I SA/Lu 821/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca),, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Starszy inspektor Magdalena Futyma, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. - oddala skargę I SA/Lu 821/12 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. ustalającą J. M. (w dalszej części uzasadnienia podatnik) łączne zobowiązanie pieniężne za 2012 r. w kwocie 312 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że łączne zobowiązanie pieniężne obejmuje: 1) zobowiązanie w podatku rolnym z tytułu własności użytków rolnych o powierzchni fizycznej 0,5654 ha, kwota podatku 133 zł; 2) zobowiązanie w podatku leśnym z tytułu własności lasu o powierzchni 0,3 ha, kwota podatku 12 zł; 3) zobowiązanie w podatku od nieruchomości z tytułu własności budynku mieszkalnego o powierzchni 70 m² i budynku o przeznaczeniu pozostałym o powierzchni 40 m² (budynki stanowią części składowe nieruchomości gruntowych), razem kwota podatku od budynków 167 zł. Organ uzasadniał, że grunty stanowiące użytki rolne oraz las zostały przyjęte do opodatkowania zgodnie z treścią ewidencji gruntów. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.10.193.1287 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia u.p.g.k.) ewidencja gruntów i budynków stanowi podstawę wymiaru podatków. W tym stanie prawnym ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o stanie faktycznym i prawnym gruntów. Dane wynikające z ewidencji gruntów wiążą organ podatkowy przy wymiarze zobowiązań podatkowych. Natomiast w odniesieniu do budynków organ uzasadniał, że przyjął ich powierzchnie i przeznaczenie zgodnie z informacją podatnika z dnia 6 grudnia 2005 r., złożoną organowi. Dodatkowo argumentował, że organ podjął próbę zweryfikowania powierzchni budynków, dokonania pomiarów bezpośrednio w terenie. Jednak podjęte czynności okazały się nieskuteczne. Z przedstawionych akt postępowania podatkowego wynika, że podatnik nie udostępnił budynków w celu dokonania pomiarów powierzchni, mierzonej po wewnętrznej długości ścian na każdej kondygnacji. Odnosząc się do argumentacji podatnika, który nie zgadzał się z treścią ewidencji gruntów, organ zwracał uwagę, że spór o treść ewidencji gruntów podlega rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ właściwy do prowadzenia tej ewidencji. Takiej kompetencji nie ma natomiast organ podatkowy, a postępowanie podatkowe nie może zastępować postępowania właściwego dla prowadzenia ewidencji gruntów. Stąd podatnik nie może zasadnie domagać się od organu podatkowego, by rozstrzygnął w postępowaniu podatkowym spór o to jakie grunty są własnością podatnika i jakie są granice tych gruntów, z pominięciem ewidencji gruntów. W podstawie prawnej organ powołał art. 1, art. 3, art. 4, art. 6, art. 6a, art. 6c ustawy o podatku rolnym (Dz.U.06.136.969 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanym roku podatkowym – dalej u.p.r.); art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 6 ustawy o podatku leśnym (Dz.U.02.200.1682 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanym roku podatkowym – dalej u.p.l.); art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.10.95.613 w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanym roku podatkowym – dalej u.p.o.l.). Podatnik złożył skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wniósł o jej uchylenie. Argumentował, że nie została dotąd wyjaśniona sprawa łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. Postępowanie organu było stronnicze. Organ zaniechał wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, gdyż nie zostały przeanalizowane wszystkie dokumenty istotne dla sprawy (około 63 szt.), przemilczane zostały fakty. W ocenie podatnika postępowanie organu spowoduje katastrofy budowlane. Podatnik zwracał uwagę na sprzeczności w dokumentach, na niezgodność stanu prawnego ze stanem posiadania. Organ w tej sprawie przez tyle lat nic nie wyjaśnił, a podatnika obarcza "wyjaśnianiem, odkręcaniem i ponoszeniem kosztów". Konstrukcja dachu budynku mieszkalnego jest w "opłakanym stanie". Zdaniem podatnika należy powołać biegłych, dokonać wizji w terenie i wyjaśnić na podstawie jakich dokumentów podatnik jest właścicielem, jakie przedmioty są jego własnością. Od 1996 r. toczy się spór z sąsiadami i urzędami o majątek po rodzicach. Podatnik oceniał, że postępowanie organu nie jest zgodne z prawem i zmierzał tym samym do wykazania naruszenia zasad postępowania podatkowego określonych w art. 120, art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.12.749 – o.p.