II SA/Lu 179/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. D. na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stypendium sportowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pełnomocnik O. D. – J. D. w dniu 17 lutego 2016 r. wniósł za pośrednictwem organu skargę na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stypendium sportowego. Organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że pismo O.D. z dnia 30 grudnia 2015 r. w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie można zakwalifikować jako wezwanie w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, a skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalna i z tego tytułu podlega odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Należy wyjaśnić, że O. D. składał wcześniej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stypendium sportowego, która jest przedmiotem zaskarżenia także w niniejszej sprawie. Skarga ta została odrzucona postanowieniem WSA w Lublinie z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 377/15, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., z powodu niezachowania terminu do jej wniesienia. Skarga w niniejszej sprawie także podlega odrzuceniu, aczkolwiek nie z powodu powagi rzeczy osądzonej. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. - sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych powstałym na tle powyższego przepisu zwrócono uwagę, iż nie można przyjmować, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona, jeżeli skarga została odrzucona prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego, ponieważ orzeczenie takie oznacza jedynie, że sąd sprawy nie rozpoznawał z powodu niedopuszczalności skargi (J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 176-177). Wyrażono także pogląd, że powagę rzeczy osądzonej mogą mieć tylko orzeczenia sądowe rozstrzygające co do istoty sprawę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a więc tylko wyroki. Tylko wyrok bowiem zawiera ocenę zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Żadne prawomocne postanowienie sądu nie ma powagi rzeczy osądzonej. Dotyczy to również postanowień kończących postępowanie sądowe tj. postanowień odrzucających skargę i umarzających postępowanie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GZ 28/11). W rozpatrywanej sprawie skarga podlega natomiast odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., tj. z powodu niedopuszczalności. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U z 2015 r. poz. 1392 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie należy wskazać, że skarżący – na podstawie powołanego wyżej przepisu – pismem z dnia 17 stycznia 2015 r. po raz pierwszy wezwał Sejmik Województwa do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Skargę na ww. uchwałę Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. (sygn.. akt II SA/Lu 377/15) odrzucił, jako spóźnioną. Następnie skarżący pismem z dnia 30 grudnia 2011 r. ponownie wezwała Sejmik Województwa do usunięcia naruszenia prawa w związku z tą samą uchwałą. Należy zwrócić uwagę, że instytucja wezwania, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa jest surogatem środków odwoławczych. Nie można instytucji wezwania, o której mowa w tym przepisie traktować, jak czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Nie ulega wątpliwości, że ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych ma na myśli prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka (np. odwołania, zażalenia) od danego aktu administracyjnego (np. decyzji, postanowienia). Środek odwoławczy jest realizacja prawa podmiotowego strony do kwestionowania określonego aktu, ale tylko raz w określonej fazie postępowania. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa jest surogatem środka odwoławczego, to nie ma podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie bowiem poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu, w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej, niż podmioty, którym z uwagi na specyfikę postępowania przysługuje środek prawny w postaci, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. Prowadzi to do wniosku, że wezwanie jest czynnością prawną, przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały - jednokrotnie, następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa (por. postanowienie 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2, postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., II GSK 212/06 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa zostało skierowane dwukrotnie. Po raz pierwszy - jak już wyżej wskazano - z takim wezwaniem skarżący wystąpił pismem z dnia 17 stycznia 2015 r. po raz kolejny – 30 grudnia 2015 r. W ocenie Sądu drugie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa tj. wezwanie z 30 grudnia 2015 r. nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Jest to pismo, które nie posiada waloru wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Z uwagi więc na uprzednie wyczerpanie przez skarżącego prawnej możliwości kwestionowania zaskarżonej uchwały w przewidzianym prawem trybie, ponowne kwestionowanie przez skarżącego tej uchwały, w ocenie Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę odrzucić.