I SA/Lu 811/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant referent stażysta Katarzyna Jacyniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. L. P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz A. L. P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. kwotę [...]zł ([...]) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] r. A. L. P. sp. z o.o. z siedzibą w K., dalej: "spółka", "wnioskodawca", "skarżąca", zwróciła się do Prezydenta Miasta, dalej: "Prezydent", "organ interpretacyjny", o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", przedstawiając następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie produkcji i sprzedaży gazów technicznych, który realizuje nowy zakład produkcyjny. Planowana produkcja gazów technicznych ma odbywać się za pomocą dwóch linii produkcyjnych, które nie zostały umiejscowione w budynkach. Linie te mają postać kontenerów, tzw. "skidów" z zamontowanymi wewnątrz urządzeniami, które umiejscowiono na platformach (konstrukcjach nośnych), połączonych ze sobą w funkcjonalną całość. Linie produkcyjne składają się z zestawów (modułów) połączonych ze sobą urządzeń technicznych zamontowanych na konstrukcji (obudowie). Są one umiejscowione w bliskiej odległości (obok lub na sobie), zaś urządzenia znajdujące się w konkretnym kontenerze - skidzie, są łączone z urządzeniami znajdującymi się w następnym skidzie w kolejności wymaganej przez proces produkcji. W dalszej części wniosku spółka wyjaśniła w jaki sposób przebiega proces produkcji gazów, tj. wskazała, jakim działaniom poddawane jest powietrze pozyskiwane z otoczenia na poszczególnych etapach procesu produkcyjnego (w poszczególnych urządzeniach) - by ostatecznie uzyskać konkretny gaz (tlen, argon). W ocenie spółki - we wskazanych powyżej okolicznościach - podatkowi od nieruchomości powinny podlegać wyłącznie fundamenty oraz obudowa linii produkcyjnych. Natomiast wyłączone z opodatkowania tym podatkiem winny zostać zestawy wchodzące w skład linii produkcyjnych oraz sprężarki, albowiem są one urządzeniami technicznymi. Pogląd ten znajduje oparcie w treści art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, dalej: "P.b." Zdaniem wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają bowiem wyłącznie części budowlane urządzeń technicznych oraz fundamenty pod maszty i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową - co z kolei prowadzi do konkluzji, że opodatkowaniu tym podatkiem nie powinny podlegać zestawy wchodzące w skład linii produkcyjnych oraz sprężarki. W dniu [...] r. Prezydent wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji wskazał, że opodatkowaniu winien podlegać "cały" obiekt budowlany, bowiem nosi on cechy budowli. Konstrukcja ta tworzy całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Niewątpliwie jest więc obiektem budowlanym nie będącym budynkiem lub obiektem małej architektury, co oznacza, iż spełnia kryteria określone w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b) i 3 pkt 3 P.b. Na powyższą interpretację spółka wniosła skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 1005/12. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej od tego wyroku przez skarżącą, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2736/13, uchylił wyrok sądu pierwszej instancji oraz interpretację indywidualną z dnia [...] r. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Prezydent, a za nim Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie odniósł się do wskazanego przez podatnika stanu faktycznego i bezpodstawnie przyjął, że demontaż jakiegokolwiek elementu instalacji może prowadzić do jej unieruchomienia lub utraty pełnej funkcjonalności, podatnik zaś nie wskazał takiej okoliczności w przedstawionym stanie faktycznym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o ile organ podatkowy powziął wątpliwość co do wskazanej powyżej okoliczności, powinien był wezwać spółkę do sprecyzowania tego elementu stanu faktycznego, bowiem organ interpretacyjny nie jest uprawniony do kwestionowania jakiegokolwiek elementu stanu faktycznego wskazanego przez wnioskodawcę. Ponadto zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezydent wydając interpretację nie dokonał szczegółowej analizy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09, w którym to wyroku Trybunał odniósł się do definicji budowli zawartej w u.p.o.l. W szczególności Prezydent nie odniósł się do zawartej w tym wyroku tezy, że za budowle w rozumieniu u.p.o.l. powinny być uznane wyłącznie budowle wymienione w przepisie art. 3 pkt 3 P.b., w innych przepisach tej ustawy lub załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b) tej ustawy, czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową. W dniu [...] r. Prezydent wydał nową interpretację, w której ponownie uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe, jednocześnie zaznaczając, że stanowisko to odnosi się do stanu prawnego obowiązującego w dacie złożenia wniosku o interpretację indywidualną i nie uwzględnia nowelizacji P.b., na mocy której nadano nowe brzmienie przepisowi art. 3 pkt 1 P.b. W wyniku skargi spółki, wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 916/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną interpretację. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ interpretacyjny uchybił obowiązkowi zrealizowania wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2016 r. Prezydent po raz kolejny w sposób nieuprawniony dokonał modyfikacji przedstawionego przez skarżącą opisu stanu faktycznego. Wbrew zaleceniom NSA organ nie poczynił żadnych ustaleń, w tym przez dopytanie wnioskodawcy, w zakresie tego czy odłączenie jakichkolwiek elementów instalacji nie spowoduje uszczerbku nie tylko dla tego elementu, ale całej instalacji, co ma niewątpliwie wpływ na właściwy sposób określenia charakteru całego przedsięwzięcia. Organ samodzielnie przyjął tezę, że demontaż któregokolwiek elementu spowoduje, iż celowość istnienia budowli zostanie zaburzona, powodując niemożność jej funkcjonowania. Teza ta nie znajduje natomiast dotychczas potwierdzenia w treści wniosku. Ponadto sąd pierwszej instancji wskazał, że organ interpretacyjny pomimo wytycznych NSA nie odniósł się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., w kontekście twierdzeń wnioskodawcy. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I SA/Lu 916/16, nie został zaskarżony i stał się prawomocny. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent w dniu [...] r. wydał nową interpretację indywidualną, ponownie uznając stanowisko spółki zawarte we wniosku za nieprawidłowe. Uzasadniając stanowisko wyrażone w interpretacji organ interpretacyjny dokonując wykładni pojęć zawartych w art. 1a u.p.o.l. powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r. i zawarte w tym wyroku stanowisko, zgodnie z którym za budowle w rozumieniu u.p.o.l. powinny być uznane wyłącznie budowle wymienione w przepisie art. 3 pkt 3 P.b., w innych przepisach tej ustawy lub załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b) tej ustawy, czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową. W ocenie organu interpretacyjnego, aby możliwe było wykorzystanie linii produkcyjnej dla celów, dla których została ona wytworzona (t.j. dla celów produkcji gazów), zarówno część budowlana całej konstrukcji, jak i jej część techniczna muszą tworzyć ze sobą trwałą i nierozerwalną całość. Rozpoczęcie produkcji gazów możliwe będzie wyłącznie wówczas, gdy poszczególne techniczne elementy konstrukcji zostaną połączone ze sobą w sposób zgodny z wymogami technologicznymi, a także po uprzednim trwałym zespoleniu tych elementów z elementami stricte budowalnymi tej konstrukcji. Przy tym, będąca wynikiem prac budowlanych część budowlana "całej" instalacji (fundamenty) stanowi integralną część konstrukcji jako całości i jest jej dedykowana. Oznacza to, że dokładny kształt, wymiary i inne cechy tych fundamentów muszą odpowiadać wymiarom i innym cechom elementów technicznych konstrukcji, które z elementami budowlanymi zostają później zespolone. Ponadto każda instalacja służąca prowadzeniu produkcji chemicznej (choćby produkcji gazów technicznych) musi zostać wyposażona w instalacje i urządzenia umożliwiające użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, takimi jak choćby przyłącza i urządzenia instalacyjne. W przeciwnym wypadku instalacja nie mogłaby zostać uruchomiona, a w konsekwencji wykorzystana do jakiejkolwiek produkcji. Innymi słowy, wytworzony obiekt nigdy nie będzie mógł zostać wykorzystany do jakiejkolwiek produkcji o ile nie zostanie wyposażony w przyłącza niezbędne do prawidłowego (zgodnego z wymogami technologicznymi) wykorzystania wytworzonego obiektu dla celów produkcyjnych (przyłącza energetyczne, prądowe, gazowe, itp.). Dopiero zapewnienie instalacji dostępu do mediów (w zależności od rodzaju produkcji: prądu, gazu, wody, odprowadzenia ścieków, itp.), zdaniem organu interpretacyjnego, daje możliwość zgodnego z przeznaczeniem wykorzystania wybudowanej instalacji. Według Prezydenta, bez znaczenia dla prawidłowej oceny istniejącego stanu faktycznego pozostaje dopuszczalność demontażu poszczególnych elementów konstrukcji oraz ewentualna łatwość przeprowadzenia tego typu działań. O tym, czy dana konstrukcja ma charakter budowli w rozumieniu właściwych przepisów, czy też takiego charakteru nie może przesądzać sposób montażu konstrukcji, ale spełnianie bądź nie spełnianie wymogów pozwalających na uznanie danego obiektu za budowlę w rozumieniu wskazanych przepisów. Zdaniem organu interpretacyjnego linia produkcyjna stanowiąca przedmiot interpretacji spełnia kryteria pojęcia wolno stojących instalacji przemysłowych w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b., a tym samym stanowi budowlę w rozumieniu tego przepisu. Linia produkcyjna gazów technicznych jest zespołem stacjonarnych urządzeń technicznych (tzw. "skidy", sprężarki, inne elementy linii produkcyjnej) powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot oraz położonych na terenie jednego zakładu. Jest to także instalacja przemysłowa - umiejscowiona została bowiem na terenie zakładu przemysłowego, a poza tym służy produkcji przemysłowej. Jest to także instalacja "wolnostojąca" (nie jest umieszczona w budynku - co podkreślone zostało przez wnioskującą o wydanie interpretacji spółkę). W ocenie organu interpretacyjnego całość instalacji (a więc zarówno jej części stricte techniczne, jak i jej części stricte budowalne) tworzą łącznie jeden obiekt