II SA/Lu 106/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. B. i M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do złożenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. B. i M. B. kwotę 774 zł (siedemset siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nałożył na inwestora – M. P. obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego budynku warsztatowo - garażowego zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej przy ul. K. w B., realizowanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Przewidziano, że projekt budowlany powinien być uzgodniony pod względem wymagań higieniczno - sanitarnych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy. Termin wykonania obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego określono do dnia 31 grudnia 2011 r. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez M. B. i M. B. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta B. z dnia [...] września 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na wniosek M. B. i M. B. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta B. wszczął postępowanie w sprawie rozbudowy przez M.P. budynku warsztatowo - garażowego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. K. w B.. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 1 kwietnia 2011 r. ustalono, że inwestor prowadzi roboty budowlane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 1992 r., [...] wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w B. W wyniku przeprowadzonego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta B. uznał, że inwestor wykonał budynek w sposób istotnie odbiegający od udzielonego pozwolenia na budowę, gdyż budując budynek o wymiarach 7,98 x 9,32 m +1,54 x 4,50 m zmienił wysokość ściany północnej od strony działki nr [...] z planowanej według projektu 3,85 m na 4,66 m, ściany bocznej o planowanej wysokości 3,85 do 4,4,55 m na wysokość od 4,66 + 5,69 m, wskutek czego dokonano zmiany charakterystycznych parametrów obiektu (wysokości i kubatury). Ustalono, że roboty budowlane nie zostały zakończone, do wykonania pozostały posadzki w dwóch boksach, podsufitka z ociepleniem, elementy odwodnienia dachu oraz montaż okien od strony ulicy K. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta B. wstrzymał wykonywanie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku warsztatowo-garażowego. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. organ pierwszej instancji nałożył na M.P. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r. projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z niezbędnymi uzgodnieniami. Rozpoznając odwołanie wniesione od tej decyzji organ odwoławczy podniósł, że nie ulega wątpliwości, iż inwestor decyzją z dnia [...] grudnia 1992 r., nr [...] uzyskał pozwolenie na budowę budynku warsztatowo- garażowego i do czasu wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego przez uprawnione organy nie można negować jej prawidłowości. Bezspornie również inwestor realizując budowę dokonał odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, polegających na zmianie wysokości i kubatury budynku, a zatem zmianie charakterystycznych parametrów budynku. Odstępstwa te mają w świetle art. 36a ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego charakter odstępstw istotnych i wymagają uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (art. 36a ust. 1), czego inwestor nie dopełnił. Prowadzenie robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w tym pozwoleniu skutkuje wszczęciem przez organ nadzoru postępowania naprawczego na podstawie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku warsztatowo-garażowego. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozpatrywanym przypadku dotyczy zmiany parametrów budynku. Tym samym zasadnym jest w świetle art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Organ wskazał ponadto, że zgodnie z regulacją art. 36a pkt 2 Prawa budowlanego w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, właściwy organ uchyli dotychczasową decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu różnego oznaczenia działki w treści zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji oraz w decyzji z dnia [...] grudnia 1992 r. organ odwoławczy stwierdził, że jest to wynikiem błędu pisarskiego, bowiem zarówno plan zagospodarowania działki będący załącznikiem do decyzji z dnia [...] grudnia 1992 r., jak i szkic usytuowania nadbudowanego budynku warsztatowo-garażowego stanowiący załącznik nr 1 do protokołu oględzin z dnia 1 kwietnia 2011 r. dotyczą tego samego terenu, tj. działki nr [...]. M. B. i M. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. Skarżący zarzucili: I. naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności poprzez: - nieuzasadnione przyjęcie, iż decyzja z dnia [...] grudnia 1992 r. o numerze [...] odnosi się do działki numerze ewidencyjnym [...], podczas gdy w rzeczywistości dotyczy ona działki o numerze ewidencyjnym [...]; - błędne ustalenie stanu budowy poprzez stwierdzenie, że roboty budowlane są w trakcie, nieuwzględnienie faktu, że inwestor prowadzi w budynku działalność gospodarczą mimo, iż budynek nie został oddany do użytku; - nieuwzględnienie nieprawidłowego stanu technicznego budynku warsztatowo-naprawczego na działce nr [...]; - błędne uznanie, że nieprawidłowości, jakie pojawiły się w toku procesu budowlanego związanego z budową, a następnie przebudową budynku wzniesionego na działce o numer ewidencyjnym [...] mogą zostać konwalidowane poprzez złożenie przez inwestora projektu zamiennego budynku. II. naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez oparcie się przez organy obu instancji jedynie na oświadczeniach inwestora, natomiast pominięcie w całości oświadczeń skarżących i innych dowodów sprzecznych z twierdzeniami M.P. Skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodów z zeznań wymienionych w skardze świadków