II SA/Lu 1122/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy ze skargi G. S. - T. na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia 24 października 2023 r., znak: IF-VII.7840.7.25.2023.BZ w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. G. S. - T. (dalej jako "strona", "skarżąca", "wnioskodawczyni"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia 24 października 2023 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 23 sierpnia 2023 r. (data wpływu do organu 25 sierpnia 2023 r.) skarżąca wystąpiła do Prezydenta Miasta Zamość z wnioskiem o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Zamość z dnia 20 lutego 2023 r., znak: BU-GZ.6740.1.10.2023.RK, Nr [...], przenoszącą na P. K., wydaną na rzecz R. B. decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia 28 października 2015 r., znak: U-OZ.6740.1.274.2015.JS, Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na nadbudowę kamienicy ze zmianą konstrukcji dachu i adaptacją poddasza na funkcję użytkową mieszkalną na terenie działki nr [...] przy ul. [...] róg ul. [...] w Z., oraz o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała m.in., że podstawą do wydania decyzji z 28 października 2015 r. było złożone przez R. B. (dalej również jako "inwestor") oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w sytuacji, gdy nie posiadał takiego prawa. Wnioskodawczyni zaprzeczyła, aby inwestor powiadomił współwłaścicieli o swoim zamierzeniu. Strona wskazała, że R. B. 6 czerwca 2019 r. sprzedał lokal P. K.. Do momentu sprzedaży inwestor nie podjął żadnych robót budowlanych. P. K. złożył wniosek o przeniesienia na niego decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej uprzednio na R. B. i złożył oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mimo tego, że takiego prawa nie posiadał, podobnie jak poprzednik. Prezydent Miasta Zamość decyzją z dnia 20 lutego 2023 r. przeniósł na rzecz P. K. wskazaną decyzję z dnia 28 października 2015 r., nr [...]. W celu uzyskania decyzji przenoszącej pozwolenie należało wykazać, że poprzednie pozwolenie nie wygasło. Zdaniem strony w tym celu zostały sfałszowane wpisy w dzienniku budowy przez A. K.. Wnioskodawczyni wskazała, że wydana decyzja rodzi poważną szkodę dla współwłaścicieli kamienicy, którzy o działaniach R. B. i P. K. nie mieli jakiejkolwiek świadomości. Strona chce chronić swoją własność przed nieuprawnionym działaniem innych współwłaścicieli. Postanowieniem z dnia 6 września 2023 r. Prezydent Miasta Zamość odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Zamość z dnia 20 lutego 2023 r., przenoszącą na P. K. decyzję Prezydenta Miasta Zamość nr [...] z dnia 28 października 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlany i udzielającej pozwolenia na nadbudowę. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącej od ww. postanowienia Wojewoda postanowieniem z dnia 24 października 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił instytucję wznowienia postępowania oraz wskazał, że w sprawach dotyczących decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 40 ust. 3 Prawa budowlanego stanowiący przepis szczególny w stosunku do przepisu art. 28 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem przywołanego unormowania, stronami w postępowaniu o przeniesienie pozwolenia na budowę są wyłącznie dotychczasowy i nowy inwestor. W związku z powyższym stwierdzono, że przepis art. 40 ust. 3 Prawa budowlanego zawęża krąg stron postępowania w sprawie o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę tylko do podmiotów, pomiędzy którymi ma być dokonane przeniesienie tej decyzji. Decyzja o przeniesieniu pozwolenia na budowę prowadzi jedynie do zmiany adresata tej decyzji i nie wpływa na zakres praw lub obowiązków innych osób. Nikt poza inwestorem oraz podmiotem mającym realizować dane pozwolenie we własnym imieniu nie może posiadać interesu prawnego w sprawie wydania wskazanych decyzji. Prawa pozostałych podmiotów mogą zostać naruszone wyłącznie samą realizacją obiektu budowlanego, a nie faktem, że roboty budowlane prowadzi inny niż pierwotnie inwestor. Zmiana inwestora w trybie art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest środkiem, który mógłby prowadzić do ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę. Jest to wyłącznie zmiana adresata decyzji o pozwoleniu na budowę, której organ administracji nie może odmówić, jeśli spełnione są warunki określone tym przepisem. W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, że wnioskodawczyni nie posiada przymiotu strony postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Zamość z dnia 20 lutego 2023 r., Nr [...], nie jest bowiem żadnym z podmiotów, między którymi doszło do przeniesienia przedmiotowego pozwolenia na budowę. W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 157 § 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że wnioskodawczyni nie przysługuje status strony w niniejszym postępowaniu, gdyż nikt poza inwestorem oraz podmiotem mającym zrealizować dane pozwolenie we własnym imieniu nie może posiadać interesu prawnego w sprawie wydania wskazanej decyzji, podczas gdy postępowanie, które się toczyło na wniosek skarżącej nie było postępowaniem o przeniesienie pozwolenia na budowę, w którym stronami są tylko dotychczasowy i nowy inwestor zgodnie z art. 40 ust. 3 Prawa Budowlanego, a postępowaniem w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego decyzji przenoszącej to pozwolenie, w którym stronami są nie tylko strony postępowania, w którym wydano decyzji, ale i inne podmioty, których interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki wznowienia postępowania, a wnioskodawczyni ma niewątpliwie interes prawny we wznowieniu postępowania dotyczącego wskazanej decyzji; - art. 28 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że wnioskodawczyni nie przysługuje status strony w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją administracyjnej, gdyż nie była ona stroną postępowania administracyjnego dotyczącego wydania przedmiotowej decyzji przenoszącej pozwolenie na budowę, podczas gdy w niniejszym postępowaniu status strony przysługuje podmiotom mającym interes prawny we wznowieniu postępowania, a nie tylko tym, które były stronami w postępowaniu o wydanie tej decyzji; - art. 61a § 1 k.p.a. poprzez odmówienie wszczęcia postępowania, podczas gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało zgłoszone przez osobę mającą status strony w niniejszym postępowaniu. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła m.in., że organy w niniejszej sprawie oceniały istnienie statusu strony wyłącznie poprzez pryzmat kręgu zainteresowanych w postępowaniu o wydanie decyzji przenoszącej pozwolenie na budowę wedle treści art. 40 ust. 3 Prawa Budowlanego. Tymczasem powinny ustalić komu przysługuje status strony w postępowaniu o wznowienie postępowania dotyczącego tejże decyzji, a nie w postępowaniu o jej wydanie. W ocenie skarżącej nie można zgodzić się z twierdzeniem organu II instancji, że żadna z przesłanek warunkujących przeniesienie pozwolenia na budowę nie dotyczy interesów właściciela sąsiedniej działki ani interesom tym nie zagraża. Przesłanka w postaci posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczy wprost interesów innego niż nowy inwestor współwłaściciela nieruchomości. Współwłaściciel nieruchomości musi mieć możliwość zakwestionowania, że nowy inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i złożył niezgodne z prawdą oświadczenie w tym zakresie popełniając przestępstwo. Wnioskodawczyni podniosła także, że istnienie po jej stronie interesu prawnego w żądaniu wznowienia postępowania dotyczącego przedmiotowej decyzji zostało należycie wykazane we wniosku. Jest współwłaścicielem kamienicy, a strych jest częścią wspólną wszystkich współwłaścicieli. Nigdy nie udzieliła zgody na podjęcie robót budowlanych adaptujących poddasze w kamienicy na cele mieszkalne. Musi mieć zagwarantowaną możliwość zakwestionowania, że nowy inwestor nie pozyskał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zatem nie spełniał warunków do przeniesienia na niego pozwolenia na budowę. Jako współwłaścicielka kamienicy musi mieć możliwość wzruszenia przedmiotowej decyzji i podnoszenia, że w postępowaniu dotyczącym jej wydania doszło do popełnienia przestępstwa W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.".). Zgodnie z treścią powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest wyłącznie sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu wymagającym jego uchylenia. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. W tym miejscu wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania daje możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli została ona wydana w postępowaniu dotkniętym przynajmniej jedną z wad określonych w art. 145 § 1 k.p.a. lub w sytuacji przewidzianej w art. 145a albo art. 145b k.p.a. Postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Pierwszy etap ogranicza się do badania przesłanek formalnych wniosku, do których należy stwierdzenie: czy podanie pochodzi od osoby uprawnionej do złożenia wniosku, czy wniosek dotyczy ostatecznego rozstrzygnięcia organu, czy wskazano podstawę wznowienia, a także czy zachowany został termin do złożenia wniosku. Na tym etapie organ nie bada, czy wskazana we wniosku podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje. Jeżeli zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Natomiast, gdy z wniosku o wznowienie postępowania wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot w sposób oczywisty niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy stronami w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na inny podmiot, mogą być jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji, czy także inne podmioty. Kwestię przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na inny podmiot reguluje art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, jest obowiązany, w drodze decyzji, przenieść to pozwolenie na wniosek nowego inwestora, jeżeli do wniosku inwestor dołączy: 1) oświadczenie: a) o przejęciu warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę, b) o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; zgodę dotychczasowego inwestora, na rzecz którego decyzja została wydana, lub kopię tej zgody (pkt 2). Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę lub o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji (ust. 3). Zatem w przepisie tym - art. 40 ust. 3 Prawa budowlanego - ustawodawca wyraźnie przesądził, że stronami w postępowaniuo przeniesienie pozwolenia na budowę są wyłącznie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie. Wskazać należy, że zmiana inwestora w trybie art. 40 Prawa budowlanego nie ma na celu przeprowadzenia ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę. Jest to wyłącznie zmiana adresata decyzji o pozwoleniu na budowę, której organ administracji nie może odmówić, jeśli spełnione są warunki określone tym przepisem, a mianowicie, osoba na rzecz której ma być przeniesione pozwolenie na budowę, musi się wykazać prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodą strony na rzecz której pozwolenie zostało wydane oraz osoba ta musi złożyć oświadczenie, że przyjmuje warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę. W omawianym przypadku nie ma zastosowania art. 28 k.p.a., ponieważ nikt poza inwestorem i podmiotem mającym realizować określone pozwolenie we własnym imieniu nie ma interesu prawnego w sprawie wydania przedmiotowej decyzji. Interesy pozostałych podmiotów mogą być bowiem naruszone tylko przez samo tworzenie obiektu budowlanego, a nie fakt, że roboty budowlane prowadzi inny niż pierwotnie inwestor (...). Zmiana inwestora w trybie art. 40 Prawa budowlanego nie jest więc środkiem, który mógłby prowadzić do ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę. Jest to wyłącznie zmiana adresata decyzji o pozwoleniu na budowę, której organ administracji nie może odmówić, jeżeli spełnione zostaną warunki określone w tym przepisie." (A. Kosicki, Komentarz aktualizowany do art. 40 Prawa budowlanego, LEX-el.; por. wyrok NSA z dnia 5 marca 1999 r., IV SA 1053/97, LEX nr 46648). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że podmiotami pomiędzy którym zostało dokonane przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę był dotychczas inwestor: R. B. oraz nowy inwestor: P. K.. Zatem skarżącej, która domaga się wznowienia postępowania nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o przeniesienie pozwolenia na budowę, a w związku z tym również w postępowaniu wznowieniowym. Brak złożenia podania o wznowienie postępowania przez stronę stanowi przeszkodę do wznowienia postępowania. W ocenie Sądu, prawidłowym zatem było stanowisko orzekających w sprawie organów administracji publicznej w tym zakresie, a czemu dały wyraz w zaskarżonych postanowieniach. Sąd dodatkowo wskazuje, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy strona wnioskująca o wznowienia postępowania jako przesłankę do jego wznowienia wskazała art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. ("w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe"), która wiąże się zasadniczo z uprzednim prawomocnym stwierdzeniem przez sąd lub inny organ faktu sfałszowania tego dowodu. Wyjątkowo wznowienie postępowania jest możliwe w przypadku stwierdzenia sfałszowania dowodu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Powyższe rozważania aktualne są wobec drugiej z powołanych w sprawie przesłanek wznowieniowych, mianowicie wydania decyzji w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że konstrukcja prawna przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. jest w znacznej części identyczna. Przestępstwo co do zasady powinno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i w tym zakresie jest to wymóg analogiczny jak w przypadku stwierdzenia fałszu dowodu (dokumentu). Tak więc nawet strona postępowania administracyjnego, która domagałaby się wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z powołaniem się na zaistnienie powyższych przesłanek, musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego tę okoliczność (por. wyroki NSA z 29 stycznia 2021 r., sygn. II OSK 2721/20, z 16 lutego 2023 r. sygn. II OSK 2858/21). Jednocześnie wyrażane jest stanowisko, że organ rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. (por. wyroki NSA z 7 grudnia 2021 r. sygn. II GSK 1930/21, z 24 listopada 2022 r. II OSK 4024/19). Nie może on bowiem wstępować w kompetencje nieprzewidziane dla niego, ryzykując dodatkowo dokonanie odmiennej oceny od oceny przeprowadzonej przez powołane do tego sądy i organy (por. wyrok NSA z 16 lutego 2022 r. I OSK 664/19). Jak wynika z akt sprawy skarżąca jedynie złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa poświadczenia nieprawdy przez inwestora i osobę, na którą nastąpiło przeniesienia pozwolenia na budowę, którzy oświadczyli, że posiadają prawo do dysponowania mizeruchnością na cele budowlane (art. 233 § 1 k.k.). W pełni podzielając przedstawione wyżej stanowiska stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie nie przedstawiono orzeczeń właściwego organu lub sądu, stwierdzających, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Zamościa z dnia 20 lutego 2023 r. została wydana na podstawie sfałszowanych dowodów, bądź w wyniku przestępstwa. W rozpatrywanej sprawie nie zachodziły też okoliczności z art. 145 § 2 lub § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 2 k.p.a. istnieje możliwość wznowienia postępowania, jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, jeżeli jest ono oczywiste, a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu konieczne jest łączne wystąpienie obu przesłanek tj. oczywistość fałszu oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości (por. wyrok NSA z 26 listopada 2018 r., II OSK 348/18). W przypadku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., o ile ich wystąpienie nie jest ewidentne, a wznowienia postępowania nie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego i nie powoduje zagrożenia, podstawą wznowienia z urzędu będzie dopiero powzięcie wiadomości organu o rozstrzygnięciu sądu stwierdzającym okoliczność sfałszowania dowodu albo wydania decyzji w warunkach tzw. przestępstwa urzędniczego. Należy wskazać, że w razie potwierdzenia okoliczności, że P. K. nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością rzeczą organu (tj. Prezydenta), będzie rozważenie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 20 lutego 2023 r. z urzędu. Reasumując wskazać należy, że z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego może wystąpić tylko strona, tj. osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz uczestniczyć powinna. Oznacza to, że krąg stron wznowionego postępowania powinien być tożsamy z kręgiem stron zakończonego postępowania. Skoro więc skarżąca zgodnie z art. 40 ust. 3 Prawa budowlanego nie była i nie mogła być stroną postępowania, którego wznowienia żąda, to nie mogła uzyskać przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym. W związku z powyższym argumentacja skargi nie zasługiwała na uwzględnienie. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.