budowlany, który spełnia wskazane powyżej kryteria - niewątpliwe bowiem wszystkie elementy tej konstrukcji połączone ze sobą (traktowane łącznie) tworzą budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) w zw. z pkt 3 P.b. (w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego). Analizowany obiekt jest złożony z elementów zarówno stricte technicznych, jak i stricte budowlanych, trwale ze sobą połączonych. Zarówno elementy stricte budowlane, jak i elementy stricte techniczne są sobie "dedykowane" (wykonane w sposób umożliwiający ich idealne dopasowanie). Wytworzona w ten sposób "całość" wyposażona została w instalacje i urządzenia techniczne umożliwiające użytkowanie obiektu (rozpoczęcie i kontynuowanie produkcji), konstrukcja ta tworzy więc całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami - jest więc obiektem budowalnym w rozumieniu omawianych przepisów. W skardze do sądu administracyjnego na tę interpretację indywidualną spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p.", oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), dalej: "P.p.s.a." W ocenie skarżącej naruszenia te polegały na dokonaniu przez organ interpretacyjny niezgodnych z prawem założeń co do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację. Organ interpretacyjny przyjął bowiem, że urządzenia techniczne linii produkcyjnych wraz z ich częściami budowlanymi tworzą ze sobą trwałą i nierozerwalną całość mimo braku takich powiązań. Ponadto organ nie uwzględnił w interpretacji uzupełnionego stanu faktycznego przestawionego przez skarżącą w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem spółki organ interpretacyjny nie przedstawił w interpretacji jednoznacznej, rzeczowej i precyzyjnej kwalifikacji linii produkcyjnych na gruncie przepisów u.p.o.l. Ponadto nie zastosował się on do wiążącej oceny prawnej i wskazań dokonanych przez sądy na gruncie niniejszej sprawy, w szczególności poprzez modyfikacje stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie w interpretacji odpowiedzi skarżącej na wezwanie w sprawie doprecyzowania stanu faktycznego. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 912/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Wyrok ten stał się prawomocny. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd uznał, że organ interpretacyjny wydając interpretację indywidualną naruszył w szczególności przepis art. 14c § 1 O.p. nakazujący organowi interpretacyjnemu wydanie interpretacji w stosunku do stanu faktycznego (zaistniałego lub przyszłego) przedstawionego we wniosku. Oznacza to, że organ interpretacyjny nie ustala faktów, ale bierze pod uwagę fakty przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W ocenie Sądu Prezydent wydając interpretację indywidualną dopuścił się naruszenia przepisu art. 14c § 1 O.p., albowiem przyjął za podstawę oceny prawnej stan faktyczny niezgodny z opisem przedstawionym przez podatnika, a weryfikacja zgodności twierdzeń spółki z rzeczywistym stanem rzeczy nie jest rolą organu w postępowaniu interpretacyjnym. W dniu [...] r. Prezydent - kierując się wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wskazanego powyżej wyroku - ponownie wezwał wnioskodawcę do ostatecznego sprecyzowania stanu faktycznego poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy odłączenie jakiegokolwiek elementu (elementów) obiektu tworzącego instalację przemysłową w trakcie procesu produkcyjnego spowoduje uszczerbek dla tego elementu (tych elementów) oraz czy takie odłączenie spowoduje uszczerbek dla całej instalacji lub uniemożliwi kontynuację procesu produkcyjnego. W odpowiedzi spółka wskazała, że odłączenie jakiegokolwiek elementu linii produkcyjnej nie spowoduje uszczerbku dla tego elementu odłączanego, nie spowoduje też uszczerbku dla całej linii produkcyjnej, albowiem modułowość zastosowanych elementów powoduje ich łatwą wymienność i zastępowalność. Ponadto spółka podniosła, że odłączenie jakiegokolwiek elementu tworzącego linie produkcyjne nie uniemożliwi kontynuacji procesu produkcyjnego, bowiem po wymianie odłączonego elementu proces produkcyjny może zostać wznowiony. W uzasadnieniu zaprezentowanego stanowiska wnioskodawca wskazał, że jakkolwiek linie produkcyjne stanowią pewną użytkową całość (funkcjonują bowiem jako zespół współpracujących ze sobą elementów), to jednak całość ta nie ma charakteru całości techniczno-użytkowej, gdyż poszczególne elementy tej linii zostały wykonane jako elementy odrębne od siebie konstrukcyjnie i technicznie, w różnej technice i technologii. Wnioskodawca ponownie podniósł, że omawiana instalacja składa się z dwóch części - budowlanej oraz technicznej, zaś część techniczna może być posadowiona na różnych fundamentach, wymieniana i w każdej chwili rozebrana. Jednocześnie wskazał, że choć odłączenie jakiegokolwiek elementu w trakcie procesu produkcji technicznie jest możliwe, to z wielu względów nie jest zalecane, zaś spółka nigdy nie podejmowała prób odłączania elementów linii w trakcie produkcji. Nie posiada więc wiedzy odnośnie do tego w jaki sposób zachowałaby się instalacja w przypadku podjęcia tego typu działań. W konkluzji wnioskodawca ponownie zajął stanowisko, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości powinna podlegać wyłącznie część