II SA/Lu 176/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi Z. W. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 650/12 ze skargi Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego. I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu Ł. Z. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295, 20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100), należnego podatku od towarów i usług. W dniu 25 lutego 2013r. Z. W. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] (sygn. akt II SA/Lu 650/12 ), oddalającym jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Wspomnianą decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] przyznającą skarżącemu pomoc w postaci zasiłku celowego specjalnego w wysokości 350 złotych z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu opału i bojlera. Jako podstawę wznowienia postępowania sądowego skarżący wskazał określoną w art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz 270 ze zmianami ) przesłankę wykrycia środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu oraz art. 271 pkt 1 ustawy dowodząc, że skład sędziowski orzekający w jego sprawie w dniu 30 października 2012 r. podlegał wyłączeniu z mocy ustawy, na co wskazywać mają wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawach I OSK 59/07, I OSK 790/09 i I OSK 45/10. Jako nowe środki dowodowe skarżący wskazał pismo z dnia 5 stycznia 2012 r., oświadczenie z dnia 27 stycznia 2012 r. i orzeczenie z dnia 11 czerwca 2002 r. Do skargi dołączono kserokopię tych dokumentów. Pismo z dnia 5 stycznia 2012 r. podpisane przez T. W. oraz T. Z. zawiera zarzuty dotyczące sposobu przeprowadzenia w dniu 19 kwietnia 2005 r. wywiadu środowiskowego przez pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w N. Oświadczenie z dnia 27 stycznia 2012 r. złożone zostało przez T. W. i T. Z. Zawiera ono relację z przebiegu wizyty pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w domu Z. W. oraz relację z treści rozmów pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w N., które usłyszały podczas tej wizyty. Orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z siedzibą w L. z dnia 11 czerwca 2002 r. wskazuje, że skarżący zaliczony został do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności mającej charakter trwały oraz, iż wymaga częściowej opieki osób drugich. Jego zdaniem przedstawione dokumenty świadczą o nieprawidłowościach polegających na fałszowaniu wywiadów środowiskowych poprzez wpisywanie nieprawdziwych informacji i celowym nie zamieszczaniu istotnych informacji m.in. dotyczących jego stanu zdrowia. Mając na uwadze powyższe okoliczności skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku WSA w L. z dnia 30 października 2012 r. i ponowne orzeczenie w sprawie przy uwzględnieniu tego, że przyznana mu kwota pomocy społecznej na zakup opału i bojlera jest niewystarczająca, biorąc pod uwagę cenę opału. Przyznanie mu natomiast pomocy społecznej w takiej wysokości zagraża jego życiu i zdrowiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) można żądać wznowienia postępowania sądowego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, przy spełnieniu przesłanek wyczerpująco wymienionych w art. 271-273. W świetle tych przepisów skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego może być oparta na zarzucie nieważności postępowania (art. 271 ), zarzucie niekonstytucyjności podstaw wydanego orzeczenia (art. 272 ), a także w oparciu o tzw. przyczyny restytucyjne, do których ustawodawca zalicza między innymi uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 ), czy też późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ). Skarga o wznowienie postępowania sądowego, jako stanowiąca nadzwyczajny środek zmierzający do ponownego rozpoznania sprawy już prawomocnie zakończonej, stosownie do art. 279 ustawy, winna wskazywać ustawową podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. Należy zwrócić przy tym uwagę, że w postępowaniu wznowieniowym nie są rozpoznawane zarzuty wykraczające poza zakres ustawowych podstaw, jak i nie dokonuje się oceny w zakresie zaistnienia podstaw wznowienia niepowołanych w skardze. W rozpoznawanej sprawie skarżący podał wprawdzie przesłanki wznowieniowe określone w art. 273 § 2 i art. 271 pkt 1 wspomnianej ustawy, jednak nie mają one miejsca. W przypadku powoływania się na nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, oczywiste jest, że przesłanki statuujące zasadność skargi muszą być następstwem zdarzeń mających miejsce w postępowaniu sądowym (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 501/10 – opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tymczasem przedstawione przez skarżącego dokumenty oraz argumentacja skargi o wznowienie postępowania sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 30 maja 2012 r. Pismo z dnia 5 stycznia 2012 r. wylicza błędy, które w ocenie podpisujących je osób zostały popełnione podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego, natomiast oświadczenie z dnia 27 stycznia 2012 r. wskazuje na rzekomą niekompetencję oraz arogancję pracowników ośrodka pomocy społecznej podczas przeprowadzenia wywiadu rodzinnego. Również w skardze przytaczane są okoliczności dotyczące przebiegu postępowania administracyjnego, a nie sądowego. Z treści skargi nie sposób odczytać, w jaki sposób, zdaniem skarżącego, okoliczności te wpływają na konieczność wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia [...]. Podkreślić przy tym należy, że w ramach przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego unormowanych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie jest władny rozpoznawać merytorycznych zarzutów dotyczących działania organów administracji publicznej. Dlatego okoliczności, na które powołuje się skarżący, uzasadniając przesłankę wznowienia wskazaną w art. 273 § 2 ustawy nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowego. Ponadto pisma z dnia 5 stycznia 2012 r. nie można zaliczyć do środków dowodowych, z których skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu sądowym, skoro dołączył je do skargi, inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne, zakończone przedmiotowym wyrokiem. Wbrew przekonaniu skarżącego nie ma również podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania opisana w art. 271 pkt 1 ustawy, polegająca na konieczności wyłączenia składu orzekającego. Zarzut ten, wobec braku jego skonkretyzowania jest zupełnie niezrozumiały. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ogóle nie przewiduje możliwości wyłączenia całego składu orzekającego, normując w art. 18 § 1 przesłanki wyłączenia sędziego. Z mocy samej ustawy sędzia jest wyłączony w sprawach: 1), w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Skarżący nie wskazał na żadną z tych okoliczności, powołując jedynie sygnatury spraw, które toczyły się przed NSA, a w których uchylono wyroki WSA w sprawach dotyczących jego skarg na decyzje SKO w L. w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej. Nie ma w tej sytuacji żadnych podstaw do akceptacji skargi upatrującej podstawy wznowienia także w przesłance wynikającej z art. 271 pkt 1 ustawy. Nadto podkreślić należy, że w myśl jej art. 16 § 1 sąd orzeka w składzie trzech sędziów, za wyjątkiem posiedzenia niejawnego, gdzie orzeka w składzie jednoosobowym chyba, że ustawa stanowi inaczej. Jak wynika z protokołu rozprawy w przedmiotowej sprawie Sąd orzekał w składzie trzyosobowym, był zatem zgodny z przytoczonym unormowaniem. Z tych powodów na podstawie art. 282 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić. Wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przyznano na podstawie art. 250 cyt. ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).