I SA/Lu 755/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Halina Chitrosz-Roicka, WSA Andrzej Niezgoda, Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Ścibor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2020 r. sprawy ze skargi L. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego - oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., wydanym po rozpatrzeniu zażalenia L. M. (dalej także: skarżącego) na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] z [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z 20 kwietnia 2011 r. nr [...] oraz z 22 lipca 2016 r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] wystawił przeciwko skarżącemu tytuł wykonawczy z 20 kwietnia 2011 r. nr [...], obejmujący zryczałtowany podatek dochodowy za marzec 2006 r. Zawiadomieniem z 29 kwietnia 2011 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego w P. S.A. Odpis powyższego zajęcia wraz z odpisem tytułu wykonawczego został doręczony w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 19 maja 2011 r. Bank pismem z 5 maja 2011 r. poinformował o zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej do przedmiotowego składnika majątkowego. W ramach prowadzonej egzekucji zastosowano również w dniu 24 czerwca 2014 r. środek egzekucyjny w postaci pobrania pieniędzy u zobowiązanego. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] wystawił nadto tytuł wykonawczy z 22 lipca 2016 r. nr [...], obejmujący zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych za 2015 r. W ramach prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...] postępowań egzekucyjnych Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] zawiadomieniem z 2 sierpnia 2017 r. dokonał zajęcia świadczenia emerytalno-rentowego zobowiązanego w KRUS. Odpis zajęcia wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] został doręczony skarżącemu w dniu 22 sierpnia 2017 r. W odpowiedzi na zajęcie dłużnik zajętej wierzytelności poinformował, że pobierane świadczenie nie podlega egzekucji administracyjnej i sądowej. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w [...], działając jako organ egzekucyjny właściwy do prowadzenia egzekucji z nieruchomości, zawiadomieniem z 31 stycznia 2018 r. na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych dokonał zajęcia udziału zobowiązanego wynoszącego [...] części we własności nieruchomości, położonej w miejscowości B.. Odpis zajęcia został doręczony skarżącemu w dniu 22 lutego 2018 r. Skarżący zwrócił się o umorzenie prowadzonych wobec jego majątku na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...] oraz [...] postępowań egzekucyjnych z uwagi na przedawnienie objętych nimi zobowiązań podatkowych. Postanowieniem z 14 sierpnia 2019 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] umorzył postępowanie egzekucyjne w zakresie tytułu wykonawczego nr [...] ze względu na jego bezprzedmiotowość. Kolejnym postanowieniem z tej samej daty, organ pierwszej instancji odmówił umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...] Na drugie ze wskazanych rozstrzygnięć skarżący wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 70 O.p. poprzez błędne zastosowanie powołanych przepisów i odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżący podkreślał, że organ pierwszej instancji nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 70c O.p., gdyż nie poinformował go o wszczęciu postępowania karno-skarbowego, wobec powyższego nie ma podstaw do stwierdzenia okoliczności przerwania biegu terminu przedawnienia dochodzonego zobowiązania podatkowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że skarżący powoływał się głównie na przesłankę z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej i podnosił, że obowiązek wynikający z tytułów wykonawczych o numerach [...], [...] oraz [...] nie istnieje, bowiem zobowiązania podatkowe objęte tymi tytułami wykonawczymi uległy przedawnieniu. Tymczasem, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie wystąpiły okoliczności przerywające bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych spornymi tytułami wykonawczymi. W zakresie zobowiązania, objętego tytułem wykonawczym z 20 kwietnia 2011 r. nr [...] organ drugiej instancji podniósł, że przedawniłoby się ono z dniem 31 grudnia 2011r., ale zawiadomieniem z 29 kwietnia 2011 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego. Odpis powyższego zajęcia wraz z odpisem tytułu wykonawczego został doręczony skarżącemu w dniu 18 maja 2011 r., a dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał zawiadomienie o zajęciu w dniu 29 kwietnia 2011 r. Zastosowany środek egzekucyjny przerwał zatem bieg terminu przedawnienia na kolejne 5 lat liczonych od dnia następującego po dniu ich zastosowania, tj. do dnia 30 kwietnia 2016 r., zgodnie z