budowlana konstrukcji, zaś z opodatkowania tym podatkiem winna zostać wyłączona część techniczna linii, albowiem całość techniczno-użytkowa odnosi się oddzielenie do samych urządzeń technicznych, a oddzielnie do części budowlanych, inna jest bowiem funkcja fundamentu, tak samo jak odrębna jest rola urządzeń technicznych, a każdy z tych obiektów spełnia swoją rolę zupełnie samodzielnie, niezależnie od siebie. Organ interpretacyjny na wstępie przytoczył brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., art. 3 pkt 1, pkt 3 oraz pkt 9 P.b. i stwierdził, że istotą problemu, jaki winien zostać rozstrzygnięty w interpretacji jest ustalenie, czy przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinny być wyłącznie "części budowlane" instalacji przemysłowej (jak twierdzi spółka), czy też przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości winien być "cały obiekt", czyli zarówno fundamenty i obudowa obiektu, jak i elementy techniczne instalacji służącej do produkcji gazów. Następnie organ interpretacyjny, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, przypomniał, że - jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej - produkcja gazów technicznych odbywa się za pomocą dwóch linii produkcyjnych, które nie zostały umiejscowione w budynkach. Linie produkcyjne mają postać kontenerów z zamontowanymi wewnątrz urządzeniami, które umiejscowiono na platformach (konstrukcjach nośnych), połączonych ze sobą w funkcjonalną całość. Linie produkcyjne składają się więc z zestawów (modułów) połączonych ze sobą urządzeń technicznych zamontowanych na konstrukcji (obudowie). Linie te (aparaty i urządzenia procesowe) mają postać kontenerów, w których umiejscowiono urządzenia techniczne. Kontenery te umiejscawiane są w bliskiej odległości (obok lub na sobie), zaś urządzenia znajdujące się w konkretnym kontenerze (skidzie) są łączone z urządzeniami znajdującymi się w kolejnym kontenerze w kolejności wymaganej przez proces produkcji. Organ interpretacyjny wskazał, że jego zdaniem, aby możliwe było wykorzystanie linii produkcyjnej dla celów, dla których została ona wytworzona (produkcji gazów), zarówno część budowlana całej konstrukcji jak i jej część techniczna muszą tworzyć ze sobą trwałą i nierozerwalną całość. Rozpoczęcie produkcji możliwe więc będzie wyłącznie wówczas, gdy poszczególne techniczne elementy konstrukcji zostaną połączone ze sobą w sposób zgodny z wymogami technologicznymi, a także po uprzednim trwałym zespoleniu tych elementów z elementami stricte budowalnymi konstrukcji. Przy czym - co istotne - będąc wynikiem prac budowlanych część budowlana "całej" instalacji (fundamenty) stanowi integralną część całej konstrukcji i jest jej dedykowana. Oznacza to, że dokładny kształt, wymiary i inne cechy tych fundamentów muszą odpowiadać wymiarom i innym cechom elementów technicznych konstrukcji, które z elementami budowlanymi zostają później zespolone. Innymi słowy - wymiary zarówno elementów stricte budowlanych, jak i elementów stricte technicznych muszą dokładnie być tak dobrane, aby możliwe było zespolenie (połączenie) wszystkich tych elementów, a w konsekwencji - bezpieczne rozpoczęcie produkcji. Każda instalacja służąca prowadzeniu produkcji chemicznej (choćby produkcji gazów technicznych) musi zostać wyposażona w instalacje i urządzenia umożliwiające użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, takimi jak choćby przyłącza i urządzenia instalacyjne - w przeciwnym wypadku bowiem instalacja nie mogła by zostać uruchomiona, a w konsekwencji wykorzystana do jakiejkolwiek produkcji. Innymi słowy, wytworzony obiekt nigdy nie będzie mógł zostać wykorzystany do jakiejkolwiek produkcji, o ile nie zostanie wyposażony w przyłącza niezbędne do prawidłowego (zgodnego z wymogami technologicznymi) wykorzystania wytworzonego obiektu dla celów produkcyjnych (przyłącza energetyczne, prądowe, gazowe, itp.). Dopiero zapewnienie instalacji dostępu do mediów (w zależności od rodzaju produkcji: prądu, gazu, wody, odprowadzenia ścieków, itp.) daje możliwość zgodnego z przeznaczeniem wykorzystania wybudowanej instalacji. Jednocześnie – w ocenie organu interpretacyjnego - bez znaczenia dla prawidłowej oceny istniejącego stanu faktycznego pozostaje dopuszczalność demontażu poszczególnych elementów konstrukcji oraz ewentualna łatwość przeprowadzenia tego typu działań - albowiem o tym, czy dana konstrukcja ma charakter budowli w rozumieniu właściwych przytoczonych powyżej przepisów, czy też takiego charakteru nie ma, nie może przesądzać sposób montażu konstrukcji, ale spełnianie bądź nie spełnianie wymogów pozwalających na uznanie danego obiektu za budowlę w rozumieniu wskazanych powyżej przepisów. Dalej organ interpretacyjny wskazał, że poczynienia ustaleń wymaga to, czy budowla wraz z instalacjami i urządzeniami jest obiektem budowlanym - czyli, czy wszystkie "elementy" obiektu stanowią całość techniczno-użytkową. Wyłącznie bowiem w takim przypadku obiekt ten stanowić będzie przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem organu punktem wyjścia dla dalszych rozważań winno wiec stać się poczynienie ustaleń co do charakteru całego obiektu - w szczególności, czy zarówno części budowlane jak i nie budowlane tego obiektu tworzą jednolitą całość (całość techniczno-użytkową), czy też takiej całości nie tworzą. W ocenie organu interpretacyjnego całość instalacji (a więc zarówno jej części stricte techniczne, jak i jej części stricte budowalne) tworzą łącznie jeden obiekt budowlany, który spełnia wskazane powyżej kryteria - niewątpliwe bowiem wszystkie elementy tej konstrukcji połączone ze sobą (traktowane łączenie) i tworzą budowlę w rozumieniu wskazanych powyżej przepisów. Część budowlana całej konstrukcji, jak i jej część techniczna muszą tworzyć ze sobą trwałą i nierozerwalną całość - co oznacza, że poszczególne elementy konstrukcji będące elementami stricte technicznymi muszą zostać trwale połączone (zespolone) zarówno ze sobą, jak również z elementami stricte budowalnymi, aby możliwe stało się wykorzystanie tak zespolonego obiektu dla celów, dla jakich został on wzniesiony. Niewątpliwie połączenie poszczególnych elementów tej konstrukcji nie może być przypadkowe - elementy te muszą być zestawione w odpowiedniej, przewidzianej przez producenta kolejności i zespolone w jednolitą całość - przed przystąpieniem do rozpoczęcia produkcji. Co więcej - także elementy stricte budowlane nie mogą być elementami "przypadkowymi" - co oznacza, że muszą swoimi parametrami (gabarytami, wymiarami, wytrzymałością, itp.) odpowiadać określonym wymogom w taki sposób, aby możliwe było połączenie (zespolenie) tych elementów z elementami technicznymi obiektu. Oznacza to, że elementy budowlane "całej" konstrukcji muszą być "dedykowane" pod konkretne elementy techniczne całej konstrukcji, które z kolei muszą "pasować" zarówno do elementów stricte budowlanych całej konstrukcji, jak i elementów stricte technicznych, które w odpowiedniej kolejności (przewidzianej przez producenta) muszą trwale zostać zespolone w sposób umożliwiający wykorzystanie całego obiektu dla celów, dla których został on wzniesiony. Według organu interpretacyjnego cała "konstrukcja" w żaden sposób nie odbiega w swym charakterze od wyciągu krzesełkowego (kolei gondolowej), który - jak przyjęto w orzecznictwie - stanowi budowlę w rozumieniu wskazanych powyżej przepisów. Nie można bowiem przyjąć, że funkcję użytkową (walor użytkowy) posiada wyłącznie część techniczna "całego" obiektu. Bez elementów stricte budowlanych wytworzonych w procesie budowalnym wyłącznie dla potrzeb tej konkretnej konstrukcji nie byłoby bowiem możliwe jej wykorzystanie dla potrzeb produkcyjnych. Przy czym bez znaczenia pozostaje możliwość łatwego demontażu części lub całości urządzeń technicznych (czy to od innych elementów stricte technicznych, czy też od elementów stricte budowlanych). Okoliczność, że możliwe jest takie działanie nie przesądza, iż konstrukcja taka traci walor budowli. Istotnym bowiem jest, że po ponownym połączeniu (w sposób przewidziany przez producenta) konstrukcja ta ponownie nabywa cech budowli w rozumieniu wskazanych powyżej przepisów. Także demontaż i przeniesienie w inne miejsce nie ma żadnego wpływu na to, w jaki sposób należy kwalifikować ten obiekt - podobnie, jak w przypadku wyciągu krzesełkowego (kolei gondolowej) przeniesienie obiektu wymaga bowiem ponownego wzniesienia części budowlanej obiektu dedykowanej konkretnej instalacji technicznej (wzniesienia fundamentów, które dzięki konkretnym parametrom umożliwią zespolenie konkretnych elementów technicznych w odpowiedniej kolejności oraz w sposób zgodny z wytycznymi producenta tych elementów). Reasumując organ interpretacyjny stwierdził, że w omawianej sprawie chodzi o obiekt jednoznacznie noszącym cechy budowli w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) w zw. z pkt 3 P.b. (w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego), obiekt złożony jest bowiem z elementów zarówno stricte technicznych, jak i stricte budowlanych, trwale ze sobą połączonych, zarówno elementy stricte budowlane, jak i elementy stricte techniczne są sobie "dedykowane" (wykonane w sposób umożliwiający ich idealne dopasowanie), wytworzona w ten sposób "całość" wyposażona została w instalacje i urządzenia techniczne umożliwiające użytkowanie obiektu (rozpoczęcie i kontynuowanie produkcji). Konstrukcja ta tworzy więc całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami - jest więc obiektem budowalnym w rozumieniu omawianych przepisów. Cały obiekt jest wytworem procesu budowlanego - choć pozwoleniem na budowę objęto wyłącznie fundamenty (części budowlane "całej" konstrukcji), albowiem procesem budowanym objęte zostały zarówno elementy stricte budowlane jak i pozostałe (trudno sobie wyobrazić, aby montaż urządzeń technicznych na fundamentach nie odbywał się z wykorzystaniem techniki budowlanej). Co więcej - pozbawienie "całej" konstrukcji elementów budowlanych (fundamentu) musi doprowadzić do unieruchomienia całej instalacji - brak bowiem tej części "konstrukcji" musi powodować utratę stabilności obiektu oraz prowadzić do zwiększonej podatności na uszkodzenie. W ocenie organu interpretacyjnego - z uwagi na charakter oraz przeznaczenie wytworzonego obiektu - uznać go należy za wolno stojącą instalację przemysłową - niewątpliwie bowiem obiekt ten stanowi zespół połączonych ze sobą urządzeń technicznych (zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie), połączonych ze sobą w sposób trwały, w