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istota sporu podatnika z organem sprowadza się do kwestionowania treści ewidencji gruntów, jako podstawy wymiaru podatku rolnego, leśnego, w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. W kwestionowanej przez podatnika ewidencji gruntów wykazane zostały działki gruntu nr: [..], [..], [..], [..], położone w W. sklasyfikowane jako użytki rolne i las, stanowiące własność podatnika. Zdaniem podatnika treść ewidencji gruntów nie odpowiada stanowi rzeczywistemu. Inny jest zakres prawa własności podatnika, inne są granice działek. Z tego względu, zdaniem podatnika, ewidencja gruntów bez wyjaśnienia stanu rzeczywistego w zakresie prawa własności podatnika i granic działek, nie mogła być podstawą wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, bo taka ewidencja gruntów nie ma waloru dokumentu urzędowego, nie jest wiarygodna. Ocenę prawną należy zatem rozpocząć od ustalenia, jakie znaczenie dla wymiaru podatku rolnego i leśnego za rozpatrywany rok podatkowy ma ewidencja gruntów. W orzecznictwie konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że od reguły potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 u.p.g.k. nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wynikające z ewidencji gruntów (por. II FSK 1243/08). Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. ewidencja gruntów i budynków jest podstawą wymiaru podatków. Zatem wprost zgodnie z treścią tego przepisu organ ma obowiązek ustalić zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym, leśnym (łączne zobowiązanie pieniężne), przyjmując powierzchnię, klasyfikację i stan prawny gruntów takie, jakie zostały ujawnione w ewidencji gruntów. Organy, ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym i leśnym, nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie sporu o prawo własności podatnika, o przebieg granic działek. Ewidencja gruntów, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny organu w postępowaniu podatkowym. Rozstrzyganie sporu o treść ewidencji gruntów należy do odrębnego postępowania, dotyczącego prowadzenia wymienionej ewidencji. Na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.g.k. ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli zatem podatnik jest zdania, że zakres jego prawa własności jest inny od ujawnionego dotychczas w ewidencji gruntów, to powinien wykazać tę okoliczność organowi właściwemu do prowadzenia ewidencji gruntów, we właściwym postępowaniu, które jest postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego. Postępowanie podatkowe nie służy bowiem weryfikacji ewidencji gruntów. W postępowaniu podatkowym podatnik nie może też skutecznie domagać się załatwienia sporu z zakresu prawa cywilnego, dotyczącego własności gruntów, przebiegu granic (rozgraniczenia). W przypadku zmiany ewidencji gruntów w wyniku innych postępowań administracyjnych, sądowych, może okazać się zasadne wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją, w oparciu o przesłankę lub przesłanki zawarte w art. 240 § 1 o.p. Do czasu zmiany ewidencji gruntów we właściwym trybie, przez organ właściwy do prowadzenia tej ewidencji, jej zapisy odnośnie stanu własności, powierzchni i przeznaczenia gruntów wiążą organy w postępowaniu podatkowym. Na tym etapie kontrolowanego postępowania podatkowego wyrażenie odmiennego poglądu byłoby wbrew art. 1 u.p.r. i art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.p.l. w związku z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Należy zwrócić uwagę na spójność systemu opodatkowania gruntów tak w u.p.o.l., jak i w pozostałych ustawach, dotyczących opodatkowania nieruchomości rolnych i lasów. Zgodnie z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z kolei art. 1 ust. 2 u.p.l. stanowi, że lasem w rozumieniu tej ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Zatem ustawa o podatku rolnym i ustawa o podatku leśnym wprost odwołują się do ewidencji gruntów jako podstawy wymiaru podatków. Tym samym na gruncie prawa podatkowego ewidencja ta