego żądania, a więc postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Z akt sprawy wynika, że postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego doręczono skarżącej w dniu 24 lutego 2014 r. Zatem termin do wystąpienia z żądaniem o wydanie rozstrzygnięcia w sprawie kosztów egzekucyjnych upływał z dniem 10 marca 2014 r. Z żądaniem o zwrot kosztów egzekucyjnych skarżąca wystąpiła dopiero 2 stycznia 2017 r. W skardze do sądu administracyjnego na postanowienie z [...] r. S. R. zarzuciła naruszenie: (1) art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy postanowienia organy I instancji w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego; (2) art. 7, art. 8 i art. 11 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez naruszenie zasad zaufania, postawienie interesu Skarbu Państwa nad słuszny interes strony, niewyjaśnienie przesłanek, jakimi organ kierował się przy wyjaśnianiu sprawy; (3) art. 61 a § 1 k.p.a., art. 17 § 1, art. 18 w zw. z art. 64c § 3, § 6a pkt 1b i § 7 u.p.e.a. przez niezasadne uznanie, że brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, do wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając zarzuty skarżąca wywiodła, iż nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu, że do zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego niezbędne było złożenie przez skarżącą, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne, wniosku o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania egzekucyjnego. Nie może być tak, że fakt uchylenia decyzji stanowiących podstawę egzekucji nie będzie powodował obowiązku zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego. Skoro decyzje stanowiące podstawę egzekucji zostały uchylone, to oznacza to tyle, że były wadliwe. Jeśli zaś postępowanie egzekucyjne wszczęto na podstawie wadliwych decyzji, to egzekucje były pozbawione podstaw prawnych. W tej sytuacji powinien nastąpić zwrot kosztów postępowania egzekucyjnego. Wobec tego w żadnym razie nie zachodziły przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego. Wbrew twierdzeniom organu nie jest tak, że w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Istota sporu prawnego w badanej sprawie sprowadza się do tego, czy istniały podstawy prawne do merytorycznego rozpatrzenia żądania skarżącej zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego, czy też, jak twierdzi organ, postępowanie w tym przedmiocie z innych uzasadnionych przyczyn nie mogło być wszczęte (art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu ma właściwa interpretacja art. 64c u.p.e.a. Należy zwrócić przy tym uwagę, że przepis ten podlegał zmianom w okresie pomiędzy umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej (postanowienie z [...] stycznia 2014 r.), a zgłoszeniem przez skarżącą wniosku o zwrot kosztów postępowania egzekucyjnego (wniosek z 2 stycznia 2017 r.). W dacie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego art. 64c § 3 u.p.e.a. stanowił, że jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela. Zgodnie z § 7, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Z kolei w myśl § 8 powoływanego przepisu, żądanie, o którym mowa w § 7, nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku - od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. W dacie zgłoszenia przez skarżącą żądania zwrotu kosztów (wniosek z 2 stycznia 2017 r.) art. 64c § 3 u.p.e.a. zachował swe poprzednie brzmienie, zmianie natomiast uległy regulacje dotyczące terminu zgłoszenia wniosku o wydanie postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów. Do art. 64c dodano § 6a, w myśl którego organ egzekucyjny zawiadamia: (1) zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia: a) wyegzekwowania wykonania obowiązku, a w przypadku wyegzekwowania obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne, b) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne; (2) wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych w terminie miesiąca od dnia doręczenia wierzycielowi ostatecznego postanowienia umarzającego postępowanie egzekucyjne, jeżeli koszty egzekucyjne obciążają wierzyciela. Nowe brzmienie uzyskał § 7, zgodnie z którym organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Ponadto uchylony został § 8 w art. 64c. Skarżąca stara się wykazać w swojej argumentacji, że w sytuacji, kiedy została uchylona decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, a postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, ziściła się tym samym przesłanka z art. 64c § 3 u.p.e.a., czyli okazało się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem. W