II SA/Lu 1211/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi E. S. i W. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. W dniu 23 grudnia 2013 r. Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w [...], działając na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wystąpił z wnioskiem, o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej: "Budowa i rozbudowa drogi gminnej, ulicy [...] w [...] na odcinku od zjazdu na teren stadionu Miejskiego do skrzyżowania z ulicą [...]/ ulicą [...] wraz z obiektem mostowym nad rzeką [...], budową sieci: oświetlenia drogowego, trakcji trolejbusowej, kanału technologicznego, budową i przebudową sieci kanalizacji deszczowej wraz z oczyszczalnią ścieków deszczowych oraz przebudową: sygnalizacji świetlnej, sieci gazowej średniego i niskiego ciśnienia, kanalizacji sanitarnej, sieci wodociągowej, sieci ciepłowniczej, sieci elektroenergetycznej nN i SN i sieci teletechnicznej". Prezydent Miasta [...] pismem z dnia 20 lutego 2014 r., znak: [...], zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację wskazanej wyżej inwestycji drogowej, wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem, wysyłając zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania powiadomiono o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń na stronie internetowej i tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] oraz w prasie lokalnej. W toku postępowania do organu pierwszej instancji wpłynęły pisma Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] oraz E. i W. S., dotyczące zawarcia w projekcie budowlanym rozwiązań zabezpieczających budynki mieszkalne wielorodzinne zlokalizowane przy ul. [...] przed negatywnym oddziaływaniem planowanej inwestycji na ich konstrukcję. Decyzją z dnia 23 kwietnia 2014 r., nr [...], znak: [...], Prezydent Miasta [...] zezwolił na realizację opisanej wyżej inwestycji drogowej. Decyzję tę organ pierwszej instancji doręczył wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczeń opublikowanych na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej Urzędu Miasta [...] w dniu 28 kwietnia 2014 r. Ponadto obwieszczenie zostało opublikowane w prasie lokalnej - "[...]" w dniu 28 kwietnia 2014 r. W obwieszczeniu organ pierwszej instancji poinformował o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z treścią decyzji i zgromadzoną dokumentacją. Ponadto, pismem z dnia 23 kwietnia 2014 r., znak: [...] zawiadomił o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację wskazanej inwestycji drogowej dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją, wysyłając zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Odwołania od tej decyzji złożyli: W. B., W. W., T. Z., B. P., B. M., M. B., A. D., K. W., W. M., E. Ż., K. T., W. S., Z. K., A. i R. M., K. B. i J. P. (współwłaściciele nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]); B. L. (zamieszkały w [...]); W. S. i H. K. (członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [...]) oraz w dniu 9 maja 2014 r. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [...]. B. L. zarzucił decyzji organu pierwszej instancji naruszenie art.7, art. 8, art. 24 § 1 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.: dalej: "K.p.a."), poprzez wydanie decyzji przez J. M. - pracownika organu administracji publicznej, który podpisał zaskarżoną decyzję w sprawie, a w której stroną postępowania jest Prezydent Miasta [...], a zatem osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej oraz w sprawie, w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Pozostali odwołujący się zarzucili organowi pierwszej instancji naruszenie zapisów pierwotnego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), pkt 3.2.9 Wytycznych Projektowania z 1982 r. oraz przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zakresie negatywnego oddziaływania na obiekty zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), a także przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) i naruszenia interesów osób trzecich. Wojewoda [...], po rozpoznaniu tych odwołań, decyzją z dnia 30 października 2014 r., znak [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 23 kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji, zgodnie z art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami, określenie linii rozgraniczających teren, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, zatwierdzenie podziału nieruchomości. Ponadto, na mocy tej decyzji zatwierdzono projekt budowlany, oznaczono nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Gminy [...], wprowadzono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków oraz na wniosek inwestora nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wojewoda [...] odniósł się również szeroko do zarzutów podniesionych w odwołaniach i uznał je za niezasadne. Organ odwoławczy podkreślił, że zarzuty odwołujących się dotyczące postępowania środowiskowego nie dotyczą zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Wojewoda wskazał natomiast, że rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym spełniają