zyskała walor normatywny dla wyznaczania zakresu opodatkowania (por. II FSK 986/11). Wobec tego prawidłowo organ podatkowy przyjął za podstawę wymiaru podatku rolnego oraz leśnego, w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, dane wynikające z ewidencji gruntów. Wbrew stanowisku podatnika, organ podatkowy nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego dla podważenia treści tej ewidencji gruntów w zakresie powierzchni działek, ich granic, przeznaczenia czy właściciela. Grunty o symbolu R w ewidencji gruntów są użytkami rolnymi w rozumieniu art. 1 u.p.r. w powiązaniu z § 68 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.01.38.454), a grunty o symbolu Ls w ewidencji gruntów są lasem w rozumieniu art. 1 ust. 1, ust. 2 u.p.l. w powiązaniu z § 68 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia. Jednocześnie organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawę faktyczną stwierdzenia, że w okolicznościach rozpatrywanego postępowania podatkowego przedmiotem opodatkowania nie jest gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.r. w powiązaniu z art. 3 ust. 1 u.p.r. W świetle przedstawionego wyżej stanu prawnego bezzasadne są zarzuty podatnika, dotyczące pominięcia istotnych dowodów w postępowaniu podatkowym czy zaniechań ze strony organu podatkowego w zakresie wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla wyniku sprawy podatkowej. Nie można zgodzić się ze stwierdzeniami, że zasada zupełności materiału dowodowego z art. 180 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej (Dz.U.12.749 – w dalszej części uzasadnienia o.p.) w połączeniu z zasadą prawdy materialnej z art. 122 o.p. wymagają, aby wbrew wyraźnym przepisom prawa, wskazującym na charakter i znaczenie ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku rolnego i leśnego, nakazane było, czy nawet by było możliwe dla celów wymiaru tych podatków, rozstrzyganie w postępowaniu podatkowym sporu o prawo własności do gruntów ujawnionych w ewidencji gruntów czy o granice gruntów podatnika. Należy zauważyć, że art. 194 § 3 o.p., stanowiący o możliwości prowadzenia przeciwdowodu w stosunku do treści dokumentu urzędowego nie przewiduje, w jakiej formie może być on przeprowadzony i przez jaki organ. Nie zawsze, z uwagi właśnie na przepisy ustaw podatkowych, uprawnienie do kwestionowania mocy dowodowej określonych dokumentów przysługuje organom podatkowym. W okolicznościach kontrolowanego postępowania podatkowego organ nie był uprawniony by zastępować w rozstrzygnięciach inny organ, właściwy do prowadzenia ewidencji gruntów, czy sąd powszechny, właściwy do rozstrzygania sporów z zakresu prawa cywilnego. Przywołany art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wyraźnie stanowi, że podstawą wymiaru podatków jest stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów. W tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją gruntów, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające. Z art. 22 ust. 1 u.p.g.k. wprost wynika właściwość starosty do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Natomiast art. 22 ust. 2 u.p.g.k. przewiduje obowiązek właścicieli i osób władających zgłaszania właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany oraz datę jej wprowadzenia. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków, a organ podatkowy przy wymiarze podatku rolnego, leśnego nie jest uprawniony do odejścia od ewidencji gruntów i czynienia własnych ustaleń, zastępujących treść ewidencji gruntów. Tym samym wykluczona jest możliwość prowadzenia przeciwdowodu w trybie art. 194 § 3 o.p. w tym zakresie, który należy do kompetencji innego organu administracji czy sądu powszechnego. Podatnik jest uprawniony dochodzić swych praw z zachowaniem drogi właściwych postępowań administracyjnych czy sądowych, cywilnych. Nie można zaakceptować stanowiska podatnika, który żąda od organu podatkowego rozstrzygnięcia sporu o własność, o granice gruntów, o treść ewidencji gruntów w postępowaniu podatkowym. Tej treści stanowisko podatnika pomija przedstawiony stan prawny, który wyznacza zakres kompetencji organu podatkowego, granice postępowania podatkowego (por. II FSK 842/05, glosa do tego wyroku A. Bartosiewicza, baza LEX). Tym samym wykluczona jest możliwość dokonywania ustaleń odmiennych od