tej sytuacji zdaniem skarżącej, nie musi ona składać żadnego wniosku, obowiązkiem organu egzekucyjnego jest dokonanie zwrotu kosztów z urzędu. W ocenie Sądu z argumentacja ta nie można się zgodzić. Problem relacji między § 3 oraz § 7 i § 8 w art. 64c u.p.e.a. był przedmiotem rozważań w kilku orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. W powoływanym w odpowiedzi na skargę wyroku z 13 sierpnia 2014 r. (II FSK 2012/12), Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że organ egzekucyjny rozstrzyga w sprawie kosztów egzekucyjnych postanowieniem wydawanym na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a., w oparciu o reguły określone w art. 64c § 3 u.p.e.a. Ten ostatni przepis nie stanowi więc samodzielnej podstawy formalnej rozstrzygnięcia. jakkolwiek zatem możliwe jest dokonanie zwrotu zobowiązanemu pobranych od niego kosztów egzekucyjnych bez wydawania stosownego postanowienia (w szczególności wtedy, gdy kosztami tymi nie obciąża się wierzyciela, a organ egzekucyjny stwierdza okoliczność wszczęcia i prowadzenia egzekucji niezgodnie z prawem), w sytuacji sporu między zobowiązanym a organem egzekucyjnym, dotyczącego rozłożenia ciężaru kosztów egzekucyjnych, podstawę prawną wydawanego w tej sytuacji postanowienia stanowi art. 64c § 7 u.p.e.a. Tezy te zostały rozwinięte w późniejszym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2017 r. (II FSK 928/15). Sąd wskazał, iż użyte w art. 64c § 7 u.p.e.a. wyrażenie "postanowienie w sprawie kosztów" należy rozumieć w ten sposób, że może ono dotyczyć zarówno wysokości tych kosztów ale także zasady ich ponoszenia, w szczególności, gdy obciążają one wierzyciela. To właśnie w postępowaniu "w sprawie kosztów egzekucyjnych" powinny być rozstrzygane szczególne okoliczności przewidziane art. 64c § 3 lub § 4 u.p.e.a. decydujące o rozdziale tych kosztów. Taka wykładnia wynika w ocenie Sądu z uwzględnienia treści normatywnej zawartej w § 3 i § 7 art. 64c u.p.e.a. Pierwszy z tych przepisów formułuje warunki obciążenia kosztami egzekucyjnymi wierzyciela, a drugi – określa proceduralne ramy rozstrzygania w tej kwestii. Organ egzekucyjny rozstrzyga zatem w sprawie kosztów egzekucyjnych postanowieniem wydawanym na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a., w oparciu o reguły określone w art. 64c § 3 u.p.e.a. Ten ostatni przepis nie stanowi więc samodzielnej podstawy formalnej rozstrzygnięcia. Jakkolwiek zatem możliwe jest dokonanie zwrotu zobowiązanemu pobranych od niego kosztów egzekucyjnych bez wydawania stosownego postanowienia (w szczególności wtedy, gdy kosztami tymi nie obciąża się wierzyciela, a organ egzekucyjny stwierdza okoliczność wszczęcia i prowadzenia egzekucji niezgodnie z prawem), w sytuacji sporu między zobowiązanym a organem egzekucyjnym, dotyczącego rozłożenia ciężaru kosztów egzekucyjnych, podstawę prawną wydawanego w tej sytuacji postanowienia stanowi art. 64c § 7 u.p.e.a. Podobne tezy można znaleźć również w innych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. wyroki z 7 grudnia 2016 r., II FSK 3206/14; z 27 kwietnia 2017 r., II FSK 60/16; z 5 maja 2017 r., II FSK 932/15). Sąd orzekający w badanej sprawie w pełni podziela powyższe poglądy. Oznacza to w konsekwencji, że w świetle art. 64c u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej, zwrot kosztów postępowania egzekucyjnego na rzecz zobowiązanego, w sytuacji sporu między zobowiązanym a organem egzekucyjnym co do rozkładu ciężaru kosztów (tak jak w badanej sprawie) wymaga wydania postanowienia, to zaś postanowienie jest wydawane na wniosek zobowiązanego złożony w odpowiednim terminie (względnie z urzędu, ale tylko w wypadku, gdy koszty te obciążają wierzyciela). W ocenie Sądu w badanej sprawie należy zastosować przepis art. 64c u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej (postanowienie z [...] stycznia 2014 r.). Obowiązujący wówczas art. 64c § 8 u.p.e.a. wiązał w sposób wyraźny termin do zgłoszenia żądania zwrotu kosztów z doręczeniem zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu. Skoro termin ten wyekspirował w okresie obowiązywania tego przepisu, nie ma podstaw do tego, aby do żądania skarżącej stosować nowe brzmienie art. 64c u.p.e.a., które weszło w życie w wyniku zmian wprowadzonych już po upływie tego terminu. Należy przy tym zauważyć, że próba zastosowania nowego brzmienia art. 64c u.p.e.a. do oceny żądania skarżącej prowadziłaby do wniosków nieracjonalnych. Art. 64c u.p.e.a. został zmieniony z dniem 1 stycznia 2016 r., ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz. U. z 2015, poz. 1269). Przepisy przejściowe odnoszące