II SA/Lu 220/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Cechu [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Cechu [...] kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 29 stycznia 2010 r. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., po rozpatrzeniu odwołania C. R. R. w C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta C. z dnia 3 grudnia 2009 r. nr [..] odmawiającej nakazania doprowadzenia obiektu (budynku gospodarczego przy ul. K. 30/S. 5a w C.) do stanu poprzedniego, utrzymał opisaną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek C. R. R. w C. z dnia 15 września 2009 r. o zbadanie legalności robót budowlanych prowadzonych przy obiekcie budowlanym, usytuowanym w pasie ul. R. w C. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 13 października 2009 r. ustalono, iż M. i W. S. na przełomie sierpnia i września 2009 r. realizowali roboty budowlane przy budynku gospodarczym, usytuowanym w pasie ul. R. (przy ul. K. 30/S. 5a) w C., polegające na wymianie okna i drzwi zewnętrznych bez naruszenia wielkości otworów, usunięciu wewnętrznych drewnianych ścianek działowych, uzupełnieniu uszkodzonych płytek ceramicznych tarasu (dach obiektu), malowaniu wewnętrznego pomieszczenia oraz elewacji frontowej (kolor biały), zamontowaniu kraty stalowej od strony południowej, która stanowi barierkę tarasu. W trakcie czynności dowodowych nie stwierdzono dostawienia ściany od strony muru budynku C. R. R. w C. Według oświadczenia M. S. roboty powyższe nie były zgłoszone właściwemu organowi, gdyż były traktowane jako konserwacja bieżąca obiektu. W dniu 12 listopada 2009 r. PINB Miasta C. stwierdził zdemontowanie kraty metalowej na tarasie wskazanego budynku. W tej sytuacji organ uznał, że brak jest podstaw do wydania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazu przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego, tj. przed rozpoczęciem robót w miesiącu sierpniu i wrześniu 2009 r. W ocenie organu odwoławczego, roboty budowlane wykonane przez inwestorów stanowią bieżącą konserwację obiektu, co nie wymagało zgłoszenia właściwemu organowi ani pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest m.in. obowiązany utrzymywać ten obiekt w należytym stanie technicznym i estetycznym, co oznacza obowiązek wykonywania bieżącej konserwacji i remontów obiektu. Bieżącą konserwacją są roboty budowlane wykonywane na bieżąco w węższym zakresie niż roboty budowlane określone remontem, są to czynności niezbędne do utrzymania nieruchomości w odpowiednim stanie technicznym, tak aby nie ulegała pogorszeniu z powodu codziennej eksploatacji. Celem bieżącej konserwacji jest zmniejszenie szybkości zużycia obiektu budowlanego lub jego elementów oraz zapewnienie możliwości użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Wymiana stolarki okiennej i drzwiowej w budynku, jeżeli nie następuje ingerencja w obiekt budowlany polegająca np. na zmianie kształtu lub wielkości otworów okiennych lub drzwiowych, nie stanowi robót budowlanych objętych zakresem przedmiotowym powyższej ustawy. Uzupełnienie spękanych, uszkodzonych płytek na dachu obiektu (stanowiącego taras), czy też usunięcie drewnianych ścianek działowych wewnątrz obiektu, pomalowanie wewnątrz pomieszczenia należało również zakwalifikować jako bieżącą konserwację . Skargę na powyższą decyzję do Sądu złożył C. R. R. w C., wnosząc się o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji lub o uchylenie tych decyzji. Strona skarżąca zarzuciła, iż budynek gospodarczy, którego dotyczyło postępowanie w tej sprawie, usytuowany jest na powierzchni ulicy R. w C., a nie przy ulicy K. 30/S. 5a w C., jak wskazują organy. Takie oznaczenie miejsca posadowienia omawianego obiektu nie jest wynikiem pomyłki, lecz celowym zabiegiem służącym legalizacji samowoli budowlanej. Działania organów administracji w tej sprawie podważają zaufanie do organów państwa w rozumieniu art. 8 k.p.a. Skarżący C. zarzucił, iż wydane w tej sprawie decyzje w