wymagania decyzji z dnia 5 grudnia 2013 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa dróg dojazdowych do Stadionu Miejskiego w [...] wraz z infrastrukturą techniczną. Zadanie I - budowa dróg dojazdowych do Stadionu Miejskiego w [...] wraz z infrastrukturą techniczną. Zadanie II - budowa przedłużenia ul. [...] na odcinku od al. [...] do planowanej ul. [...] wraz z infrastrukturą techniczną. Zadanie III - budowa ul. [...] od wysokości zjazdu na teren budowanego Stadionu Miejskiego do skrzyżowania z ulicami [...] wraz z infrastrukturą techniczną". Zdaniem Wojewody, zarzuty niezgodności inwestycji z miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego, wytycznych projektowania, także nie mogą być uwzględnione, gdyż w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, zgodnie z art. 11i ust. 2 powołanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezależnie od tego organ wskazał, że przebieg projektowanej ulicy [...] w [...] pokrywa się z zarezerwowanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta terenem przeznaczonym pod ten rodzaj inwestycji. Nie zasługują również, w ocenie organu, na uwzględnienie ogólnie sformułowane zarzuty stron co do naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zdaniem organu przedstawiony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymagania określone w przepisach prawa budowlanego, w tym przepisach techniczno-budowlanych, a także w przepisach ustawy o drogach publicznych. Projektowana inwestycja nie narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, albowiem osobom trzecim, których interes podlega ochronie w świetle tego przepisu, zapewniono: dostęp do drogi publicznej poprzez zjazdy indywidualne i publiczne na działki przyległe do pasa drogowego, możliwość korzystania z infrastruktury technicznej, ochronę przed zanieczyszczeniem wód poprzez budowę i przebudowę kanalizacji sanitarnej, deszczowej, wodociągowej, ciepłowniczej oraz gazowej, a także korzystanie z elementów zagospodarowania terenu poprzez ich odtworzenie. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również podstaw do wyłączenia od orzekania w sprawie Prezydenta Miasta [...]. Organ ten wskazał, że powierzenie właściwości rzeczowej prezydentowi miasta na prawach powiatu do prowadzenia postępowania w zakresie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w zakresie dróg powiatowych i gminnych skutkuje tym, że miasto, którego jest on prezydentem nie ma prawa strony w postępowaniu, a zatem nie zachodzą przesłanki z art. 24 § 1 pkt 1 i 7 K.p.a. do wyłączenia tego organu w niniejszej sprawie. Skargę do sądu administracyjnego na wskazaną decyzję organu drugiej instancji złożyli E. S. i W. S. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 5, 144, 336 i 342 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że przebudowana ulica [...] w [...] na etapie budowy, a zwłaszcza jej eksploatacji na odcinku od wjazdu do Stadionu Miejskiego przez most na rzece [...] do skrzyżowania ulic [...] nie naruszają prawa; 2. art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a., z uwagi na to, że wykonanie tej decyzji wywołałoby czyn zagrożony karą określoną w art. 163 § 1 ust. 2 i § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553 ze zm.). W oparciu o te zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zobowiązanie przez Sąd organu do wydania decyzji dotyczącej alternatywnego opracowania projektowanego przedsięwzięcia drogowego, które winno – ich zdaniem – przebiegać ulicami [...] (bądź [...]), [...], [...], następnie istniejącym mostem na rzece [...] do Stadionu Miejskiego i dalej do ulicy [...] w [...]. Skarżący stwierdzili, że faktem powszechnie znanym jest to, że nie należy budować ulicy czteropasmowej - ul. [...] i łączyć z dwupasmową - ul. [...], która nie może być rozbudowana do czteropasmowej ze względu na przyległe do niej budynki, wieżowce o słabej konstrukcji budowlanej (wykonane z tzw. wielkiej płyty) oraz brak odpowiedniej szerokości. Nie należy również sprowadzać ruchu kołowego od strony dworców kolejowego i autobusowego oraz od strony dużego obszaru [...]a, przyległego na całej długości ul. [...] do śródmiejskiego ruchu kołowego o dużym natężeniu - skrzyżowanie z ulicami [...] i [...]. Nadto ich zdaniem, nie należy budować ul. [...], zaprojektowanej jako droga klasy Z zbiorcza, czteropasmowa, na gruncie aluwialnym i niestabilnym, do głębokości 10 m, skoro grunt ten swobodnie przenosi drgania na istniejące budowle o wielkich wartościach oraz dopuszczać pojazdów do ruchu kołowego o całkowitym ciężarze powyżej 3,5 t. Z powyższego wynika, że ruch kołowy w obie strony od i do Stadionu Miejskiego, dworców kolejowego i autobusowego, należało zorganizować według planu zagospodarowania przestrzennego [...]a uchwalonego w latach 50-tych ubiegłego stulecia, to jest przez ul. [...] lub ul. [...], ul. [...], ul. [...], istniejący most na rzece [...] oraz ul. [...]. Rozwiązanie takie byłoby o wiele tańsze i wykluczałoby degradację środowiska ul. [...] w [...]