na okoliczność, iż M.P. dokonał samowolnego podwyższenia dachu budynku na działce nr [...] w 2008 r. oraz na okoliczność korzystania z przedmiotowego budynku i prowadzenia w nim działalności gospodarczej pomimo braku pozwolenia na użytkowanie, a także o zażądanie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta B. i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego całości dokumentacji związanej z zaskarżonymi decyzjami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a., który w § 1 stanowi, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy tym stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przeprowadzona według wskazanych reguł kontrola zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta B. z dnia [...] września 2011 r., nr [...] skutkowała uznaniem przez Sąd, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż obie wymienione decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa. Podstawę prawną kontrolowanych decyzji stanowił art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Przepis ten stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, to jest postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, właściwy organ w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy powołał się na okoliczność wydania w dniu [...] lipca 2011 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta B. postanowienia nr [...], którym wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku warsztatowo-garażowego na działce nr [...] przy ul. K. w B., wykonywanych w sposób odbiegający od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę oraz zobowiązano inwestora M.P. do przedstawienia w zakreślonym terminie oceny technicznej wykonanych robót budowlanych. Organ odwoławczy podkreślił również fakt utrzymania w mocy ostatnio wymienionego rozstrzygnięcia postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r., nr [...]. Podnieść jednakże należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 1 marca 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 1029/11, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. Zatem postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Trzeba jednocześnie zauważyć, że tak w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym zakres regulacji przepisu art. 51 Prawa budowlanego, w tym art. 51 ust. 1 pkt 3, nie tylko dotyczy postępowania, w którym wcześniej wydano postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1, lecz także przypadków, kiedy roboty budowlane już zostały wykonane – budowa została zakończona i nie ma potrzeby wydawania postanowienia o wytrzymaniu wykonywania robót budowlanych (por. np. Prawo Budowlane. Komentarz pod red. Andrzeja Glinieckiego, Warszawa 2012, s. 490, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2010 r., II OSK 15/09, LEX nr 597313 oraz z dnia 7 lutego 2012 r., II OSK 2221/10, LEX nr 1125510 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2011 r., VII S.A./Wa 187/11, LEX nr 996584). Okoliczność zakończenia robót budowlanych winna być jednakże bezspornie ustalona przez organ administracji z uwagi na tryb prowadzenia postępowania. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju ustalenie nie zostało poczynione. Przeciwnie, w zaskarżonej decyzji stwierdzono zgodnie z ustaleniami organu pierwszej instancji, że roboty budowlane nie zostały zakończone, do wykonania pozostały posadzki w dwóch boksach, podsufitka z ociepleniem, elementy odwodnienia dachu oraz montaż okien od strony ulicy K. Przy tym organ pierwszej instancji jako podstawę powyższych ustaleń przyjął wyłącznie oświadczenie inwestora M.P. (złożone w toku oględzin w dniu 1 kwietnia 2011 r., jak i w piśmie z tej samej daty), bez jakiegokolwiek uzasadnienia prawidłowości tego stanowiska, kwestionowanego przez skarżących w postępowaniu wszczętym na skutek pisma M. B. i M. B. z dnia [...] lutego 2011 r., w którym skarżący domagali się zbadania legalności robót budowlanych na działce nr [...] położonej przy ul. K. w B.. Okoliczność stanu robót budowlanych, ich zakończenia albo też kontynuowania, wymaga zatem pełnego i nie budzącego wątpliwości wyjaśnienia. Ponadto w rozpoznawanej sprawie kwestią o zasadniczym znaczeniu z punktu widzenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji zobowiązującej inwestora, w ramach postępowania naprawczego, do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, jest zagadnienie czy roboty budowlane przy budynku warsztatowo – garażowym na działce nr [...] w B. były prowadzone przez inwestora M.P. w oparciu o ostateczną decyzję obejmującą pozwolenie na budowę. Organy administracji przyjęły, że budowa wymienionego budynku jest realizowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na kontynuowanie budowy z dnia [...] grudnia 1992 r., nr [...] wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w B.. W decyzji tej jednakże jako miejsce realizowania budowy wskazana została działka oznaczona numerem [...], a nie działka o numerze ewidencyjnym [...], na której budynek jest faktycznie usytuowany. Nie może być zaś uznane za wystarczające stwierdzenie organu odwoławczego, iż opisana rozbieżność w oznaczeniu numeru działki jest wynikiem jedynie błędu pisarskiego, z uzasadnieniem, że zarówno plan zagospodarowania działki, będący załącznikiem do decyzji z dnia [...] grudnia 1992 r., jak i szkic usytuowania nadbudowanego budynku warsztatowo-garażowego stanowiący załącznik nr 1 do protokołu oględzin z dnia [...] kwietnia 2011 r. (k-17 akt adm.), dotyczą działki oznaczonej numerem [...]