kolejności wymaganej przez producenta, posadowionych na fundamentach wzniesionych wyłącznie dla celów tej konstrukcji i nie umiejscowionych w budynkach. Taka więc konstrukcja sytuuje ten obiekt wśród wolno stojących instalacji przemysłowych - które ustawodawca zalicza do budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 P.b. Skoro więc obiekt ten został wytworzony przy użyciu technik budowlanych, połączono w nim elementy stricte techniczne oraz dedykowane im elementy stricte budowalne, połączenie to dokonane zostało w określony, przewidziany przez producenta sposób, elementy "całej" konstrukcji tworzą jednolitą całość, zaś prawidłowe zespolenie wszystkich elementów "całej" konstrukcji warunkuje możliwość jej wykorzystania w sposób zgodny z przeznaczeniem, a przy tym konstrukcja ta pozostaje wyposażona w instalacje i urządzenia - nosi cechy budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami - a więc (jako "całość") stanowi obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W skardze na interpretację indywidualną spółka wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie: - art. 14c § 1 O.p. przez dokonanie przez organ interpretacyjny niezgodnych z prawem założeń co do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację indywidualną: a) poprzez przyjęcie, że urządzenia techniczne spornych linii produkcyjnych wraz z częściami budowlanymi tworzą ze sobą trwałą i nierozerwalną całość mimo braku trwałych powiązań, b) poprzez przyjęcie, że urządzenia techniczne spornych linii produkcyjnych wraz z częściami budowlanymi tworzą całość techniczno-użytkową, mimo istnienia jedynie związku użytkowego, c) poprzez twierdzenie, że urządzenia techniczne spornych linii produkcyjnych stanowią instalację wolnostojącą, pomimo braku takiego charakteru, d) poprzez wyrażanie przez organ braku wiary dla faktów przedstawionych w opisie stanu faktycznego, e) poprzez twierdzenie, że opis stanu faktycznego zawarty we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest oceną stanu faktycznego podatnika, f) poprzez twierdzenie, że wszystkie instalacje służące prowadzeniu procesu produkcji chemicznej (w tym również linie produkcyjne spółki) muszą zostać wyposażone m.in. w przyłącza gazowe, kanalizacyjne i inne tego typu, mimo iż linie produkcyjne spółki takowych przyłączy nie posiadają, co wynika z przedstawionego przez spółkę opisu stanu faktycznego oraz załączonych do sprawy dokumentów; - art. 14c § 1 i 2 O.p. przez brak przedstawienia przez organ w interpretacji jednoznacznej, rzeczowej i precyzyjnej kwalifikacji spornych linii produkcyjnych (organ uznaje bowiem przedmiotowe obiekty raz za wolnostojące instalacje przemysłowe, by następnie stwierdzić, że przedmiotowe obiekty to urządzenia techniczne posiadające części budowlane, stanowiące całość techniczno-użytkową) na gruncie przepisów u.p.o.l.; - art. 121 § 1 O.p. przez tendencyjne i nieprecyzyjne zadawanie pytań w treści wezwania o uzupełnienie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (m.in. wezwanie z dnia 11 lipca 2018 r.); - art. 153 P.p.s.a. przez niezastosowanie się przez organ w interpretacji do wiążącej oceny prawnej i wskazań dokonanych przez sądy na gruncie niniejszej sprawy, w szczególności poprzez modyfikacje stanu faktycznego; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 3 P.b. przez błędną wykładnię tych przepisów, polegającą na przyjęciu, że należące do skarżącej linie produkcyjne gazów technicznych wraz ze sprężarkami, posadowione na fundamentach i umieszczone na tzw. skidzie stanowią jednolitą całość techniczno-użytkową z fundamentami oraz obudowami i jako takie w całości podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle; - art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 3 P.b. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektem budowlanym, a w konsekwencji budowlą są urządzenia techniczne wraz elementami budowlanymi (fundamentami i obudową), między którymi nie zachodzi całość techniczno-użytkowa, pomimo iż w świetle przepisów P.b. budowlę w takim przypadku stanowi wyłącznie element budowlany/fundament urządzenia technicznego; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 P.b. przez błędną wykładnię i uznanie, że przesłanka całości techniczno-użytkowej zostaje spełniona w sytuacji, gdy występuje pomiędzy budowlą, a urządzeniami jedynie związek użytkowy; - art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b) i pkt 3 P.b. w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.; dalej: "POS") przez błędną wykładnię z uwagi na kwalifikację na potrzeby podatku od nieruchomości spornych linii produkcyjnych posiadających części budowlane w postaci fundamentów i obudowy w całości jako wolno stojące instalacje przemysłowe, a ponadto ustalenie znaczenia wolno stojącej instalacji przemysłowej, o której mowa w art. 3 pkt 3 P.b. w drodze analogii w oparciu o definicję instalacji uregulowaną w POS - która to definicja ustanowiona została na potrzeby wyłącznie tej ustawy i dotyczy opłaty środowiskowej, a do której ani u.p.o.l., ani P.b. nie odsyła, co w świetle zasad wykładni przepisów podatkowych należy uznać za działanie niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W ramach tej kompetencji orzekają, między innymi, w sprawach