treści ewidencji gruntów, samodzielnie przez organy podatkowe, w zakresie tych kwestii spornych, które podlegają kompetencji innych organów czy sądu powszechnego. Wobec tego w kontrolowanym postępowaniu podatkowym nie mogło dojść do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, w szczególności art. 120, art. 122 i art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. Dokumenty, które podatnik przedkładał na etapie sądowej kontroli legalności i które w jego ocenie miały świadczyć o niezgodności ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym, nie mogły dowodzić niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jeśli podatnik kwestionuje treść ewidencji gruntów, to powinien wystąpić o jej zmianę do organu właściwego do prowadzenia tej ewidencji, a w sytuacji sporu z organem właściwym do prowadzenia ewidencji gruntów, doprowadzić sprawę do etapu sądowej kontroli legalności rozstrzygnięcia organu w sprawie treści ewidencji gruntów. Z wypisu ewidencji gruntów prowadzonej dla opodatkowanych działek rolnych i leśnych wynika, że podstawą wpisu były akty notarialne, księgi wieczyste i postanowienie sądu powszechnego. Jeśli podatnik uważa, że te dokumenty nie dowodzą stanu rzeczywistego i nie mogły być podstawą wpisu w ewidencji gruntów, to rozstrzygnięcie tego sporu nie należy do właściwości organu podatkowego. Spór o treść aktu notarialnego, księgi wieczystej czy postanowienia sądu powszechnego, jako podstawy wpisu w ewidencji gruntów, jest sporem pozostającym poza granicami postępowania podatkowego i kompetencją organu podatkowego. Przechodząc do opodatkowania budynków podatkiem od nieruchomości, to podatnik złożył organowi podatkowemu informację, w której określił powierzchnię budynku mieszkalnego oraz drugiego budynku, jako pozostałego (informacja w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 6 grudnia 2005 r.). Następnie podatnik nie umożliwił pracownikom organu dokonania pomiarów tych budynków zgodnie z wymogami art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., to jest po wewnętrznej długości ścian (notatka służbowa z dnia 31 maja 2010 r.). W toku kontrolowanego postępowania podatkowego podatnik nie przedstawił organowi żadnych dowodów na okoliczność innej powierzchni budynków, stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Również dokumenty, przedstawione na etapie sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie uzasadniają stanowiska, by organ dowolnie przyjął podstawę opodatkowania budynków, opierając się na informacji złożonej przez podatnika dla celów podatku od nieruchomości. Te dokumenty dotyczą projektowanego budynku i nie podają miar wymaganych przez art. 1a ust. 1 pkt 5 w powiązaniu z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Z informacji organu prowadzącego ewidencję gruntów z dnia 5 lutego 2013 r. wynika, że nie jest prowadzona ewidencja budynków dla obrębu W. Podsumowując, podatnik, kwestionując ustalenia organów w zakresie podstawy opodatkowania budynków, nie wykazał, by miała być ona inna niż wynikało to z treści złożonej organowi informacji dla celów podatku od nieruchomości. Podatnik też nie zgłaszał organowi zmian w zakresie przeznaczenia czy powierzchni budynków stosownie do art. 6 ust. 3 i ust. 6 u.p.o.l. Za niezasadnością zarzutów podatnika w rozważanej kwestii podstawy opodatkowania budynków przemawiają także dalsze argumenty. Przede wszystkim należy zauważyć, że podatek od nieruchomości wymaga od podatnika, osoby fizycznej, złożenia informacji, a w niej podania informacji niezbędnych dla ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, także w odniesieniu do budynków, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego, w tym powierzchni budynków. Ten obowiązek podatnika został przewidziany w art. 6 ust. 3 i ust. 6 u.p.o.l. Ma on z kolei zasadniczy wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika w postępowaniu podatkowym, kiedy dochodzi do sporu z organem o powierzchnię budynku, jako podstawę opodatkowania, czyli o jeden z istotnych elementów stanu faktycznego, jaki został wpisany w prawną konstrukcję opodatkowania. Co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 o.p., spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności, jeżeli podatnik usiłuje wykazać korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek przedstawienia dowodów na okoliczność, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. II FSK 2166/09). Zdaniem sądu obowiązki podatnika w tym zakresie (wykazania okoliczności korzystnych dla podatnika) w szczególności nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Tak jest właśnie między innymi przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w sytuacji, gdy przedmiotem opodatkowania jest budynek, własność podatnika, w warunkach art. 4 ust. 1 pkt 2 w powiązaniu z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. W świetle tych przepisów sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budynku wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ. Jeżeli podatnik uchyla się od udostępnienia dowodów, które pozwalają na niewątpliwe ustalenie podstawy opodatkowania, mimo zabiegów podejmowanych w tej kwestii przez organ, to organ nie postępuje dowolnie przyjmując w podstawie opodatkowania powierzchnię podaną przez samego podatnika w informacji złożonej dla celów podatku od nieruchomości. Taka informacja złożona przez podatnika dla celów podatkowych podlega bowiem ocenie w całokształcie okoliczności sprawy i zebranych dowodów, na zasadach określonych w art. 191 o.p. Z przedstawionych akt postępowania podatkowego wynika, że podatnik dowolnie odmówił podjęcia współpracy z organem podatkowym dla ustalenia podstawy opodatkowania budynków. W tych okolicznościach za niezasadne uznać należy zarzuty kierowane w stosunku do organu, dotyczące niedopełnienia obowiązków wynikających z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. Podatnik jest dysponentem wiedzy na okoliczność powierzchni budynków, będących jego własnością, w jego posiadaniu. Nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dowodów, podważających złożoną organowi informację dla podatku od nieruchomości. Nie ma więc podstaw, by stawiać organowi zarzut niedopełnienia jakiejkolwiek czynności dowodowej, którą był w stanie samodzielnie zrealizować. W toku całego postępowania podatkowego, a również przed sądem, podatnik w istocie nie zakwestionował poprawności ustalenia podstawy opodatkowania przez organ, przez podanie prawidłowej - zdaniem podatnika – powierzchni budynków, poza ogólnikowymi twierdzeniami o nieprawidłowościach, jakich dopuścił się w tym zakresie organ. Zdaniem sądu, w tych okolicznościach organ uprawniony był przyjąć powierzchnię budynków zgodnie z informacją złożoną przez podatnika dla celów podatku od nieruchomości. Prawidłowości tych powierzchni podatnik skutecznie nie podważył. W ocenie sądu, tak ustalona powierzchnia budynków odpowiada treści art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Jeszcze raz podkreślić należy, że podatnik nie przedstawił konkretnych okoliczności faktycznych i dowodów, które mogłyby podważyć przyjętą przez organ podstawę opodatkowania budynków. Wobec tego, skoro ustalenia faktyczne w zakresie podstawy opodatkowania nie zostały skutecznie podważone, niezasadny jest zarzut podatnika odnośnie niewłaściwego zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (por. II FSK 144/10, II FSK 554/10, II FSK 182/11, II FSK 1470/11, II FSK 543/10). Podatnik nie wykazał również, by opisywany przez niego zły stan techniczny budynków, miał przekładać się na uwolnienie od obowiązku w podatku od nieruchomości, by przedmioty opodatkowania w postaci budynków miały w rzeczywistości nie spełniać definicji z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Natomiast należy zaznaczyć, że budynki nie zostały opodatkowane w warunkach związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy którym istotne są względy techniczne (por. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Wobec powyższego organ podatkowy prawidłowo ustalił podatnikowi, jako właścicielowi, zobowiązanie w podatku od nieruchomości, rolnym i leśnym, w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Jest to zgodne z art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a), e) u.p.o.l.; z art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, ust. 3, art. 6c ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r.; z art. 1 ust. 1, ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3, art. 4 ust. 1 u.p.l. Z tych względów niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 ze zm.).