. W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę na powszechnie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, iż niewłaściwe wskazanie w decyzji numerów działek nie ma charakteru oczywistej omyłki, której sprostowania można dokonać w trybie przewidzianym art. 113 § 1 k.p.a. poprzez usunięcie w osnowie decyzji jednego numeru działki i wstawienie w to miejsce numeru odmiennego. Sprostowanie służy bowiem wyłącznie usuwaniu nieistotnych wadliwości decyzji, do których nie należy oznaczenie numeru działki, konkretyzujące dopuszczalność podejmowania określonych działań (prowadzenia robót budowlanych) w ściśle oznaczonym miejscu (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2010 r., II OSK 1950/10, LEX nr 746856, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2010 r., II SA/Kr 30/10, LEX nr 606648 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2011 r., II SA/Gl 1286/10, LEX nr 821538). Ponadto, jak podniesiono też w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 1029/11 dotyczącej kontroli wydanego w tym samym postępowaniu administracyjnym postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, nawet niezależnie od powyższego stanowiska, na sprostowanie numeracji działek w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie pozwalałaby budząca wątpliwości treść zgromadzonych w rozpoznawanej sprawie dokumentów. Dokument oznaczony jako "Plan zagospodarowania działki. Inwentaryzacja budynku warsztatowo–naprawczo-samochodowego" (k. 19-21 akt administracyjnych) został sporządzony w [...] r., a zatem ponad rok po wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 1992 r., nie mógł więc stanowić załącznika do tej decyzji. Wprawdzie widnieje na nim pieczęć Urzędu Rejonowego w B., ale dokument ten nie został oznaczony jako załącznik do przedmiotowej decyzji. Z kolei "Plan zagospodarowania działki" na karcie 22 akt administracyjnych został opieczętowany jako stanowiący załącznik do decyzji z dnia [...] grudnia 1992 r. nr [...], jednakże zgodnie z treścią dokumentu sporządzono go w [...] 1995 r., to jest ponad dwa lata po wydaniu decyzji. Jednocześnie z innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, by wskazana decyzja została zmieniona, obejmując powyższy dokument jako jej załącznik. Trzeba też zauważyć, że "Plan zagospodarowania działki" dotyczący budynku warsztatowo-naprawczo-samochodowego nie wskazuje numeru działki ewidencyjnej, na jakiej ten budynek się znajduje. Ponadto w treści decyzji z dnia [...] grudnia 1992 r. wskazano na konieczność zachowania warunku w postaci prowadzenia dalszych prac budowlanych zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją techniczną (inwentaryzacją) "stanowiącą integralną część niniejszego pozwolenia na budowę". Natomiast, jak podniesiono wyżej, znajdująca się w aktach inwentaryzacja została sporządzona dopiero w [...] r., brak zaś inwentaryzacji aktualnej w dacie wydania decyzji. Z wymienionych względów, dotyczących tak warunków samego trybu sprostowania decyzji określonego w art. 113 § 1 k.p.a., który nie mógłby znaleźć zastosowania do zmiany wymienionego w decyzji numeru ewidencyjnego działki, a nadto wobec opisanych wątpliwości co do treści złożonych w sprawie dokumentów dotyczących lokalizacji budynku objętego pozwoleniem z dnia [...] grudnia 1992 r., niedopuszczalnym było poprzestanie przez organy administracji na uznaniu oznaczenia w decyzji położenia budynku na działce nr [...] za błąd pisarski. Należało natomiast wyjaśnić zagadnienie legalności kwestionowanych przez skarżących prac budowlanych na działce nr [...] przez wyjaśnienie w pierwszym rzędzie czy i jaka decyzja umożliwiała inwestorowi prowadzenie budowy na wymienionej działce. Dodatkowo wypada zauważyć, że organy administracji posługując się dla oznaczenia obiektu określeniem budynku "warsztatowo – garażowego", a jednocześnie odwołując się do decyzji o pozwoleniu kontynuowania budowy z dnia [...] grudnia 1992 r., w której mowa jest o budynku warsztatowo – naprawczym (na "Planie zagospodarowania" oznaczonym zaś jako budynek warsztatowo-naprawczo-samochodowy), nie podały w uzasadnieniu decyzji przyczyny odmienności w tym zakresie. W myśl przepisu art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Przepis art. 80 k.p.a., nakazujący ocenę całokształtu materiału dowodowego, wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Organy administracji publicznej są więc na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mogą ocenić czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. Ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego - w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) - winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym - stosownie do treści art. 107 k.p.a. - jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Przedstawione wyżej wadliwości poddanego kontroli Sądu postępowania administracyjnego nie pozwalają na uznanie go za przeprowadzone zgodnie z przytoczonymi zasadami wyrażonymi w przepisach art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Zatem zarzuty naruszenia wymienionych przepisów zasługiwały na podzielenie. Reasumując, organ przedwcześnie, bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy wydał decyzję o nałożeniu na inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego budynku, gdyż postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad określonych w art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., nakładających na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonania na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Rozpoznając sprawę ponownie organy nadzoru budowlanego, kierując się regułami postępowania przewidzianymi w kodeksie postępowania administracyjnego oraz mając na względzie przedstawione wyżej uwagi, wyczerpująco zbiorą materiał dowodowy niezbędny dla szczegółowego wyjaśnienia stanu sprawy, rozważając także dowody zgłoszone przez skarżących w skardze. Organy będą także mieć na względzie normę art. 107 § 3 k.p.a. i wynikający z niej obowiązek pełnego i szczegółowego uzasadnienia podstaw ustalonych faktów i ich oceny prawnej. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Zawarte w punkcie II wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania uzasadnia art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).