art. 70 § 4 O.p. Następnie w dniu 24 czerwca 2014 r. zastosowany został środek egzekucyjny w postaci pobrania pieniędzy u zobowiązanego, który ponownie przerwał bieg terminu przedawnienia na kolejne 5 lat, liczonych od dnia następującego po dniu jego zastosowania , tj. do 25 czerwca 2019 r. Z kolei zawiadomieniem z 31 stycznia 2018 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego, dokonał zajęcia udziału we własności nieruchomości położonej w miejscowości B.. Odpis powyższego zajęcia został skarżącemu doręczony w dniu 22 lutego 2018 r. Tym samym zastosowany środek egzekucyjny przerwał bieg terminu przedawnienia na kolejne 5 lat, liczonych od dnia następującego po dniu zastosowania, tj. do dnia 23 lutego 2023 r. Zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym z 22 lipca 2016 r. nr [...] także – w ocenie organu - nie uległo przedawnieniu. Termin płatności przypadał na dzień 1 lutego 2016 r., zatem zobowiązanie przedawniłoby się z dniem 31 grudnia 2021 r. Nadto doręczenie zawiadomienia zobowiązanemu o zajęciu udziału w nieruchomości przerwało bieg terminu przedawnienia na kolejne 5 lat, liczonych od dnia następującego po dniu ich zastosowania, tj. do dnia 23 lutego 2023 r. Organ zaznaczył, że podnoszone przez skarżącego argumenty, dotyczące niewypełnienia przez organ egzekucyjny obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. nie mają znaczenia w sprawie, bowiem przesłanka zawieszająca bieg terminu przedawnienia, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie zaistniała i nie została wskazana przez organ. Nie wystąpiły ponadto inne okoliczności, obligujące do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie L. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Domagał się zmiany postanowienia i umorzenia postępowania egzekucyjnego, a także nakazania organowi zwrotu wpłaconych kwot, zarzucając niezgodność rozstrzygnięcia z art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 70 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że obowiązek podatkowy dotyczący obu tytułów wykonawczych wygasł. Zdaniem skarżącego, w sprawie nie zaistniały okoliczności skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. W jego ocenie nie doszło do faktycznego dokonania czynności egzekucyjnej, nie wszczęto także postępowania karnego przygotowawczego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Poparł stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu i podkreślił, że żadne ze zobowiązań podatkowych, których dotyczy egzekucja administracyjne, nie uległo przedawnieniu wobec przerw w biegu terminu przedawnienia wywołanych stosowanymi środkami egzekucyjnymi. Dlatego też rozważania skargi, obejmujące inne niż podawane przez organ przyczyny tamujące bieg przedawnienia, uznano za bezprzedmiotowe. Sąd zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Pozostałe wnioski skargi (o umorzenie postępowania egzekucyjnego i nakazanie zwrotu pobranych w egzekucji kwot) nie są natomiast objęte kognicją Sądu w niniejszym postępowaniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, którym utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w [...] odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do oceny, czy organy prawidłowo przyjęły, że czynności egzekucyjne mogą być kontynuowane wobec stawianego przez zobowiązanego zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, objętego tytułami wykonawczymi. W jego ocenie, postępowanie egzekucyjne winno podlegać umorzeniu na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966r. (w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie) zawiera zespół norm określających postępowanie egzekucyjne i środki przymusu stosowane w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego jego obowiązku o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Postępowanie egzekucyjne to cały zespół czynności organów egzekucyjnych i innych podmiotów tego postępowania, podejmowanych w celu wykonania obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. Z chwilą wszczęcia postępowania egzekucyjnego pomiędzy podmiotami tego postępowania powstaje stosunek procesowy, w ramach którego organ orzeka o uprawnieniach i obowiązkach wierzyciela i zobowiązanego (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20). Zainicjowanie postępowania egzekucyjnego następuje w okolicznościach wskazanych w art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten stanowi, że w razie uchylania się zobowiązanego od wykonywania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Uregulowanie to nie pozostawia zatem organowi wyboru, nakładając na niego prawny obowiązek podjęcia odpowiednich działań w celu wszczęcia egzekucji, w przypadku zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. Organ przystępuje do czynności mających na celu przymusowe wykonanie obowiązku ciążącego na zobowiązanym w każdym przypadku, gdy obowiązek jest wymagalny, a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 880/10). Niewykonanie wymagalnego obowiązku nakłada zatem na wierzyciela obowiązek zainicjowania działań zmierzających do jego wyegzekwowania. W przypadku obowiązku o charakterze pieniężnym, niewywiązanie się z niego przez dłużnika oznacza brak dokonania płatności w terminie (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1957/10). Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma na celu zakończenie tego postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Przesłanki obligatoryjnego umorzenia postępowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 59 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a., co oznacza, iż w przypadku wystąpienia, którejkolwiek z przesłanek wskazanych w powołanym przepis organ egzekucyjny jest zobowiązany do umorzenia prowadzonego postępowania. Zgodnie ze wskazanym w podstawie rozstrzygnięcia przez organ przepisem art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne umarza się: 1. jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania, 2. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał, 3. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisów prawa, 4. gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego, 5. jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny, 6. w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego, 7. jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo że obowiązek taki ciążył na wierzycielu, 8. jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania, 9. na żądanie wierzyciela, 10. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. W myśl art. 59 § 2 ustawy, umorzenie może nastąpić w przypadkach stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Skarżący domagał się umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. twierdząc, że zobowiązania objęte tytułami wykonawczymi wygasły wskutek przedawnienia. Wprawdzie organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania dopuszczalności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, nie jest on jednak zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej w ogóle (wyrok NSA z dnia 22 września 1997 r., sygn. akt III SA 774/96). Stanowiący podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wymienia cztery odrębne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, których wspólną cechą jest szeroko pojęte nieistnienie obowiązku, który ma stanowić przedmiot egzekucji administracyjnej. Jedną z przyczyn umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie powołanego wyżej przepisu stanowi upływ terminu przedawnienia należności, który to termin, w zależności od charakteru egzekwowanej należności, jest uregulowany w odrębnych aktach prawnych. W rozpoznawanej sprawie termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów z innych źródeł za marzec 2006 r. (tytuł nr [...]) przypadał na 3 marca 2006 r. (fakt niesporny), zaś podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów ewidencjonowanych za 2015 r. (tytuł nr [...]) – na dzień 1 lutego 2016 r. (również poza sporem). W tych datach podatnik miał obowiązek właściwie obliczyć i zapłacić należny podatek. W związku z tym, że skarżący nie uiścił należności, organ był uprawniony przyjąć, że uchyla się od obowiązku i wszcząć postępowanie egzekucyjne. Podatek niezapłacony w terminie staje się zaległością podatkową, a powstanie zaległości podatkowej powoduje możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1722/09). Zgodnie jednak z treścią przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Upływ terminu przedawnienia powoduje, że zobowiązanie podatkowe wygasa, w związku z czym nie można skutecznie domagać się od podatnika zachowania wynikającego z treści stosunku zobowiązaniowego, w tym zapłaty podatku, a postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej) byłoby bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, co do zasady termin przedawnienia pierwszego ze wskazanych zobowiązań upłynąłby z dniem 31 grudnia 2011 r., zaś drugiego – z dniem 31 grudnia 2021 r. (termin ten nawet więc nie wyekspirował, niezależnie od aspektu istnienia przyczyn tamujących). W myśl art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że warunkami koniecznymi, a jednocześnie wystarczającymi do przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej są: zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o tym fakcie podatnika, przy czym obie te czynności powinny nastąpić przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania. Przez zastosowanie środka egzekucyjnego należy rozumieć, w świetle art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., egzekucję z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z praw z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku, oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego służącego do obsługi takich rachunków, z papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, z weksla, z autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, z pozostałych praw majątkowych, z ruchomości oraz z nieruchomości. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 6/12, stwierdzono, że zastosowanie środka egzekucyjnego przerywa bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r., gdy zawiadomienie podatnika o jego zastosowaniu nastąpi przed upływem terminu przedawnienia. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że za zdarzenie powodujące przerwanie biegu terminu przedawnienia uznać należy bowiem wyłącznie zastosowanie środka egzekucyjnego. Jednocześnie wyjaśniono, że zastosowanie środka egzekucyjnego tylko wtedy wywoła skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, gdy zawiadomienie o jego zastosowaniu nastąpi przed upływem terminu przedawnienia. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego, jako odrębna czynność, sama przez się nie przerywa więc biegu terminu przedawnienia, lecz stanowi dodatkowy i konieczny zarazem warunek, który musi się ziścić w odpowiednim czasie (przed upływem terminu przedawnienia), aby właśnie zastosowanie środka egzekucyjnego mogło być uznane za zdarzenie przerywające bieg tego terminu. Jakkolwiek skarżący podnosi w skardze zarzuty związane z naruszeniem przepisów art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p., to jednak w realiach sprawy organy nie wskazały na istnienie takiej właśnie podstawy mającej wpływ na bieg terminu przedawnienia. Organ nie stwierdził bowiem, by wobec skarżącego wszczęto jakiekolwiek postępowanie karne skarbowe i dopełniono warunków formalnych związanych z powiadomieniem podatnika o zawieszeniu terminu przedawnienia z tej właśnie przyczyny. Stwierdził natomiast, że w toku trwającego postępowania egzekucyjnego, wszczętego i prowadzonego na podstawie dwóch wskazanych tytułów wykonawczych, organ egzekucyjny zastosował przewidziane ustawą środki egzekucyjne, o których podatnik został zawiadomiony. Zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2011 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w Banku P. Odpis zawiadomienia o zajęciu doręczono bankowi w dniu 29 kwietnia 2011 r., zaś zobowiązanemu – w dniu 18 maja 2011 r., w trybie doręczenia z art. 44 k.p.a. (adresat nie odebrał prawidłowo awizowanej do niego przesyłki - k. 61 akt administracyjnych). Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Zastosowanie w dniu 29 kwietnia 2011 r. skutecznego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia. Termin biegł na nowo od dnia następnego po dniu, w którym zastosowano środek, tj. od 30 kwietnia 2011 r. Uwzględniając przerwanie biegu terminu przedawnienia należności objęte tytułem wykonawczym nr [...] przedawniłyby się z upływem 30 kwietnia 2016 r., jednakże w dniu 24 czerwca 2014 r. zastosowano kolejny środek egzekucyjny, tj. pobranie pieniędzy u zobowiązanego. Czynność ta spowodowała przerwę w biegu przedawnienia, a termin ten ponownie zaczął biec od dnia 25 czerwca 2014 r. i zakończyłby się 25 czerwca 2019 r., jednak zawiadomieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. dokonano zajęcia udziału we własności nieruchomości. Odpis tego zajęcia został doręczony zobowiązanemu w dniu 22 lutego 2018 r., a zatem przed upływem wskazanego wyżej terminu przedawnienia i po raz kolejny wpłynął na bieg tego terminu, przerywając go. Termin przedawnienia wskazanego zobowiązania podatkowego, liczony od dnia następnego po zastosowaniu środka egzekucyjnego, zakończy się dopiero 23 lutego 2023 r. Podobnie nie uległo przedawnieniu zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym nr [...] Termin płatności tego zobowiązania przypadał na dzień 1 lutego 2016 r., wobec czego termin przedawnienia upłynąłby co do zasady z dniem 31 grudnia 2021 r. Termin ten uległ przerwaniu wskutek dokonania zajęcia udziałem we własności nieruchomości, co nastąpiło zawiadomieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. Odpis tego zawiadomienia doręczono zobowiązanemu w dniu 22 lutego 2018 r., a zatem termin przedawnienia upłynie dopiero z dniem 23 lutego 2023 r. W tych okolicznościach stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że dochodzone należności są wciąż wymagalne i nie uległy przedawnieniu, jest w pełni uzasadnione. Jak podkreślono w zaskarżonym postanowieniu (a ustaleń takich dokonano z urzędu, niezależnie od treści zarzutów strony), brak jest też podstawy do uwzględnienia wniosku strony na innej z podstaw wskazanych w art. 59 § 1 i 2 ustawy. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.