II SA/Lu 142/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia 24 stycznia 2025 r., znak: IF-VII.7840.5.37.2024.DB w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia 24 stycznia 2025 r. znak: IF-VII.7840.5.37.2024.DB Wojewoda Lubelski (dalej jako: Wojewoda lub organ odwoławczy) po rozpatrzeniu zażalenia W. S.A. (dalej jako: skarżąca lub Spółka), uchylił postanowienie Starosty [...] (dalej jako: Starosta) z dnia 2 grudnia 2024 r., znak: AB.T.6740.85.2024.PA w przedmiocie zawieszenia z urzędu wznowionego postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 4 sierpnia 2023 r. nr [...], znak: AB.T.6740.59.2024.MOS o pozwoleniu na budowę formy drobiu składającej się z piętnastu budynków inwentarski (kurników – każdy o obsadzie 296 DJP), budynku technicznego, budynku stacji uzdatniania wody, trzydziestu silosów paszowych o poj. 26,7 t każdy, dwóch podziemnych zbiorników przeciwpożarowych o pojemności 100m3 każdy, dwóch konfiskatorów na sztuki padłe wraz z urządzeniami budowlanymi na działkach nr ewid. [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym 0004 [...], jednostka ewidencyjna 060106_2 K. , do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sygn. II OSK 2553/24. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 97 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: 1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony albo zarządcy sukcesyjnego do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105); 2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony; 3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych; 3a) w razie wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, gdy postępowanie toczyło się z udziałem zarządcy sukcesyjnego, jeśli wezwanie spadkobierców zmarłego do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105); 4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; 5) na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, w przypadku gdy stroną postępowania jest podmiot w restrukturyzacji, o którym mowa w art. 2 pkt 44 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2253 oraz z 2023 r. poz. 825, 1705, 1784 i 1843). W dalszej części uzasadnienia wyjaśniono, że Starosta [...], wobec sprzeciwu Prokuratora Okręgowego w L. postanowieniem z dnia 28 listopada 2024 r., znak: AB.T.6740.85.2024.PA, wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 4 sierpnia 2023 r., nr [...], znak: AB.T.6740.59.2024.MOS, obejmującą fermę drobiu. Jako podstawę wznowienia wskazano przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którą w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeśli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Decyzją z dnia 24 stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej, działając w trybie odwoławczym, uchyliło decyzję Wójta Gminy K. z dni 10 lipca 2023 r., znak: IG.6730.15.1.2022, o ustaleniu [...] S.A., warunków zabudowy dla zabudowy produkcyjnej polegającej na budowie fermy drobiu (15 budynków inwentarskich - kurników z obiektami towarzyszącymi) na terenie działek o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gm. K. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jednocześnie, z uwagi na toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie ze skargi kasacyjnej [...] S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 188/24, oddalającego sprzeciw od ww. decyzji Kolegium z dnia 24 stycznia 2024 r. zaskarżonym postanowieniem Starosta zawiesił postępowanie w przedmiocie wznowienia. Wznowione postępowanie zawieszono do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przez NSA. W ocenie Wojewody rozstrzygnięcie podjęte postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024 r. było prawidłowe. Poprawnie również - wbrew zarzutom skarżącej spółki - Starosta określił termin, do którego wznowione postanowienie należało zawiesić. Nie ulega wątpliwości ze postępowanie przed NSA w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Lublinie w przedmiocie oddalenia sprzeciwu od decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowiło zagadnienie wstępne, które uniemożliwiało dalsze prowadzenie postępowania w trybie wznowienia i wydanie decyzji. Wyjaśnić należy, że pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi zatem istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. Instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnienie zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Prawomocne rozstrzygnięcie kwestii związanej z kontrolą przez sądy administracyjne zasadności uchylenia decyzji Wójta Gminy K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi stanowiło istotną okoliczność, warunkującą wydanie decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe. Bez rozstrzygnięcia tej kwestii tj. czy ww. decyzja Wójta Gminy K. powinna zostać uchylona, a więc ustalenia bezspornie czy zaistniała lub nie podstawa wznowienia, nie byłoby możliwym podjęcie jednego z rozstrzygnięć, o jakich mowa w art. 151 § 1 k.p.a. W ocenie Wojewody Lubelskiego, nie jest zagadnieniem wstępnym w znaczeniu, o jakim mowa wyżej, podjęcie ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 