. Skarżący wskazali, że w wyniku realizacji projektowanej inwestycji w strefie zagrożenia dla ludzi oraz mienia znajdzie się "środowisko ulicy [...]", to jest: ogólnokształcąca szkoła [...] I i II stopnia, zespół szkół plastycznych, bursa szkół artystycznych, a także wykazane w tabeli dołączonej do skargi wielorodzinne budynki mieszkalne oraz garaże. W ocenie skarżących sporządzony w sprawie raport o oddziaływaniu na środowisko wspomnianej inwestycji drogowej, choć pomija fakt, że ulica [...] znajduje się na gruncie aluwialnym i niestabilnym, swobodnie przenoszącym drgania, to potwierdza on wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia – w wyniku realizacji inwestycji - uszkodzeń w strukturze budynków zlokalizowanych na tym obszarze. Ponadto raport ten, z naruszeniem prawa własności, przewiduje także kosztowną wymianę stolarki okiennej w ilości 277 sztuk w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach przy ulicy [...], w celu redukcji hałasu emitowanego przy realizacji i eksploatacji projektowanej inwestycji, co nadto wiązać się może z koniecznością przeprowadzenia dodatkowych prac remontowych w tych lokalach (np. polegających na malowaniu). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący w pismach procesowych z dnia 14 kwietnia 2015 r. oraz z dnia 17 kwietnia 2015 r. wnieśli o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych w tych pismach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.; dalej także jako: "ustawa"). Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy w odniesieniu do dróg powiatowych oraz gminnych decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaje, na wniosek właściwego zarządcy drogi, starosta. Decyzja taka, stosownie do art. 11f ust. 1 ustawy, winna zawierać: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, h) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Nadto, w myśl art. 12 ust. 1-4 ustawy, wspomnianą decyzją zatwierdza się podział nieruchomości, przy czym linie rozgraniczające teren ustalone tą decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. Omawiana decyzja jest podstawą do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości. Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych bądź własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych – z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawowym celem uchwalenia ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych było skrócenie i uproszczenie procedury zmierzającej do realizacji dróg publicznych. Najogólniej rzecz ujmując decyzja właściwego organu o zezwoleniu na realizację konkretnej inwestycji drogowej zawiera szereg rozstrzygnięć, począwszy od ustalenia jej lokalizacji, zatwierdzenia podziału nieruchomości do zatwierdzenia projektu budowlanego. Wydanie takiej decyzji uprawnia inwestora do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych, rozstrzygnięcie to pełni więc rolę pozwolenia na budowę. Wskazany wyżej przepis art. 11f ust. 1 ustawy podane zostały elementy, jakie winna zawierać decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Analiza treści zaskarżonej decyzji, którą utrzymana została w mocy w całości wskazana wyżej decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 23 kwietnia 2014 r., prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie to zawiera wszystkie wymagane ustawowo elementy, tak obligatoryjne (art. 11f ust. 1 pkt 1 -7), jak i te, które zostały określone w związku z potrzebą ich ustalenia w rozpoznawanej sprawie (art. 11f ust. 1 pkt 8). Podkreślenia wymaga najpierw, że lokalizacja projektowanej inwestycji uwzględnia zapisy obowiązującego dla tego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. W świetle zapisów tego planu, teren wydzielony liniami rozgraniczającymi oznaczony na rysunku planu symbolem KDZ przeznaczony został pod drogę publiczną (ul. [...]) klasy KDZ. Prawidłowe jest także stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji co do zgodności realizacji inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w dniu 5 grudnia 2013 r. inwestor uzyskał decyzję, znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa dróg dojazdowych do Stadionu Miejskiego w [...] wraz z infrastrukturą techniczną. Zadanie I - budowa dróg dojazdowych do Stadionu Miejskiego w [...] wraz z infrastrukturą techniczną. Zadanie II - budowa przedłużenia ul. [...] na odcinku od al. [...] do planowanej ul. [...] wraz z infrastrukturą techniczną. Zadanie III - budowa ul. [...] od wysokości zjazdu na teren budowanego Stadionu Miejskiego do skrzyżowania z ulicami [...], [...], [...] wraz z infrastrukturą techniczną". W pkt. III tej decyzji stwierdzono brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72, ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.). W pkt. VII wskazanej decyzji określono obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej przedsięwzięcia, w celu porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Zgodnie z tymi zapisami, zakres analizy porealizacyjnej winien obejmować: po pierwszej przeprowadzenie kontrolnych pomiarów natężenia hałasu zgodnie z metodyką referencyjną w miejscach najbardziej narażonych na uciążliwość spowodowaną ruchem