II SA/Lu 1109/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi G. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca na urzędowym formularzu druk PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że nie ma żadnych dochodów ani przedmiotów wartościowych i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z trojgiem niepełnoletnich dzieci. Strona skarżąca oświadczyła, że jest osobą bezrobotną i będzie się starała o pomoc z opieki społecznej. Strona skarżąca wezwana do nadesłania oświadczenia wskazującego wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego oraz dokumentów źródłowych z ostatnich dwóch miesięcy poświadczających wysokość tych kosztów, wyciągów z rachunków bankowych i lokat z ostatnich trzech miesięcy, oświadczenia wskazującego, do kogo należy nieruchomość położona w L. przy ul. [...] oraz zaświadczenia z właściwego urzędu pracy poświadczającego status osoby bezrobotnej nie wykonała wezwania. Wezwanie odebrała osobiście. Referendarz sądowy stwierdził, że: W myśl art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Artykuł 255 p.p.s.a. stanowi zaś, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Niewypełnienie obowiązku, o którym stanowi art. 255 p.p.s.a. uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 828/11 – Lex nr 1069744; postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 885/11 – Lex nr 1069781 czy postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 553/11 – Lex nr 1107595). Stosownie bowiem do unormowania art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bądź, iż poniesienie pełnych kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny. Z zestawienia brzmienia art. 252 § 1 p.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że przyznać prawo pomocy można jedynie wówczas, gdy strona dokładnie wykaże, w jakiej znajduje się sytuacji materialnej i rodzinnej w tym jak na tę sytuację rzutują ponoszone przez nią stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca w oświadczeniu złożonym na druku PPF nie wskazała skąd pochodzą i w jakiej wysokości są środki finansowe pozwalające jej na ponoszenie kosztów utrzymania koniecznego. Nie wykazała także gdzie zamieszkuje i do kogo należy zamieszkiwana przez nią nieruchomość. Strona skarżąca oświadczyła jedynie, że jest osobą bezrobotną, choć wezwana do nadesłania zaświadczenia z właściwego urzędu pracy poświadczającego jej status osoby bezrobotnej nie nadesłała takiego zaświadczenia. Strona skarżąca nie nadesłała także pozostałych oświadczeń i dokumentów źródłowych, do nadesłania których wezwana ją. Tym samym nie można przyjąć, aby wykazała ona, jaki jest jej stan majątkowy oraz skąd pochodzą i w jakie są wysokości środki finansowe pozwalające jej na utrzymanie siebie oraz dzieci. To zaś uniemożliwia przyjęcie, że strona skarżąca wykazała zasadność swojego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.