przedmiocie zezwolenia na użytkowanie tego obiektu oraz podziału działki nr [..]3/7 (na której usytuowany był wskazany obiekt) rażąco naruszają prawo. Zdaniem strony skarżącej prowadzone przez inwestorów roboty budowlane nie stanowiły bieżącej konserwacji obiektu, gdyż zbudowali oni wewnątrz budynku nowa ścianę nośną, na której teraz opiera się strop budynku (taras). Dotychczasowa ściana konstrukcyjna budynku gospodarczego nadbudowana w 1993 r. na murze oporowym C. R. R. nie spełniała już bowiem wymogów wytrzymałościowych z powodu wykruszenia się tego muru, co potwierdza złożona wraz ze skargą dokumentacja fotograficzna. Obecnie strop – taras opiera się na zbudowanej wewnątrz ścianie, nie widocznej od zewnątrz. Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. reprezentujący stronę skarżącą [..] Z. K. złożył kserokopie dokumentów, które Sąd dopuścił jako dowód w sprawie na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie natomiast do przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ administracji publicznej jest więc na podstawie tych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art.136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie dążyły do należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, naruszając tym samym powołane przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., co w ocenie Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta C. w odpowiedzi na pismo z dnia 15 września 2009 r. C. R. R. w C. dotyczące robót budowlanych prowadzonych na przełomie sierpnia i września 2009 r. budynku, stanowiącego własność M. i W. S., usytuowanym w pasie ulicy R. w C. W piśmie tym skarżący C. zwrócił się do o: 1. przeprowadzenie kontroli obiektu budowlanego położonego w opisanym budynku, prowadzonych bez pozwolenia na budowę i bez uzyskania zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, 2. natychmiastowe wstrzymanie robót budowlanych oraz nakazanie inwestorowi przywrócenia stanu poprzedniego, to jest przed rozpoczęciem robót w miesiącu sierpniu i wrześniu 2009 r., 3. podjęcie skutecznych działań zapobiegających prowadzeniu robót budowlanych w przyszłości przy wspomnianym obiekcie. Obowiązkiem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego było w tej sytuacji podjęcie czynności zmierzających do wyjaśnienia, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), powoływanej w dalszej część uzasadnienia jako "ustawa". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta C. nie był przy tym związany wnioskiem zawartym we wskazanym piśmie strony skarżącej. W tym zakresie organ nie działa bowiem na wniosek strony. W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, iż przedmiotowy budynek znajduje się na działkach nr ewid. [..]3/6 i [..]3/8, w pasie ulicy R. w C., to jest w obszarze staromiejskiego układu urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków pod nr [..] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 21 grudnia 1966 r. (k. 16 akt adm. I inst.). Ze złożonego przez stronę skarżącą postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 6 października 1993 r. wynika ponadto, że opisany teren stanowi "relikt historycznego rozplanowania centrum staromiejskiego C.", dla którego obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje obowiązek zachowania historycznego rozplanowania i układu urbanistycznego (k. 45-46 akt sąd.). W związku z tym, w świetle przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 163, poz. 1568 ze zm.), prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym położonym na tym obszarze było uzależnione od uprzedniego pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 tejże ustawy pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru oraz w otoczeniu zabytku, a także podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru (pkt 1, 2 i 11). Organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły jednak okoliczności rozpoznawanej sprawy w sposób umożliwiający Sądowi dokonanie oceny prawidłowości ustaleń tych organów. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 13 października 2009 r. organ pierwszej instancji, opierając się na oświadczeniu inwestora M. S., stwierdził, że na przełomie sierpnia i września 2009 r. przy omawianym obiekcie budowlanym wykonano roboty budowlane polegające na: wymianie okna i drzwi zewnętrznych bez naruszenia wielkości otworów, usunięciu wewnętrznych drewnianych ścianek działowych, uzupełnieniu uszkodzonych płytek ceramicznych tarasu (dach obiektu), malowaniu wewnętrznego pomieszczenia oraz elewacji frontowej (kolor biały), zamontowaniu kraty stalowej od strony południowej, która stanowi barierkę tarasu. Zdaniem organu, roboty budowlane wykonane przez inwestorów stanowią bieżącą konserwację obiektu, co nie wymagało zgłoszenia właściwemu organowi ani pozwolenia na budowę. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił bowiem należycie podstawowej w sprawie okoliczności, przesądzającej o dalszym toku postępowania, a mianowicie, jaki charakter miały roboty budowlane wykonane przez inwestorów przy omawianym obiekcie. Po pierwsze, mimo, że z protokołu oględzin z dnia 13 października 2009 r. wynika, iż "wewnątrz budynku nie stwierdzono dostawienia ściany od strony muru budynku CRR", to brak jest w aktach sprawy jakiejkolwiek, choćby fragmentarycznej dokumentacji (w postaci szkicu lub fotografii) potwierdzającej powyższe ustalenia. Decyzje organów obu instancji nie zawierają zaś żadnych rozważań na ten temat. W tej sytuacji nie można uznać, iż wyjaśniony został zarzut podniesiony w powołanym wyżej piśmie skarżącego z dnia 15 września 2009 r. dotyczący samowolnego wybudowania nowej ściany nośnej od strony zachodniej obiektu przylegającej do muru oporowego stanowiącego własność C., na której to ścianie teraz opiera się strop budynku (taras). Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy, albowiem gdyby okazało się, iż istotnie inwestorzy wykonali ścianę konstrukcyjną, to nie ulega wątpliwości, że prowadzenie takich robót wymagałoby uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a wcześniej pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L. Należy mieć przy tym na uwadze, iż, jak wynika z wyjaśnień skarżącego C., powodem zrealizowania przez inwestorów nowej ściany konstrukcyjnej był fakt, że dotychczasowa ściana konstrukcyjna tego budynku (nadbudowana w 1993 r. na murze oporowym C. R. R.) nie spełniała już wymogów wytrzymałościowych z powodu wykruszenia się tego muru. Stanowisko to, co należy podkreślić, zdaje się potwierdzać złożona wraz ze skargą dokumentacja fotograficzna obrazująca stan obiektu (i jego otoczenia) sprzed wykonania opisanych robót budowlanych. Obecnie, zdaniem skarżącego C., strop (taras) opiera się na zbudowanej wewnątrz ścianie, nie widocznej od zewnątrz. Ponadto stwierdzenie przez organy, iż wykonane przez inwestorów roboty budowlane polegały na usunięciu wewnętrznych ścianek działowych nie świadczy o tym, że roboty te stanowią bieżącą konserwację obiektu, co nie wymagało zgłoszenia właściwemu organowi ani pozwolenia na budowę, jest całkowicie nieuzasadnione. Zdaniem Sądu, rozbiórka wewnętrznych ścianek działowych w żadnym razie nie mieści się w pojęciu "bieżącej konserwacji". Pojęcie to, jak słusznie zauważył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, obejmuje wyłącznie "czynności niezbędne do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym, tak aby nie ulegał pogorszeniu z powodu codziennej eksploatacji", a do takich czynności nie należy rozbiórka ścian działowych. Po drugie, niezrozumiałe jest stanowisko organów obu instancji, które bez dokonywania jakichkolwiek pomiarów przyjęły, iż wymiana okna i drzwi zewnętrznych przez inwestorów nie doprowadziła do naruszenia wielkości otworów w ścianie północnej tego budynku. Prawidłowa, zgodna z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ocena tej okoliczności wymagała należytego udokumentowania tej spornej kwestii, zwłaszcza, że przeprowadzenie takich prac (gdyby prowadziły do zmiany wielkości otworów okiennego i drzwiowego) również wymagałoby uprzedniego uzyskania pozwolenia organu konserwatorskiego i pozwolenia na budowę. W tym miejscu należy podnieść, iż na podstawie porównania zdjęć dołączonych do skargi (k.3 akt sąd.) oraz znajdujących się w aktach administracyjnych (k. 4 akt adm. I inst.) wydaje się, iż zmniejszyła się odległość pomiędzy otworem okiennym a drzwiowym w ścianie północnej przedmiotowego budynku, co oznaczałoby, że faktycznie nastąpiła zmiana wymiarów jednego lub obu tych otworów. Po trzecie, nie zostało wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości, jakie roboty budowlane zostały zrealizowane przez inwestorów na tarasie stanowiącym jednocześnie dach omawianego obiektu budowlanego. W toku postępowania skarżący C. zarzucał, iż roboty te obejmowały wymianę płytek ceramicznych, zaś organ pierwszej instancji stwierdził, że w trakcie tych prac uzupełniono jedynie zaprawą cementową uszkodzone płytki ceramiczne tarasu (k. 11, 24 akt adm. I inst.). Fotografie stanowiące załączniki do protokołu uniemożliwiają Sądowi kontrolę, jakie roboty przeprowadzono faktycznie na tarasie, albowiem cała powierzchnia tarasu w czasie oględzin przykryta była folią izolacyjną. Również znajdująca się w aktach administracyjnych fotografia oznaczona datą: "18.09.2009 r." obrazuje fragment posadzki w taki sposób, iż nie sposób jest ocenić, czy przedstawia ona opisany taras, czy też nie. Po czwarte, organ pierwszej instancji nie ocenił należycie stwierdzonej podczas oględzin okoliczności, iż od strony południowej przedmiotowego budynku inwestorzy zamontowali "kratę stalową, stanowiącą barierkę tarasu" (będącą w istocie skrzydłem bramy stalowej). Wprawdzie ze sporządzonej w dniu 12 listopada 2009 r. notatki służbowej wynika, że omawiana "krata" została zdemontowana, jednakże organ nie przeprowadził jakichkolwiek rozważań, czy zainstalowanie kraty stalowej bądź bramy stalowej na omawianym obiekcie było zgodne z przepisami ustawy. Zauważyć bowiem należy, iż obiekt ten znajduje się w obszarze ścisłej ochrony konserwatorskiej, a zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. "a" ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu krat na obiektach wpisanych do rejestru zabytków. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się ponadto w żaden sposób do zarzutu podniesionego w powoływanym piśmie strony z dnia 15 września 2009 r., iż roboty wykonane przez inwestorów polegały m.in. na tynkowaniu ścian wewnętrznych i sufitu. Podnieść przy tym należy, iż zdjęcia złożone przez skarżącego do akt sprawy przedstawiają elewację przedmiotowego obiektu w znacznie gorszym stanie technicznym niż wynika to ze zdjęć wykonanych w toku oględzin tego obiektu. Organy nie wyjaśniły, czy zrealizowane przez inwestora prace nie polegały również na otynkowaniu ścian zewnętrznych, których obecny wygląd znacznie odbiega od stanu, zobrazowanego zdjęciami dołączonymi do skargi. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla sprawy, albowiem roboty budowlane polegające na tynkowaniu ścian obiektu znajdującego się w obszarze ścisłej ochrony konserwatorskiej (tak jak omawiany obiekt) mogą prowadzić do zmiany wyglądu zabytku, a więc ulicy R. w C., stanowiącej fragment staromiejskiego układu urbanistycznego tego miasta. Roboty te wymagałyby zatem uzyskania pozwolenia L. Wojewódzkiego Konserwator Zabytków w L. na ich prowadzenie, a pozwolenia takiego, jak wynika z pisma tego organu z dnia 2 listopada 2009 r., inwestorzy nie uzyskali (k. 16 akt adm. I inst.). W tym miejscu należy podkreślić, iż z powołanego pisma, stanowiącego odpowiedź na zapytanie organu pierwszej instancji, wynika również, że w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym i sądowym w sprawie samowolnej lokalizacji przedmiotowego budynku w obszarze ulicy R., organ ochrony konserwatorskiej odmówiłby wydania pozwolenia na "prowadzenie jakichkolwiek robót budowlanych" w rozpoznawanej sprawie. Organy nadzoru budowlanego nie odniosły się jednak w żaden sposób do tak kategorycznego stanowiska LWKZ. Zasadne są również zarzuty skarżącego C., iż organy obu instancji w sposób mylący określają lokalizację spornego obiektu budowlanego, wskazując, iż znajduje się on "przy ul. K. 30/S. 5a w C.". Choć opisany budynek przylega ścianą wschodnią do budynku przy ul. S. 5, a południową ścianą do budynku przy ul. K. 30, to nie ulega jednak wątpliwości, iż front tego obiektu usytuowany jest w pasie drogowym ul. R. w C., co zostało stwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r., II OSK 538/08. Zdaniem Sądu, to położenie przy ulicy R., a nie "przy ul. K. 30/S. 5a w C.", precyzyjnie określa lokalizację tego obiektu. Organ odwoławczy, pomimo naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia 3 grudnia 2009 r., naruszając tym samym przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 136, a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie było bowiem w tej sytuacji podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Wskazane naruszenia przepisów postępowania uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż nie ulega wątpliwości, że uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd uchylił na podstawie art. 135 powołanej ustawy także decyzję organu pierwszej instancji mając na uwadze naruszenie przepisów przez organ pierwszej instancji. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy przez organy administracji. Rozpoznając zatem ponownie sprawę organy nadzoru budowlanego uwzględnią wszystkie przedstawione wyżej uwagi. Organy te odniosą się również do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów, w szczególności ustosunkują się do podniesionego podczas rozprawy w dniu 17 czerwca 2010 r. zarzutu [...] Zenona K., który wyjaśnił, że osobiście uczestniczył w oględzinach w dniu 13 października 2009 r., w czasie których dokonywał pomiarów nowo wykonanej ściany nośnej, lecz nie zamieszczono informacji na ten temat w treści protokołu z oględzin. Należy także zauważyć, iż akta administracyjne przekazane do Sądu przez organ odwoławczy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę nie zostały ponumerowane w sposób należyty, zapewniający w przyszłości możliwość ustalenia, czy akta te są kompletne. Braki te dotyczą akt postępowania organu pierwszej instancji, które oprócz części ponumerowanej liczącej 28 stron, posiadają część nieponumerowaną zawierającą kopie zdjęć wykonanych prawdopodobnie przez organ (por. karty znajdujące się pomiędzy k. 3 i 4, 10 i 11, 16 i 17 akt adm. I inst.). W związku z uchyleniem decyzji wydanych przez organy administracji obu instancji, nie jest konieczne szczegółowe odniesienie się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. Stwierdzić jednak należy, że na obecnym etapie postępowania nie są uzasadnione zarzuty skarżącego, dotyczące nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w pasie drogowym ulicy R. W obrocie prawnym pozostaje nadal decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia 15 kwietnia 1993 r. udzielająca W.owi S. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. W chwili obecnej toczy się nadal postępowanie sądowe w sprawie ze skargi Zarządu Dróg Miejskich w C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję LWINB z dnia 8 maja 2006 r. o odmowie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji z dnia 15 kwietnia 1993 r. Z wyjaśnień pełnomocnika strony skarżącej wynika, że od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 lipca 2009 r., VII SA/Wa 927/09 (wydanego po uchyleniu przez NSA powołanym wyżej wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r., II OSK 538/08, poprzedniego wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2007 r., VII SA/Wa 1020/07), uchylającego decyzje organów obu instancji w tej sprawie złożona została skarga kasacyjna, która dotychczas nie została rozpoznana przez NSA. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 tejże ustawy.