się do zmian w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 69 i art. 70 ustawy zmieniającej) nie odnoszą się w ogóle do analizowanej kwestii stosowania art. 64c u.p.e.a. po zmianie. W nowym brzmieniu art. 64c u.p.e.a. znacząco wydłuża termin zgłoszenia żądań przez zobowiązanego. Paragraf 6a pkt 1 lit. b) nakłada na organ egzekucyjny obowiązek zawiadomienie zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych w terminie 6 miesięcy od dnia w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne. Dopiero od doręczenia zawiadomienia biegnie 14-dniowy termin na złożenie wniosku o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych. Powołanych przepisów w nowym brzmieniu nie da się racjonalnie zastosować w odniesieniu do badanej sprawy. Trzeba byłoby przyjąć, że skarżąca powinna zgłosić wniosek o zawiadomienie o wysokości kosztów egzekucyjnych w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne. Termin ten w badanej sprawie upłynął w sierpniu 2014 r., a więc jeszcze przed wejściem w życie nowych przepisów. Przepisy przejściowe tego problemu również nie rozwiązują. Konkludując: skoro termin zgłoszenia żądania zwrotu kosztów upłynął pod rządami art. 64c u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w 2014 r., a nowe przepisy, obowiązujące od 1 stycznia 2016 r. nie dadzą się w sprawie racjonalnie zastosować, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu powołał się na art. 64c u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w 2014 r., w dacie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował w sprawie art. 64c u.p.e.a. Skoro postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego doręczono skarżącej w dniu 24 lutego 2014 r., termin do wystąpienia z żądaniem wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych upływał z dniem 10 marca 2014 r. Skarżąca zgłosiła takie żądanie znacznie po upływie tego terminu (2 stycznia 2017 r.). W tej sytuacji żądanie nie mogło być merytorycznie rozpatrzone, a organ zasadnie odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Argumentacja ta znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W powoływanych wyżej wyrokach z 7 grudnia 2016 r. i z 5 maja 2017 r. NSA stwierdził, że żądanie w sprawie kosztów egzekucyjnych zgłoszone przez zobowiązanego po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego staje się bezprzedmiotowe, nieskuteczne, nie podlega rozpatrzeniu. Tym samym, w przypadku doręczenia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, zgłoszenie przez zobowiązanego żądania, o którym mowa w art. 64c § 7 u.p.e.a., po upływie terminu określonego w art. 64c § 8 u.p.e.a., nie rodzi po stronie organu egzekucyjnego obowiązku (ani uprawnienia) wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych z urzędu tylko wówczas, gdy koszty te obciążają wierzyciela. W tej sytuacji nie są uzasadnione podniesione w skardze zarzuty. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie naruszył art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (w zw. z art. 18 u.p.e.a.), bowiem nie miał podstaw do uchylenia postanowienia organu I instancji. Jak wywiedziono wyżej, wbrew argumentacji skarżącej, organy zasadnie uznały, że brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym i do wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu nie można również podzielić zarzutu naruszenia zasad zaufania oraz postawienia interesu Skarbu Państwa nad słuszny interes strony. Zawarte w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnięcie jest niekorzystne dla skarżącej, może zatem subiektywnie czuć się "skrzywdzona". Jednakże obiektywnie rzecz biorąc organ nie miał możliwości wydania innego postanowienia wobec takiego, a nie innego brzmienia przepisów. Ochrona zaufania jednostki odnosi się do stanu zaufania mającego obiektywne oparcie w obowiązujących przepisach. Nie można zatem skutecznie zarzucać, że organ naruszył zaufanie działając zgodnie z prawem. Organ nie może również wydać rozstrzygnięcia na korzyść strony, jeśli byłoby to sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Nie można zatem mówić o postawienia interesu Skarbu Państwa nad słuszny interes strony. Słuszny interes strony musi znajdować oparcie w obowiązujących przepisach, te zaś, w warunkach badanej sprawy, nie pozwalały na inne rozstrzygnięcie. Niezasadny jest również zarzut niewyjaśnienia przesłanek, jakimi organ kierował się przy wyjaśnianiu sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wyczerpująco wyjaśnił wszystkie prawne i faktyczne przesłanki swojego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), sąd oddalił skargę.