samochodów i przy obiektach szczególnie chronionych, w tym min. w punkcie pomiarowym nr 1 w km 1+330 prawa strona ul. [...], w punkcie pomiarowym nr 2 w km 1+150 lewa strona ul. [...] oraz w punkcie pomiarowym nr 3 w km 0+950 prawa strona ul. [...]; po drugie określenie, czy istnieje konieczność zastosowania zabezpieczeń mających na celu utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie lub zmniejszenie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany na tych odcinkach drogi gdzie zasięg oddziaływania hałasu spowoduje przekroczenie poziomów dopuszczalnych. W decyzji środowiskowej wskazano jednocześnie, że w razie braku możliwości technicznych zastosowania rozwiązań chroniących środowisko w postaci np. ekranów akustycznych, oddziaływania akustyczne, należy zminimalizować poprzez wymianę stolarki okiennej. Analiza zostanie wykonana po oddaniu inwestycji budowy i rozbudowy ul. [...] do użytkowania, a w przypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych norm, podjęte zostaną działania mające na celu obniżenie uciążliwości. Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących przebiegu projektowanej drogi wskazać należy, że w myśl art. 11d ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziału nieruchomości. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, mogą działać jedynie w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii rozgraniczającej, która jest linią podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez te organy może więc podlegać tylko zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, gdyż stosownie do przepisu art. 11e powołanej ustawy, nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Inwestor określa samodzielnie miejsce, sposób i kształt realizacji inwestycji drogowej, zaś organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tego ustalenia, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest zatem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają prawu, a więc zgodne są z przepisami zawartymi w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Ponownie należy więc podkreślić, że organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno - wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości (wyroki NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., II OSK 2416/10, z dnia 18 listopada 2010 r., II OSK 1968/10 oraz z dnia 26 lipca 2013 r., II OSK 762/13). Nie sposób więc uznać za trafne zarzutów skarżących co do konieczności alternatywnego opracowania przebiegu projektowanej inwestycji, zwłaszcza, że – jak wskazali – ich zdaniem, winna ona przebiegać w lokalizacji zgodnej z nieobowiązującym od wielu lat planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym jeszcze w latach 50-tych XX wieku. Podkreślić trzeba, że przyjęty przez inwestora przebieg projektowanej drogi pokrywa się z przewidzianym w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenem pod ten rodzaj inwestycji. Trzeba podkreślić, że budowa ul. [...] skomunikuje południowo-zachodni obszar miasta, zawarty między al. [...], ulicami [...] i [...] oraz rzeką [...]. Jest to niezmiernie istotne z punktu widzenia założeń studium wykonalności dla przedsięwzięcia: "Połączenie przyszłego Zintegrowanego Intermodalnego Dworca Metropolitalnego w [...] z siecią komunikacji zbiorowej ulicami [...] i [...]". Sam fakt niezadowolenia skarżących z przyjęcia przez inwestora takiego przebiegu projektowanej drogi, która usytuowana jest w pobliżu nieruchomości stanowiącej ich własność, w żadnym razie nie daje podstaw do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji. Nie budzi wątpliwości Sądu stanowisko organów co do spełnienia przez inwestora wymogów określonych w przepisach ustawy Prawo budowlane, której przepisy, zgodnie z art. 11i ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, są stosowane odpowiednio w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie szczególnej. W niniejszej sprawie inwestor, stosownie do art. 11d ust. 1 pkt. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, dołączył do wniosku projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Organy, działając na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane z art. 11i ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zasadnie stwierdziły zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tej ostatniej ustawy. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Stosownie również do wymogów określonych w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 11i ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodne z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Budowa i rozbudowa drogi gminnej wraz z obiektem mostowym nad rzeką [...], budową oraz przebudową sieci infrastruktury technicznej została zaprojektowana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wskazać trzeba również, że parametry techniczne wskazanej drogi spełniają wymogi drogi klasy technicznej "Z", zgodnie z § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430, z późniejszymi zmianami). Z przepisów tych wynika, że szerokość ulicy drogi klasy zbiorczej "Z", w liniach rozgraniczających, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, nie powinna być mniejsza niż 20 m (ulica o przekroju jednojezdniowym) bądź 30 m (ulica o przekroju dwujezdniowym), z uwzględnieniem odpowiedniego zwiększenia szerokości ulicy, w razie umieszczenia w niej większej liczby pasów ruchu, torowiska tramwajowego, ścieżek rowerowych, pasów lub zatok postojowych, pasów zieleni wysokiej lub urządzeń odwodnienia powierzchniowego. Zauważyć należy, że określone w projekcie budowlanym parametry techniczne drogi, to jest klasę techniczną drogi Z, kategorię ruchu KR4, obciążenie nawierzchni 115 kN, jak wyjaśnił w toku postępowania inwestor, przyjęto z uwagi na prognozowany ruch samochodowy, w tym uwzględniający obciążenie ulicy ruchem pojazdów komunikacji zbiorowej. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżących. Wskazać trzeba, że uciążliwości, jakie mogą pojawić się w trakcie realizacji inwestycji bądź na etapie jej eksploatacji, o ile nie naruszają przepisów prawa obowiązujących organy orzekające o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie dają podstaw do odmowy wydania takiej decyzji. Podnoszona natomiast w skardze kwestia powstania ewentualnych szkód wskutek oddziaływania projektowanej inwestycji na nieruchomości skarżących nie mogła być rozstrzygana w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie. Z tych powodów zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu cywilnego nie mogły mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Prawidłowo stwierdził Wojewoda [...], że w niniejszej sprawie winien podlegać wyłączeniu Prezydent Miasta [...], pełniący obowiązki starosty w mieście na prawach powiatu oraz będący organem wykonawczym Gminy [...]. Niewątpliwie na obszarze miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, jest prezydent miasta. Dlatego uprawnionym podmiotem do złożenia wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jest Prezydent Miasta [...], który w postępowaniu prowadzonym w niniejszej sprawie działał przez pełnomocnika - Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w [...]. Jednocześnie, w świetle tego samego przepisu, organem właściwym do wydania wspomnianej decyzji w odniesieniu do dróg gminnych i powiatowych jest starosta, którą to funkcję, zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 593 ze zm.), w miastach na prawach powiatu pełni prezydent miasta. W takich przypadkach, co ma również miejsce w niniejszej sprawie, dochodzi do zbiegu kompetencji decyzyjnych prezydenta z kompetencjami wnioskodawcy. Oznacza to, że z brzmienia art. 11a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wynika, że ustawodawca przewidział takie sytuacje, w których ten sam organ będzie wnioskował o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, a następnie prowadził to postępowanie i wydawał decyzję (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 września 2014 r., II SA/Gl 539/14, LEX nr 1513333). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednak, że w takiej sytuacji nie zachodzi podstawa do wyłączenia organu administracji od orzekania w sprawie (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2011 r., II SA/Ol 299/11, LEX nr 852150; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 sierpnia 2014 r., II SA/Po 312/14, LEX nr 1513455). Naczelny Sąd Administracyjny aprobując ten pogląd wyjaśnił, że ustawodawca wprowadzając rozwiązanie przyjęte w art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, uznał, że w przypadku lokalizacji drogi gminnej lub powiatowej starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) reprezentuje interesy wszystkich członków wspólnoty samorządowej i działa dla dobra wspólnego (wyrok NSA z dnia 19 lutego 2014 r., II OSK 3015/13, LEX nr 1495301). Sąd nie uwzględnił ponadto zawartych w pismach procesowych skarżących z dnia 14 kwietnia 2015 r. oraz z dnia 17 kwietnia 2015 r. wniosków o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych w tych pismach. Stosownie do przepisu art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sąd może bowiem przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, wyłącznie wówczas, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i dodatkowo, nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu, dokumenty przedłożone przez skarżących w postaci: orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 października 2009 r., znak: [...], dotyczącego ustalenia opłaty rocznej ponoszonej przez skarżących z tytułu wieczystego użytkowania nieruchomości, opinii technicznej z dnia 10 kwietnia 2015 r., [...], dotyczącej budynku przy ul [...] w [...] wydanej przez Zarządcę – ADM "[...]" Spółkę z o.o. z siedzibą w [...] nie mają istotnego znaczenia dla wyjaśnienia sprawy, dlatego też Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego w tym zakresie. Zdaniem Sądu, nie było również podstaw do przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z całości raportu o oddziaływaniu na środowisko wskazanego w piśmie z dnia 17 kwietnia 2015 r., albowiem nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.