II SA/Lu 2/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie stypendium sportowego oddala skargę. Prokurator Rejonowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na podstawie art. 8, 50 § 1, 52 § 1, 53 § 3 w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia 26 września 2011 r., nr [...] w sprawie szczegółowych zasad, trybu przyznawania i cofania oraz rodzajów i wysokości okresowych stypendiów sportowych dla osób fizycznych – zawodników oraz nagród i wyróżnień dla osób fizycznych – zawodników i trenerów za osiągnięte wyniki sportowe ([...]) domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości. W skardze podkreślono, że w świetle § 2 ust. 1 zaskarżonej uchwały, okresowe stypendia sportowe mogą być przyznane osobom fizycznym - zawodnikom zrzeszonym w klubach sportowych, działających na terenie miasta Z. oraz zamieszkałym w Z.. W § 5 ust. 1 i 2 tej uchwały Rada Miejska określiła, że wspomniane stypendia przyznaje Prezydent Miasta Z. po uprzednim rozpatrzeniu i zaopiniowaniu przez Komisję stypendialną, zaś rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Z. wydane w formie zarządzenia o przyznaniu stypendium jest ostateczne. Nadto, w myśl § 7 ust. 5 uchwały, komisja stypendialna przyznaje stypendia w liczbie i łącznej wysokości w ramach środków zabezpieczonych na ten cel w budżecie miasta. Zdaniem Prokuratora, Rada Miejska uchwalając zaskarżone przepisy, wykroczyła poza przyznaną jej w art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r. nr 127, poz. 851 ze zm.; to jest w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały) delegację ustawową, naruszając w sposób istotny ten przepis, co uzasadnia stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości. Jak wskazała strona skarżąca, Rada bezpodstawnie ograniczyła krąg podmiotowy osób uprawnionych do uzyskania stypendium do mieszkańców Miasta Z.. Zaskarżona uchwała, w ocenie strony skarżącej, jest wewnętrznie sprzeczna, gdyż w § 5 i § 7 upoważnia do przyznania stypendium różne organy. W ocenie strony skarżącej uchwała narusza rażąco art. 104 § 1 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej: K.p.a.), gdyż stanowi, że rozstrzygnięcie o przyznaniu stypendium zapada w formie zarządzenia, a nie decyzji administracyjnej. Nadto § 5 ust. 2 uchwały rażąco narusza wynikającą z art. 15 i art. 127 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji zasadę dwuinstancyjności postępowania, albowiem wynika z niego, że wskazane wyżej zarządzenie jest ostateczne. Prokurator podkreślił, że zakwestionowane zapisy uchwały mają dla tego aktu tak istotne znaczenie, że ich wyeliminowanie z obrotu prawnego uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Z. wniosła o jej oddalenie. Rada wskazała, że zaskarżona uchwała oprócz regulacji dotyczących zasad przyznawania i cofania oraz rodzajów i wysokości okresowych stypendiów sportowych, w pozostałej części dotyczy zasad przyznawania nagród i wyróżnień dla osób fizycznych – zawodników i trenerów za wyniki sportowe. Natomiast prokurator wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały również w tej części, nie podniósł żadnych zarzutów w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 8 P.p.s.a. prokurator oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według ich oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że prokurator i Rzecznik Praw Obywatelskich nie działają w sprawie we własnym interesie, lecz w interesie ogólnym - ochrony praworządności lub praw człowieka i obywatela. Oznacza to, że decyzja prokuratora o udziale w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy wyłącznie do tego podmiotu. Jej słuszność nie podlega ocenie Sądu, nawet jeśli – jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie – organ Prokuratury zdecydował się zakwestionować uchwałę Rady Miejskiej po blisko pięciu latach od jej podjęcia. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz. 177), zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności. W postępowaniu sądowoadministracyjnym prokurator realizuje zadania w zakresie ochrony praworządności, uczestnicząc w tym postępowaniu na podstawie art. 8 § 1 P.p.s.a. oraz korzystając z uprawnień i instytucji procesowych przewidzianych w tym przepisie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że do skargi prokuratora nie mają zastosowania ograniczenia wynikające z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.; dalej: u.s.g.). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Legitymacja prokuratora do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie jest ograniczona przesłankami materialnoprawnymi. Prokurator wnosi skargę w sprawie dotyczącej interesów innych osób i jedyną podstawą jego legitymacji skargowej jest ochrona obiektywnego porządku prawnego. Nie ma on więc obowiązku kierowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa ani wykazania naruszenia interesu prawnego określonej jednostki bądź interesu społecznego (wyrok NSA z dnia 13 października 2006 r., I OSK 978/06, niepubl., dostępny w CBOSA). Wspomniana wyżej uchwała Rady Miejskiej w Z. niewątpliwie zawiera normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, a zatem stanowi akt prawa miejscowego, co oznacza, że jej zaskarżenie przez prokuratora nie było ograniczone żadnym terminem (art. 53 § 3 P.p.s.a.). Uznając zatem za dopuszczalną skargę wniesioną przez Prokuratora Rejonowego [...], Sąd dokonał jej merytorycznej kontroli, dochodząc do wniosku, że podniesione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że podejmując zaskarżoną uchwałę Rada przekroczyła granice ustawowego upoważnienia, określone w przepisie art. 31 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r. nr 127, poz. 851 ze zm.). Wskazać należy, że w przepisach art. 31 powołanej ustawy sformułowano ogólne zasady ustanawiania i finansowania przez jednostki samorządu terytorialnego stypendiów oraz nagród i wyróżnień przyznawanych osobom fizycznym za osiągnięty wynik sportowy oraz stypendiów i nagród dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym, upoważniając jednocześnie organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego do określenia w drodze uchwały szczegółowych zasad i warunków przyznawania tych świadczeń. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy kluczowe znaczenie ma brzmienie art. 31 ust. 1 i 3 powołanej ustawy. Z treści ust. 1 wynika, że każda z jednostek samorządu terytorialnego może we własnym zakresie ustanawiać i finansować okresowe stypendia oraz nagrody i wyróżnienia, których beneficjentem mogą być osoby fizyczne. Zauważyć należy, że przepis ten nie zobowiązuje, ale uprawnia organy jednostek samorządu terytorialnego do ustanawiania i finansowania stypendiów sportowych. Zatem wyłącznie od uznania organu samorządowego zależy, czy uchwała w przedmiocie stypendiów w ogóle zostanie podjęta. Co więcej, zarówno ust. 1, jak i ust. 3 art. 31 ustawy o sporcie, nie określają szczegółowo kryteriów, w tym podmiotowych, jakie powinny być zachowane przez jednostkę samorządu terytorialnego przy wypełnianiu zawartego w tym przepisie upoważnienia do wydania aktu. Z językowej wykładni art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie wynika jedynie, że beneficjentami stypendiów, nagród i wyróżnień mają być osoby fizyczne (ust. 1), a kryteriami, które organ ma obowiązek wziąć pod uwagę, ustalając szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość tych świadczeń, są: znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy (ust. 3). W ramach tak zakreślonych kryteriów ustawowych organ jednostki samorządu terytorialnego może samodzielnie kształtować zasady i warunki przyznawania stypendiów sportowych i pozostałych świadczeń określonych w art. 31 ustawy o sporcie. W ocenie Sądu, nie ma racjonalnego powodu, by przyjąć, że w pojęciu "określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień", użytym w normie upoważniającej zawartej w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, nie mieści się kompetencja organu samorządowego do określenia kręgu osób fizycznych, które dana