4 sierpnia 2023 r. O ile ustalenie jednoznacznie, czy dotychczasowa decyzja o warunkach zabudowy zostanie lub nie zostanie uchylona stanowi podstawę do zawieszenia postępowania wznowionego z przyczyny z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. o tyle ponowne ostateczne zakończenie postępowania podstawy takiej nie stanowi. Dla wydania orzeczenia na podstawie art.151 § 1 k.p.a. nie jest koniecznym aby inwestor przedłożył ostateczną decyzję o warunkach zabudowy. Zdaniem Wojewody nie zasługują na aprobatę twierdzenia Spółki, że ustalenie warunków zabudowy stanowi w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę zagadnienie wstępne Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych kwestia materialnoprawna ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji nie może stanowić zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu o pozwolenia na budowę, gdyż kwestia warunków zabudów powinna być ostatecznie rozstrzygnięta w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, a wyjątkowo najpóźniej w dacie orzekania przez organ administracji budowlanej. W świetle art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro zatem ww. kwestia nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie o pozwolenie na budowę, nie sposób przyjąć, że będzie ona stanowić zagadnienie wstępne w postępowaniu wznowieniowym, ukierunkowanym na weryfikację decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże, mimo stwierdzonej przez tutejszy organ zasadności rozstrzygnięcia w kwestii zawieszenia postępowania, jak również prawidłowego wyznaczenia terminu, do którego postępowanie należało zawiesić, zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, a to z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia. Jak wynika z akt organu I instancji, pismem z dnia 10 grudnia 2024 r. Prokurator Okręgowy poinformował o prawomocnym zakończeniu postępowania sądowo-administracyjnego w sprawie sprzeciwu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 24 stycznia 2024 r. Mianowicie, wyrokiem z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 2553/24, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 188/24, oddalającego sprzeciw od ww. decyzji Kolegium. Skargę na powyższe postanowienie złożyła Spółka zarzucając postanowieniu Wojewody naruszenie: - art. 16 § 1 k.p.a., art. 139 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez: naruszenie zakazu wydania rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącej Spółki i uchylenie postanowienia Starosty B. , w przedmiocie zawieszenia postępowania ze wznowienia o wydanie decyzji prawno-budowlanej, które to postanowienie dla skarżącego było korzystne, stabilizujące stan prawny budowy do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy; wyjście poza granice zaskarżenia i uchylenie postanowienia Starosty B. z 2.12.2024 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania ze wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, pomimo, że postanowienie to nie było w tej części zaskarżone przez adresata postanowienia [...] S.A., która składając zażalenie na postanowienie Starosty B. w przedmiocie zawieszenia postępowania, zakresem zaskarżenia objęła jedynie termin końcowy zawieszenia, zaś zakresem zaskarżenia nie obejmowała zawieszenia postępowania, co do zasady, co zostało wyrażone wprost w pkt I zażalenia z 12.12.2024 r. Powyższe mogło doprowadzić do nieważności postępowania – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. bowiem postanowienie Starosty B. w zakresie niezaskarżonym przez stronę stało się ostateczne z chwilą upływu terminu wniesienia zażalenia. - art. 7 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego ze słusznym interesem strony oraz uchylenia postanowienia zawieszającego postępowanie, pomimo, że zachodzi obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania, bowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę wydanego 4.08.2023 r. znak: [...] przez Starostę B. zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ – Wójta Gminy K. procedującego w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy w wyniku uchylenia uprzednio wydanej decyzji WZ. - naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia i nie zawarcie w sentencji rozstrzygnięcia czy uchylenie dotyczy całości czy części zaskarżonego postanowienia, nie wskazanie czy organ odwoławczy w wyniku uchylenia postanowienia objętego zażaleniem rozstrzyga co do istoty sprawy, czy umarza postępowanie pierwszej instancji, przez co sentencja zaskarżonego postanowienia jest niepełna i niezgodna z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty świadczące zdaniem skarżącej o zasadności złożonego środka zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 934 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie został przez organy, wbrew zarzutom skargi, naruszony art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowił podstawę zawieszenia postępowania. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organ odwoławczy przeprowadził prawidłowo postępowanie wyjaśniające, ustalił istotne dla sprawy okoliczności, które pozwoliły na wydanie prawidłowego orzeczenia. Odnosząc się do problemu zawieszenia postępowania - zastosowania przez Wojewodę w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. – należy jednoznacznie stwierdzić, że stanowisku organu odwoławczego było prawidłowe. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Za zagadnienie wstępnie w sprawie wydania decyzji o pozwolenia na budowę nie może być uznane wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez wystąpienie "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi zatem istnieć bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2024 r., II OSK 1064/21). Należy podkreślić, że zagadnienie wstępne występuje wtedy, gdy wydanie rozstrzygnięcia warunkuje możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie innej sprawy może mieć wpływ na wynik niniejszej, co nie uprawnia do stwierdzenia, że w sprawie występuje zagadnienie wstępne. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpoznanie sprawy w ogóle, a nie wydanie decyzji o określonej treści - pozytywnej czy też negatywnej dla strony (zob. zamiast wielu: wyrok NSA z 5 kwietnia 2022 r., II OSK 897/19, wyrok NSA z 24 stycznia 2024 r., II OSK 1064/21, wyrok NSA z 18 stycznia 2024 r., II OSK 2093/22). Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi zatem ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Innymi słowy, aby jakieś zagadnienie prawne mogło zostać zakwalifikowane jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., to od jego rozstrzygnięcia musi zależeć sama możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie wyłącznie sposób jej rozpatrzenia. Można stwierdzić zatem, że związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 15 czerwca 2020 r., I OSK 2083/19 oraz z dnia 14 lipca 2020 r., I OSK 2660/19). Rację ma zatem Wojewoda, że kwestia ostatecznego rozstrzygnięcia przez SKO w Białej Podlaskiej sprawy dotyczącej warunków zabudowy dla inwestycji Spółki w postaci opisywanej powyżej fermy drobiu, nie jest zagadnieniem wstępnym w znaczeniu, jaki nadaje mu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stosunku do postępowania budowlanego. Wskazane postępowania niewątpliwie oddziałują na siebie, jednakże dla wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę nie jest konieczne wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy. Abstrahując od powyższego należy zauważyć, że Starosta B. postępowanie wznowieniowe w sprawie pozwolenia na budowę dla Spółki postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego przed NSA o sygn. II OSK 2553/24. Zdaniem organów podstawą zawieszenia był fakt prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie sprzeciwu od decyzji SKO w Białej Podlaskiej z dnia 24 stycznia 2024 r. w przedmiocie uchylenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzji Wójta Gminy K. w sprawie warunków zabudowy inwestycji Spółki. W dacie rozpatrywania zażalenia Spółki od postanowienia Starosty B. upłynął termin na jaki zostało dokonane zawieszenie postępowania. Dlatego też Wojewoda miał pełne podstawy do uchylenia postanowienia, co umożliwiało organowi I instancji dalsze prowadzenie postępowania. Sąd nie podziela równocześnie zarzutów skargi, dotyczących wyjścia poza granice zaskarżenia oraz naruszenia wynikającej z art. 139 k.p.a. zasady zakazu orzekania na niekorzyść podmiotu składającego środek zaskarżenia. Należy podkreślić, że postanowienie o zawieszeniu postępowania w zakresie określonego w nim terminu zawieszenia jest immanentnie związane z podstawą zawieszenia wskazaną w tym orzeczeniu. Dlatego też pomimo ograniczenia (zdaniem skarżącej Spółki) zakresu zaskarżenia wyłącznie do samego terminu (okresu trwania) zawieszenia należało uznać, że całość rozstrzygnięcia w tym przedmiocie podlegała zaskarżeniu. Uchylenie zaskarżonego postanowienie dokonane przez Wojewodę związane było natomiast z odpadnięciem przesłanki zawieszenia postępowania – rozpatrzeniem skargi kasacyjnej przez NSA wyrokiem z dnia 4 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 2553/24. W realiach sprawy nie można zasadnie uznać, że było to orzeczenia sprzeczne z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., gdyż okoliczności sprawy nakazywały takie działanie organu. Należy ponadto podkreślić, że Wojewoda nie naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który w postępowaniu zażaleniowym stosownie do art. 144 k.p.a. stosowany jest odpowiednio. W takich przypadkach stosowane przepisy mogą podlegać modyfikacji. Przykładem tego jest wydane w sprawie postanowienie, w których wyłącznie uchylono zaskarżone postanowienie, nie orzekając o istocie sprawy oraz o umorzeniu postępowania. Postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania ma charakter incydentalny (wpadkowy), dlatego organ II instancji uznając, że odpadła podstawa zawieszenia lub wyekspirował termin zawieszenia mógł wyłącznie uchylić postanowienie w sprawie zawieszenia, co w konsekwencji miało doprowadzić do dalszego prowadzenia postępowania wznowieniowego przez Starostę Bialskiego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.