II SA/Lu 1277/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na uchwałę Rady Miejskiej K. D. z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K. D. - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. P. Z., reprezentowany przez radcę prawnego S. S., w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – skardze na uchwałę Rady Miejskiej K. D. z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K. D. – wniósł o wstrzymanie jej wykonania, choć żądania tego nie uzasadnił. Wskazał, że domaga się "uchylenia uchwały w części dotyczącej złożonych przez niego uwag do projektu studium obejmującego działkę nr [...]". Wyjaśnił, że jest właścicielem działki nr [...], graniczącej bezpośrednio z działką nr [...] (obie działki objęte są zaskarżonym studium). Działka nr [...] została zakwalifikowana w studium do odrolnienia i jednocześnie przyjęto linię zabudowy dla tej działki niekorzystną dla skarżącego (ze względu na zaburzenie krajobrazu), czemu skarżący się sprzeciwił wnosząc uwagi, które nie zostały jednak uwzględnione przez organy. Skarżący podnosił w uwagach, że działka nr [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej, a więc na etapie pozwolenia na budowę jej właściciel będzie musiał drogę taką zapewnić, co "pociągnie za sobą trudne do przewidzenia konsekwencje dla działek sąsiadujących". Odnosząc się do tych uwag, organy wskazały, że obsługa komunikacyjna działek budowlanych zostanie doprecyzowana na etapie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego, nieuwzględnienie w studium ciągów komunikacyjnych i niewskazanie kierunków rozwoju komunikacyjnego, w tym infrastruktury technicznej dla działki nr [...] stanowi istotne naruszenie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium zagospodarowania przestrzennego gminy. Brak odpowiednich regulacji w tym zakresie w studium oznacza pozostawienie niedopuszczalnej dowolności przy tworzeniu nowych dróg dojazdowych w planie miejscowym. W związku z tym, że "uwaga, jak i rozstrzygnięcie Burmistrza oraz Rady Miejskiej (...) zostały ujęte pod poz. Nr 415 w załączniku nr 13 do uchwały (...)" – zdaniem skarżącego – "skarżący posiada interes prawny w zakwestionowaniu przedmiotowej uchwały, a mając na względzie treść zarzutów podnoszonych w niniejszej sprawie jego uprawnienia zostały naruszone". Skarżący ponadto zarzucił, że uchwała została podjęta z naruszeniem art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 9 ust. 4 i 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z naruszeniem tzw. Dyrektywy Siedliskowej oraz Dyrektywy Ptasiej – organ nie przeprowadził żadnych analiz dotyczących obszaru Natura 2000, który objęty jest zaskarżonym studium (chodzi o obszar pn. "Przełom W. w Małopolsce"). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek skarżącego P. Z. nie zasługuje na uwzględnienie ze względu na charakter zaskarżonej uchwały. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2015, poz. 199), zwanej dalej "u.p.z.p."), w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jednocześnie zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, na co wskazuje art. 9 ust. 5 u.p.z.p. Studium określa jedynie cel polityki przestrzennej gminy. Jest to akt kierownictwa wewnętrznego, który określa tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona uchwała nie wpływa zatem na sytuację prawną właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie danej gminy lub gmin sąsiednich. Takie skutki o charakterze materialnoprawnym wywiera dopiero miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Możliwość zatem wszczęcia postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego treść, stosownie do treści art. 9 ust. 4 u.p.z.p. zdeterminowana jest treścią obowiązującego studium, nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Bezpośrednie skutki mogą bowiem wystąpić jedynie na skutek wejścia w życie planu miejscowego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2009 r., sygn. akt II OZ 803/09, z 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OZ 359/07, z 7 grudnia 2007 r., sygn. akt II OZ 1267/07, z 15 listopada 2011 r., II OZ 1086/11). Brak jest więc bezpośrednich skutków uchwalenia studium, które należałoby oceniać w kategorii przesłanek zastosowania w niniejszej sprawie art. 61 § 3 P.p.s.a., tym bardziej, że skarżący w ogóle przesłanek takich tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej uchwały nie wykazał. Brak więc podstaw do przyznania skarżącemu ochrony tymczasowej, przewidzianej w tym przepisie. Z tych względów, Sąd orzekł, jak w sentencji.