jednostka zamierza objąć wsparciem finansowym. Przeciwnie, zarówno wykładnia, językowa, jak i systemowa oraz celowościowa przepisu art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie, prowadzą do jednoznacznej konkluzji, że rada gminy ma uprawnienie do określenia przyszłych beneficjentów stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień. Przede wszystkim, do takiego wniosku prowadzi zabieg ustawodawcy, który pozostawił organom samorządowym wyjątkowo szeroki zakres swobody, zarówno w kwestii podjęcia uchwały w przedmiocie stypendiów sportowych, jak i treści zawartych w niej norm, zdeterminowanej przez ustawodawcę jedynie względami znaczenia określonej dyscypliny sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągniętego wyniku sportowego. Tak ukształtowany zakres swobody organów samorządowych jest ze wszech miar uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że – jak wynika z art. 31 ust. 2 ustawy o sporcie – stypendia sportowe finansowane są z budżetu danej jednostki samorządu terytorialnego. Niewątpliwie więc to jednostka samorządu ponosi wyłączny ciężar finansowania tych świadczeń. W kontekście zakresu swobody organu samorządowego w kształtowaniu regulacji dotyczących stypendiów sportowych równie istotny jest cel przyznawania tych stypendiów. Z punktu widzenia interesów danej jednostki samorządu terytorialnego celem tym jest promocja jednostki w sferze osiągnięć sportowych jej mieszkańców, a cel ten niewątpliwie realizuje zaskarżona uchwała. Wbrew stanowisku strony skarżącej, zapisy zaskarżonej uchwały nie naruszają konstytucyjnej zasady równości. Wskazać trzeba, że w świetle art. 32 Konstytucji wszyscy są wobec prawa równi i że wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (ust. 1), a także że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Równość należy postrzegać w kategoriach zasady systemu praw i wolności jednostki, odnoszącej się do całego systemu tych praw i wolności oraz wyznaczającego sposób stosowania poszczególnych konstytucyjnie gwarantowanych praw i wolności. Nie chodzi przy tym o bezwzględną równość wszystkich obywateli, gdyż z zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania wszystkich obywateli w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być potraktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Stąd, rozważenie zarzutu naruszenia zasady równości należy poprzedzić wyodrębnieniem cechy relewantnej grupy, w ramach której do nierówności dochodzi, biorąc pod uwagę treść i cel danej regulacji prawnej. Dopiero w następnej kolejności dokonuje się oceny kryterium, na podstawie którego dokonano zróżnicowania w ramach rej grupy, to jest ustalenia, czy odstępstwo od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych znalazło podstawę w przekonujących argumentach. Kryterium to winno pozostawać w związku z innymi wartościami, zasadami czy normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Z powyższego wynika, że "równe traktowanie" nie oznacza otrzymania równych udziałów rozdzielanych dóbr, lecz stosowanie takiej samej miary wobec wszystkich zainteresowanych otrzymaniem rozdzielanych dóbr bądź ponoszących ciężary związane z ich tworzeniem, ocenianie ich sytuacji według tych samych kryteriów oraz przywiązywanie równej wagi do ich potrzeb i interesów. Oceniając przepisy uchwały Rady Miejskiej w Z., w tym § 2 ust. 1 tej uchwały, których stwierdzenia nieważności domagała się strona skarżąca, Sąd nie dopatrzył się naruszenia omówionej wyżej zasady równości. W szczególności podstawy do przyjęcia odmiennego stanowiska nie daje podnoszony w skardze zarzut, że Rada bezpodstawnie ograniczyła krąg podmiotowy osób uprawnionych do uzyskania stypendium do mieszkańców Miasta Z.. Podkreślenia wymaga, że jak wskazano wyżej art. 31 ustawy o sporcie pozostawia organom samorządowym wyjątkowo szerokiego zakresu swobody, zarówno w kwestii podjęcia uchwały w przedmiocie stypendiów sportowych, jak i treści zawartych w niej norm, co jest uzasadnione zwłaszcza tym, że to jednostka samorządu ponosi wyłączny ciężar finansowania świadczeń, o których mowa w tym przepisie. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że celem zaskarżonej uchwały jest promowanie Gminy Z. poprzez osiąganie określonych wyników sportowych, a zatem osoby fizyczne, które tworząc wspólnotę samorządową Gminy promują tę Gminę, uczestnicząc we współzawodnictwie sportowym w klubach sportowych mają siedzibę na terenie tej właśnie gminy oraz osiągając określone w uchwale wyniki w sporcie, uznano za podmioty uprawione do uzyskania wspomnianego stypendium. Należy ponadto zauważyć, że w ocenie Sądu nie ma racjonalnego uzasadnienia dla poglądu, według którego Gmina Z. miałaby wspierać finansowo ze środków własnego budżetu zawodnika reprezentującego klub sportowy z sąsiedniej gminy, stanowiący konkurencję dla klubów sportowych z obszaru Gminy. Dodać trzeba, że stanowisko, że uchwała rady gminy w sprawie stypendiów sportowych dotyczyć może tylko mieszkańców danej gminy wyrażane jest także w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2008 r., II GSK 327/07, który zaakceptował stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach co do sprzeczności z prawem objęcia uchwałą zawodników nie będących mieszkańcami gminy). W orzecznictwie podkreśla się, że mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową (art. 1 ust. 1 u.s.g.), a zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy (art. 7 ust. 1 tej ustawy). Innymi słowy, kwestionowane zapisy uchwały naruszałyby art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, gdyby przewidywały możliwość otrzymania stypendium przez zawodnika, niebędącego mieszkańcem danej gminy, a jedynie będącego członkiem klubu sportowego, działającego na terenie tej gminy. Unormowanie takie byłoby sprzeczne z wyrażoną w art. 7 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 u.s.g. zasadą, że zadaniem własnym gminy jest zaspokajanie potrzeb jej mieszkańców. Jeszcze wyraźniej pogląd taki zaprezentowany został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2013 r. (II GSK 1903/11), gdzie stwierdzono, że przy tak ogólnym określeniu wymogów ustawowych realizacji upoważnienia zawartego w przepisie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, realizacja określonego w tym przepisie obowiązku jednostki samorządu terytorialnego, może przybrać dowolną formę, poprzez odwołanie się zarówno do zawodów o różnej randze wskazanej w uchwale, do dyscyplin, które zorganizowane są w związki sportowe i dyscyplin uprawianych w stowarzyszeniach i klubach mających siedzibę w danej gminie lub do dyscyplin uprawianych przez zawodników mieszkańców danej gminy. Pogląd ten Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela w całości. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi. Odczytując łącznie § 5 ust. 1 oraz § 7 ust. 5 uchwały, a więc zgodnie z istotą zasady wewnętrznej logiki aktu normatywnego, wskazać należy, że niewątpliwie wspomniane stypendia "przyznaje Prezydent Miasta Z. po uprzednim rozpatrzeniu i zaopiniowaniu przez Komisję stypendialną", zaś zawarte w § 7 ust. 5 uchwały nieprecyzyjne stwierdzenie, że komisja stypendialna "przyznaje" stypendia w liczbie i łącznej wysokości w ramach środków zabezpieczonych na ten cel w budżecie miasta, rozumieć należy w ten sposób, że w ramach przyznanej w § 5 ust. 1 kompetencji obejmującej "uprzednie rozpatrzenie i zaopiniowanie" Komisja ta, jak wynika z § 7 ust. 3 uchwały, "przedkłada Prezydentowi Miasta Z. opinie o zgłoszonych wnioskach oraz wnioskuje o przyznanie stypendiów, konkretnym osobom. Wniosek komisji stypendialnej określa proponowaną wysokość stypendium". Oczywistym jest więc, że to Prezydent Miasta Z., a nie Komisja stypendialna przyznaje opisane stypendia, co wynika jednoznacznie ze wskazanych przepisów uchwały, a także z kwestionowanego w skardze § 5 ust. 2 uchwały. Zarzut dotyczący tego ostatniego unormowania nie zasługuje również na podzielenie, albowiem nie budzi wątpliwości, że jakkolwiek zapis ten określa rozstrzygnięcie organu wykonawczego Gminy Z. jako "zarządzenie", to akt ten stanowi w istocie właśnie decyzję administracyjną, o jakiej mowa w art. 107 § 1 K.p.a., albowiem – jak przyjmuje się w doktrynie oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych – o tym, czy dany akt administracyjny stanowi decyzję administracyjną nie przesądza jego nazwa, lecz treść. Przy wykładni tego pojęcia nie należy zatem kierować się nazwą aktu, lecz tym, czy oznaczają one formę rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w znaczeniu przyjętym w art. 1 pkt 1 i art. 104 K.p.a. (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze, Kraków 2005, s. 606). Utrwalony w orzecznictwie sądowym jest pogląd, zgodnie z którym za decyzje administracyjne uznaje się pisma organów administracji publicznej, niespełniające w całości formy przewidzianej art. 107 K.p.a., ale zawierające przynajmniej: oznaczenie organu, który je wydał, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie o istocie sprawy (chociażby dorozumiane) oraz podpis osoby reprezentującej organ administracyjny. Są to tak zwane elementy konstytutywne decyzji administracyjnej. Decyzja taka, choć wadliwa, zapewnia jednak stronie możliwość skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, a zwłaszcza z prawa wniesienia odwołania i skargi do sądu administracyjnego. Zauważyć w tym miejscu należy, że choć kwestionowany w skardze § 5 ust. 2 uchwały wskazuje, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania stypendium jest ostateczne, to niewątpliwie nie można zapisu tego odczytywać w ten sposób, że wbrew konstytucyjnej zasadzie dwuinstancyjności postępowania, zamyka on stronie niezadowolonej z tego rozstrzygnięcia drogę do zaskarżenia tego aktu do organu wyższego stopnia, którym z mocy art. 17 pkt 1 K.p.a. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z.. Podkreślenia wymaga bowiem, że sprawa w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania stypendium sportowego dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe na podstawie przepisu aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie stanowi indywidualną sprawę administracyjną. Rozstrzygnięcie o przyznaniu lub o odmowie przyznania konkretnej osobie stypendium finansowanego ze środków publicznych na podstawie przepisów prawa miejscowego przybiera postać aktu administracyjnego mającego cechy decyzji administracyjnej, bez względu na to, jak ten akt zostanie formalnie nazwany. Skoro zatem wspomniane postępowanie prowadzone jest przed organem administracji publicznej w należącej do właściwości tego organu sprawie indywidualnej, która powinna być rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, to – jak trafnie stwierdzono w skardze – pozbawienie strony prawa odwołania od decyzji byłoby złamaniem fundamentalnej zasady, na jakiej opiera się postępowanie administracyjne, to jest zasady jego dwuinstancyjności. Oczywistym jest jednak, że zakwestionowany § 5 ust. 2 zaskarżonej uchwały nie wyłącza stosowania przepisów K.p.a., a w szczególności nie wyłącza prawa do odwołania, o jakim mowa w art. 127 § 1 K.p.a., zgodnie z którym od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Podkreślić należy, że wykładnia § 5 ust. 2 zaskarżonej uchwały, uwzględniając jego językowe znaczenie, prowadzi do jednoznacznego wniosku, że norma prawna zawarta w tym przepisie odnosi się jedynie do pozytywnego rozstrzygnięcia, a więc przyznania stypendium – nie zaś odmowy przyznania stypendium. To zaś oznacza, że przyznaniu stypendium ostatecznie decyduje Prezydent Miasta Z., nie będąc związany propozycjami przedkładanymi przez Komisję stypendialną (§ 5 ust. 1-4 zaskarżonej uchwały). Zupełnie odmiennie należy ocenić formę negatywnego rozstrzygnięcia wniosku, która – wobec braku uregulowania w uchwale – odbywa się wyłącznie na podstawie przepisów K.p.a., w tym uwzględniając prawo strony do odwołania, o czym była mowa wyżej. Mając powyższe na względzie, to jest wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając w oparciu o art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.