ze skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 1 pkt 4a P.p.s.a.), przy czym, stosownie do treści art. 57a P.p.s.a., w tym zakresie związane są zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z treścią art. 146 § 1 tej ustawy sąd, uwzględniając skargę na interpretację indywidualną uchyla interpretację, stosując odpowiednio przepis art. 145 § 1 pkt 1. Oznacza to m.in., że sąd uchyla interpretację w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś nieuwzględnienia skargi, sąd oddala skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Rozpoznając skargę w tych granicach, Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkować musi jej uchyleniem. Trafny jest bowiem zarzut naruszenia art. 14c § 1 O.p. poprzez dokonanie przez organ niezgodnych z wnioskiem o wydanie interpretacji założeń co do stanu faktycznego (jak to określił wnioskodawca w skardze - poprzez wyrażanie przez organ braku wiary dla faktów przedstawionych w opisie stanu faktycznego). Trzeba bowiem zauważyć, że realizując wytyczne zawarte w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 30 stycznia 2018 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 912/17, organ interpretacyjny zwrócił się do wnioskodawcy o udzielenie odpowiedzi na pytanie: czy odłączenie jakiegokolwiek elementu (elementów) obiektu tworzących instalację przemysłową w trakcie procesu produkcyjnego spowoduje uszczerbek dla tego elementu (elementów) oraz czy takie odłączenie spowoduje uszczerbek dla całej instalacji lub uniemożliwi kontynuację procesu produkcyjnego? Udzielając odpowiedzi spółka poinformowała, że po pierwsze, odłączenie jakiegokolwiek elementu (elementów) tworzących linię produkcyjną nie spowoduje uszczerbku dla tego elementu (elementów). Po drugie, że odłączenie jakiegokolwiek elementu (elementów) tworzących linię produkcyjną nie spowoduje uszczerbku dla całej instalacji, poszczególne elementy linii są bowiem modułowe, wymienne i łatwo zastępowalne innymi elementami. Po trzecie natomiast, odłączenie jakiegokolwiek elementu (elementów) tworzących linię produkcyjną nie uniemożliwi kontynuacji procesu produkcyjnego, może on bowiem zostać wznowiony zaraz po wymianie odłączonego elementu. Spółka zwróciła również uwagę, że odłączanie jakiegokolwiek elementu w trakcie procesu produkcyjnego nie jest zalecane i ze względów bezpieczeństwa i ze względów technicznych. Odnosząc się do tej odpowiedzi wnioskodawcy organ interpretacyjny, na s. 22 zaskarżonej interpretacji, wyraził z kolei stanowisko, że zespolenie części budowlanych i technicznych całego obiektu – w celu umożliwienia realizacji celu, dla którego obiekt został wzniesiony powoduje, że cały obiekt stanowi całość techniczno-użytkową i jako całość powinien zostać opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Dalej organ interpretacyjny stwierdził: "mimo zaprezentowanej przez podatnika tezy o możliwości łatwego montażu i demontażu poszczególnych elementów instalacji oraz o nietrwałości połączeń tych elementów organ ... uznaje powyższą tezę za nieprawdziwą." W związku z przytoczonym stwierdzeniem organu interpretacyjnego, że uznaje za nieprawdziwe twierdzenie wnioskodawcy o możliwości łatwego montażu oraz demontażu poszczególnych elementów tworzących linię produkcyjną, należy ponownie zwrócić uwagę organu interpretacyjnego na treść art. 14c § 1 O.p. Przepis ten stanowi, iż interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Brzmienie przytoczonego przepisu wskazuje na związanie organu interpretacyjnego treścią wniosku w odniesieniu do opisu stanu faktycznego. Związanie organu interpretacyjnego treścią wniosku oznacza zaś, że w postępowaniu interpretacyjnym opierać się on powinien on wyłącznie na takim opisie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, jakie przedstawi zainteresowany. Organ interpretacyjny nie ma natomiast uprawnienia do modyfikacji tego stanu faktycznego, uzupełniania go czy jakiejkolwiek innej ingerencji. W postępowaniu w sprawie interpretacji indywidualnej organ nie prowadzi żadnego postępowania dowodowego i nie jest uprawniony do przyjęcia ustaleń odmiennych od podanych we wniosku. Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku konstytuuje zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Organ interpretacyjny ocenia zatem możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę, stanu faktycznego i w relacji do niego dokonuje operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcję rozważa. Kwestia związania organu interpretacyjnego stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionych we wniosku i braku po stronie organu interpretacyjnego uprawnień do jakiejkolwiek modyfikacji tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie budzi w orzecznictwie sądowym żadnych wątpliwości (zob. np. wyroki NSA z dnia 21 października 2014 r., I FSK 1543/13; z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3480/15; z dnia 18 kwietnia 2018 r., II FSK 936/16 oraz z dnia 20 września 2018 r., II FSK 2419/16). Problem, o którym mowa był już poruszany w wydanych w sprawie tego samego wniosku spółki prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych. Zarówno NSA w wyroku z dnia 16 stycznia 2016 r., jak i WSA w Lublinie w wyroku z 22 lutego 2017 r. oraz z dnia 30 stycznia 2018 r akcentowały, że w postępowaniu interpretacyjnym nie może toczyć się spór o stan faktyczny oraz że stan faktyczny przedstawiony we wniosku nie może być kwestionowany przez organ podatkowy, uznający określone twierdzenia wnioskodawcy dotyczące opisu stanu faktycznego za nieprawdziwe. W ocenie Sądu zasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organ interpretacyjny do oceny prawnej zawartej w powoływanych wyżej wyrokach sądów administracyjnych, ponieważ organ ponownie popełnił ten sam błąd, który został już wytknięty przez sądy i którego miał uniknąć, kierując się zawartymi w tych wyrokach wytycznymi. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę z tego względu raz jeszcze podkreśla, że podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji. W postępowaniu w sprawie interpretacji indywidualnej nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Nie jest ona bowiem rozstrzygnięciem sprawy podatkowej wnioskodawcy. Stanowi natomiast wyłącznie potwierdzenie bądź negację stanowiska wnioskodawcy odnośnie do stosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie indywidualnego stanu faktycznego. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Jednocześnie zaznaczyć należy, że związane organu interpretacyjnego zawartym we wniosku o interpretację indywidualną opisem stanu faktycznego, ma przełożenie na zakres ochrony, z jakiej korzysta wnioskodawca jako podatnik. Może on bowiem powoływać się na wynikająca z posiadanej interpretacji ochronę w takim zakresie, w jakim ocena prawna organu interpretacyjnego odnosi się do podanego we wniosku stanu faktycznego. Jeżeli zatem w postępowaniu wymiarowym ustalenia organu podatkowego co do faktów będą odmienne niż twierdzenia co do faktów podane we wniosku o interpretację i stanowiące jej podstawę, podatnik nie może skutecznie powołać się na ochronę, jaką daje mu interpretacja. Sąd natomiast nie podziela zarzutu naruszenia art. 14c § 1 i 2 O.p. poprzez brak sformułowania przez organ interpretacyjny jednoznacznej, rzeczowej i precyzyjnej kwalifikacji linii produkcyjnych. Organ bowiem jednoznacznie zakwalifikował sporną linię produkcyjną do kategorii wolno stojących instalacji przemysłowych, stanowiących zespół powiązanych technologicznie urządzeń technicznych, będącą budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 P.b. Kwestia prawidłowości takiej kwalifikacji prawnopodatkowej analizowanego obiektu leży już w sferze oceny trafności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, do których Sąd nie może się odnieść, z przyczyn, które będą wyjaśnione niżej. Nie podziela Sąd również zarzutu naruszenia art. 121 § 1 O.p., statuującego zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez tendencyjne i nieprecyzyjne zadawanie pytań. Nie negując, że sformułowanie określonych pytań może naruszać tę zasadę, zauważyć jednocześnie trzeba, iż zadawane pytania mają służyć wyjaśnieniu wątpliwości organu interpretacyjnego co do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i z tego względu pozostawić mu należy daleko idącą swobodę w formułowaniu takich pytań. Sąd zauważa, że zadane wnioskodawcy przez organ interpretacyjny pytania nie odzwierciedlają dokładnie sformułowania zawartego w prawomocnym wyroku WSA, w którym Sąd wskazał, że konieczne jest wyjaśnienie czy odłączenie jakichkolwiek elementów instalacji nie spowoduje uszczerbku nie tylko tego elementu, ale całej instalacji. Organ zadając pytanie zapytał bowiem dodatkowo, czy do takiego uszczerbku dojdzie w trakcie procesu produkcyjnego. Może to budzić pewne wątpliwości, bowiem pytanie dotyczy instalacji pracującej pod pewnym ciśnieniem. Nie idą one jednak tak daleko by uznać, że nastąpiło w ten sposób naruszenie zasady wynikającej z treści art. 121 § 1 O.p. Ze względu na związanie zarzutami skargi Sąd nie analizuje czy doszło do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w inny sposób. Uznanie za zasadne zarzutów naruszenia przepisów postępowania czyni niedopuszczalnym ocenę przez Sąd zarzutów naruszenia prawa materialnego. Będzie ona możliwa dopiero wówczas, gdy organ weźmie pod uwagę właściwe fakty, tj. ujęte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i w wyjaśnieniach wnioskodawcy, a nie będzie się opierał na własnych ustaleniach weryfikujących stan faktyczny podany przez wnioskodawcę. Jeżeli bowiem organ wadliwie wskazał fakty stanowiące podstawę oceny, nie można rozstrzygać, czy prawidłowo zastosował do ich oceny przepisy prawa materialnego. Skutkiem uchylenia zaskarżonej interpretacji jest konieczność ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącej i wydanie przez Prezydenta nowej interpretacji, z uwzględnieniem jednak wyżej przedstawionej argumentacji Sądu, zwłaszcza w odniesieniu do stanu faktycznego przyjmowanego za podstawę oceny prawnej organu, biorąc pod uwagę, że organ interpretacyjny związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę i nie może uznawać go za nieprawdziwy. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153). Zwrot kosztów postępowania objął uiszczony wpis od skargi ([...] zł), wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie stawki obowiązującej w pozostałych sprawach ([...] zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł.