I SA/Lu 799/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 798/16 postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 798/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi M. M., uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 maja 2017 r. stwierdzono prawomocność powyższego orzeczenia od dnia 16 maja 2017 r. Akta administracyjne zwrócono organowi, na podstawie zarządzenia referendarza z 23 maja 2017 r. Pismem z dnia 23 maja 2017 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę w przedmiocie niewykonania ww. wyroku i wniósł o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Izby Skarbowej. Do skargi załączono kopię pisma z 11 maja 2016 r. stanowiącego wezwanie do wykonania ww. wyroku w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 482/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na niewykonanie wyroku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego jest przewidziana w art. 154 § 1 p.p.s.a., jednakże jest dopuszczalna jedynie w przypadku niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Nie ulega wątpliwości, że przed tutejszym sądem postępowanie w sprawie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania pomiędzy skarżącym a Dyrektorem Izby Skarbowej nie toczyło się. Sąd nie wydał zatem orzeczenia na podstawie art. 149 p.p.s.a. Wyrokiem z dnia 29 marca 2017 r. uchylono postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia. Postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi nie zostało zaskarżone i stało się prawomocne od dnia 10 sierpnia 2017 r. Pismem z dnia 4 sierpnia 2017 r. M. M. ponownie wniósł skargę na niewykonanie wyroku z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 798/16. Jednocześnie skarżący zażądał wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 i 6 w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pismami z 6 i z 11 maja 2017 r. wezwał Dyrektora Izby Skarbowej do wykonania ww. wyroku. Do chwili wniesienia skargi brak jest reakcji ze strony organu. W odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ powołał argumenty zbieżne z treścią argumentacji podniesionej w postanowieniu Sądu z 29 czerwca 2017 r. Stwierdził, że skarżący jako podstawę skargi powołał art. 149 § 1 p.p.s.a. Wobec faktu, iż w sprawie nie zostało wydane orzeczenie na podstawie ww. przepisu, należy uznać, że skarżący nie posiadał legitymacji do wniesienia "skargi na niewykonanie wyroku" w oparciu o art. 149 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). W badanej sprawie skarżący wniósł skargę na niewykonanie wyroku Sądu z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 798/16. Należy zauważyć, że identyczna w treści skarga została już odrzucona prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z 29 czerwca 2017 r. (sygn. akt I SA/Lu 482/17). W badanej sprawie nie można mówić o zaistnieniu stanu powagi rzeczy osądzonej, który mógłby być podstawą odrzucenia skargi, bowiem stan powagi rzeczy osądzonej wiąże się tylko z orzeczeniem merytorycznym w sprawie, takie zaś nie zostało wydane (por. podobnie J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 176 i n.; wyrok NSA z 24 marca 2005 r., OSK 1665/04; postanowienie NSA z 16 lipca 2009 r., II OZ 589/09; postanowienie NSA z 18 października 2012 r., I OSK 1951/12; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, z powodu formalnego zakończenia postępowania w sprawie poprzednio wniesionej skargi, nie ma podstaw do przyjęcia powagi rzeczy osądzonej i odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Nie można jednak przyjąć, że brak powagi rzeczy osądzonej wynikającej z odrzucenia a nie oddalenia poprzedniej skargi nie stwarza żadnych przeszkód we wniesieniu skargi przez ten sam podmiot na tą samą decyzję. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji takich, jak zaistniała w badanej sprawie, gdzie przyczyną odrzucenia skargi postanowieniem Sądu z 29 czerwca 2017 r. był brak właściwości sądu administracyjnego do kontroli tego rodzaju aktów (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skoro ten sam skarżący wniósł identyczną skargę, należałoby przytoczyć dokładnie te same argumenty, co poprzednio. Taka sytuacja mogła by mieć miejsce wielokrotnie, co mogłoby prowadzić do nadużycia prawa do skargi. Sprzeczne z ideą ochrony sądowej jest wielokrotne wnoszenie identycznych skarg, pomimo braku możliwości udzielenia przez sąd skutecznej ochrony prawnej, bowiem skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W związku z powyższym należy w pełni podzielić stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2010 r., II GSK 463/10, w myśl którego odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 lub pkt 6 p.p.s.a. nie wyklucza sytuacji, iż będzie możliwe ponowne jej wniesienie. Jednakże odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. z powodu braku właściwości sądu administracyjnego, zasadniczo wyklucza jej ponowne wniesienie, a zatem czyni taką "nową" skargę niedopuszczalną w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Analogiczna sytuacja zachodzi w badanej sprawie: skoro poprzednia identyczna w swej treści skarga tego samego skarżącego została odrzucona prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z dnia z 29 czerwca 2017 r., nowa skarga w tej samej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.