II SA/Lu 276/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej B. W. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych kosztów postępowania. Prezydent miasta decyzją dnia [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego B1 z zamkniętym wielostanowiskowym garażem podziemnym wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych i instalacji zewnętrznych oraz zagospodarowania terenu w tym: drogi wewnętrznej, pochylni wjazdu do podziemnego garażu wielostanowiskowego, miejsc postojowych naziemnego parkingu, chodników pieszych, schodów zewnętrznych i pochylni dla niepełnosprawnych, altany śmietnikowej, murów oporowych i ściany oddzielenia przeciwpożarowego bezpośrednio przy granicy z działką nr 10/1 w narożniku działki nr 11/2 na działkach nr 25/1, 7/16, 9/3, 10/6, 7/13, 7/12 przy ul. R. W. P. w L. Organ I instancji wskazał, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy uwzględnił zalecenia Wojewody zawarte w decyzji z dnia [...], znak: [...] i ustalił, że roboty objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę nie zostały rozpoczęte (pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [....]. Poinformował, że wydał postanowienie z dnia [...], znak: [...], zobowiązujące inwestora do usunięcia w projekcie budowlanym, wskazanych przez organ odwoławczy braków oraz, że wszystkie braki i nieprawidłowości przed wydaniem decyzji zostały usunięte. Odniósł się do zastrzeżeń i zarzutów B. W., dotyczących realizacji inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie jej działki i budynku, a także zgodności tej inwestycji z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odwołania od powyższej decyzji wniosły K. K. i B. W. - współwłaścicielki działki nr 11/2 sąsiadującej z inwestycją. K. K. nie zgodziła się na budowę muru przeciwpożarowego wysuniętego co najmniej 0,3 m poza lico ściany i pokrycie dachu jej budynku, a także na budowę podziemnego garażu w odległości 0,15 m od granicy jej działki. Zaprotestowała przeciwko wykonaniu kilkunastometrowego wykopu w odległości 1-1,5 m od ściany jej budynku. W odwołaniu wskazała, że żądała od Urzędu Miasta podjęcia decyzji o wypłacenie godziwego odszkodowania za utratę wartości działki lub wykupienie jej nieruchomości przez Spółkę. B. W. poza tym podniosła, że inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. część III, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta L. Nr [...] z dnia [...]. Wyjaśniła, że jej działka znalazła się na terenie, oznaczonym w Planie symbolem M3, przewidzianym pod zabudowę wielorodzinną. Przed uchwaleniem Planu była poinformowana przez pracowników Urzędu Miasta, że realizacja zabudowy wielorodzinnej na tym terenie będzie możliwa tylko po wykupieniu jej działki. Z uwagi na to, że jej działka znalazła się poza linią zabudowy, nigdy nie będzie mogła wybudować na niej nowego obiektu, czy wykonać remont generalny istniejącego budynku. Wskazała, że dotychczas nie otrzymała od Urzędu odpowiedzi na wniosek o odszkodowanie (w związku ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego) lub o przyznanie nieruchomości zamiennej. Wniosła, żeby przed udzieleniem pozwolenia na budowę została wykonana ekspertyza, potwierdzająca, że planowane prace na głębokości nie spowodują zagrożenia dla jej budynku, który znajduje się ok. 5 m od planowanych wykopów. B. W. ponownie poinformowała, że inwestor rozpoczął prace budowlane. Wojewoda decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu powyższych odwołań utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji, rozpatrując ponownie sprawę uwzględnił wskazówki i uwagi zawarte w decyzji Wojewody z dnia [...]. Sprawdził, że roboty objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę nie zostały rozpoczęte. Umożliwił stronom czynny udział w postępowaniu. Po uzupełnieniu braków, wskazanych w postanowieniu z dnia [...], znak: [...], zawiadomił strony o możliwości ponownego zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz materiałów, a dopiero po upływie terminu na wniesienie przez strony uwag i zastrzeżeń rozstrzygnął sprawę. W odniesieniu do odwołań K. K. i B. W. zwrócił uwagę, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie jest decyzją uznaniową i organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 cyt. ustawy. Wbrew twierdzeniu odwołujących się, planowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L. część III, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...], ogłoszonym w Dz.Urz.Woj.Lub. z 2006 r. Nr 2, poz. 17. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 26 ww. Planu podstawowe przeznaczenie gruntów na terenie "M3" – na którym znajdują się działki inwestora - to zabudowa mieszkaniowa o mieszanej strukturze oraz usługi nieuciążliwe o intensywności zabudowy netto 0,6 - 1,0 liczonej w granicach bilansowanego terenu. Mając na uwadze § 3 ust. 1 pkt 10 tekstu Planu, z którego wynika, że ilekroć w dalszych częściach uchwały jest mowa o intensywności zabudowy netto - należy przez to rozumieć miarę zabudowy terenu, wyrażoną stosunkiem powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków projektowanych i istniejących liczonej po zewnętrznym obrysie budynków do powierzchni terenu objętego zagospodarowaniem, wystarczy, że inwestor zachowa powyższy wymóg na działkach - w tym przypadku - na działkach nr 25/1, 7/16, 9/3, 10/6, 7/13, 7/12 przy ul. R. W. P., objętych zagospodarowaniem. Inwestor nie miał zatem obowiązku realizowania inwestycji na całym terenie "M3", zawartym w liniach regulacyjnych ulic. Intensywność zabudowy netto, odniesiona do działek inwestora, zgodnie z projektem budowlanym (karta nr 94) wynosi 0,97. Budynek B1 został zlokalizowany w nieprzekraczalnych liniach zabudowy ustalonych na rysunku Planu. Zachowano wysokość budynku - do IV kondygnacji, zaprojektowano 32 miejsca postojowe, w tym dwa 2 dla osób niepełnosprawnych, co spełnia warunek zaprojektowania 1 miejsca postojowego na 1 mieszkacie w granicach posiadanych własności. Zgodnie też z § 26 ust. 2 pkt 8 lit. ,,b" zaprojektowano powierzchnię 1459,88 m2 zieleni ogólnodostępnej - tj. 14,75 m2/osobę przy warunku zachowania 10 m2 zielni ogólnodostępnej na 1 mieszkańca. Przeznaczono 65,87 % powierzchni działek pod zieleń i tereny biologicznie czynne, przy warunku zachowania co najmniej 50% takiej powierzchni. W projekcie uwzględniono ponadto ustalenia zawarte w § 62. § 64, § 66 i § 67 dotyczące ustaleń dla realizacji inwestycji w: strefie rekultywacji i kontynuacji tradycji (SRiKl), strefie ochrony dalekiego tła panoramy śródmieścia (ET2), strefie ochrony krajobrazu z daleką ekspozycją zewnętrzną EZ i strefie miejskiej (Y2). W odniesieniu natomiast do lokalizacji budynku stwierdzono, że nie narusza warunków rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Budynek został zaprojektowany w odległości 5,21 m od granicy działki nr 11/2 odwołujących się, z zachowaniem poprzez zaprojektowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr 11/2 wymogów § 271-273 cyt. rozporządzenia. W odniesieniu do zaprojektowania części podziemnej budynku (garażu) w odległości 0.39 – 0,5 m (rys. A.P-01 - karta 134) od granicy działki nr 11/2, stwierdził, że rozwiązanie takie dopuszcza § 12 ust. 7 cyt. rozporządzenia. Wbrew twierdzeniu odwołujących się, głębokość wykopu pod garaż nie będzie wynosiła kilkanaście metrów lecz jak wynika z projektu ok. 3.8 m (rys. A.P-01 - karta 134). Wykop od strony działki nr 11/2 będzie zabezpieczony (rys. B1 001- rzut fundamentów). Ponadto projekt budowlany jest kompletny. Posiada wymagane uzgodnienia, w tym z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Projekt został wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia fachowe i wpisane na listy właściwych Izb Zawodowych. Do projektu dołączono oświadczenia jego autorów, że projekt został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ wydający pozwolenie na nie miał więc podstawy do zakwestionowania przedłożonego opracowania, czy też zażądania od inwestora wykonania dodatkowej ekspertyzy w zakresie sprawdzenia bezpieczeństwa obiektów znajdujących się w sąsiedztwie tej inwestycji. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że nie jest właściwy do zajęcia w tym postępowaniu stanowiska w sprawie wnioskowanego przez odwołujące się odszkodowania za utratę wartości działki nr 11/2 ze względu na niekorzystną dla właścicieli tej działki zmianę planu zagospodarowania przestrzennego. B. W. wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody, w której wskazała, że zachodzi sprzeczność między wydaną decyzją o zatwierdzeniu pozwolenia na budowę, a rysunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do opisu dotyczącego murów oporowych i ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Ponadto skarżąca wskazała, że brak jest precyzyjnego opisu (ze wskazaniem odpowiednich oznaczeń geodezyjnych), w którym dokładnie miejscu mają być usytuowane ww. mury oporowe oraz ściany oddzielenia przeciwpożarowego i jaką mają mieć wysokość. Podniosła również, że sposób dokonanych zmian w projekcie poprzez zamazanie poszczególnych zapisów jest niedopuszczalny. W ocenie skarżącej, organ administracji architektoniczno - budowlanej błędnie zinterpretował ustalenia planu miejscowego, przyjmując niezasadnie, iż działka nr 11/2 może być pozostawiona sama sobie i nie włączona do planów objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Skarżąca twierdzi, że zgodnie z brzmieniem planu, opracowanie to powinno być poprzedzone scaleniem gruntów w granicach całego terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi lub co najmniej w części oznaczonej w rysunku planu postulowaną linią podziału terenu o tym samym przeznaczeniu, co pozwoliłoby na racjonalne kształtowanie struktury funkcjonalno - przestrzennej zespołów mieszkaniowych. Podniosła, że organ nie dopełnił obowiązku ścisłego doprecyzowania skutków oddziaływania zamierzonej budowy na konstrukcję domu mieszkalnego skarżącej w tym używania ciężkiego sprzętu, budowy podziemnego wykopu tuż przy granicy działki, tym bardziej, iż zgodnie z planem miejscowym nie będzie on mógł być remontowany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje m.in. w razie, gdy kontrola aktu administracyjnego wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie jest natomiast kolejną instancją odwoławczą od ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracyjnego, zatem nie zastępuje organów administracji w rozstrzyganiu spraw administracyjnych i nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego jej załatwienia, lecz jedynie - jak wskazano wyżej - dokonuje oceny działań organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. Z mocy art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Należy wskazać, że przedmiotem skargi jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W wyniku zmiany art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 940/07, LEX nr 491284). Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Tekst jedn. Dz. U . z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane). Zgodnie z art. 34 Prawo budowlane projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawo budowlane oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z ze zm.), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, ze zm.), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Należy zatem stwierdzić, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada więc, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Organ sprawdza również, czy dołączono zaświadczenie o wpisie projektanta (projektantów) na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, ważne na dzień opracowania projektu (A. Ostrowska, Ustawa Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2013, str. 334.) Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. Z 2012r., poz. 462) na stronie tytułowej projektu budowlanego należy zamieścić: 1) nazwę, adres obiektu budowlanego oraz jednostkę ewidencyjną, obręb i numery działek ewidencyjnych, na których obiekt jest usytuowany; 2) imię i nazwisko lub nazwę inwestora oraz jego adres; 3) nazwę i adres jednostki projektowania; 4) imiona i nazwiska projektantów opracowujących poszczególne części projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych oraz datę opracowania i podpisy; 5) spis zawartości projektu budowlanego wraz z wykazem załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych, oraz, stosownie do potrzeb, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy. Poza tym jeżeli projekt architektoniczno-budowlany podlega sprawdzeniu, na stronie (stronach) tytułowej należy zamieścić imiona i nazwiska osób sprawdzających projekt, wraz z podaniem przez każdą z nich specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych, datę i podpisy (§ 3 ust. 2 tego rozporządzenia). W przedmiotowej sprawie brak jest w aktach sprawy zaświadczenia o wpisie na listę architektów mgr inż. arch. J. M., który został wskazany w spisie projektantów sprawdzających oraz mgr inż. arch. P. W., którego imię i nazwisko zostało umieszczone na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego. Taki obowiązek umieszczenia na rysunkach projektu w metryce projektu imienia i nazwiska projektanta (projektantów), specjalność i numer uprawnień budowlanych, datę i podpis wynika natomiast z § 4 ust. 1 pkt 3 i 4 powyższego rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, że powyższe braki wymagają wyjaśnienia i uzupełnienia. Poza tym należy wskazać, że projekt budowlany powinien być przejrzysty i czytelny. Wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być ponumerowane. Części projektu budowlanego odrębnie oprawione oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu (§ 5 ww. rozporządzenia). W przedmiotowej sprawie analizowany projekt tych wymogów nie spełnia. Strony co prawda zostały ponumerowane, jednak brak jest w spisie treści projektu wskazania numerów stron, które byłyby zgodne ze spisem zawartości tego projektu. Dodać należy, że przepisy powyższego rozporządzenia nie dają podstaw do poprawiania projektu budowlanego w znaczeniu materialnym, czyli dokonywania ingerencji autora w treść projektu, szczególnie, gdy projekt taki złożono władzy budowlanej w celu zatwierdzenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 365/08, LEX nr 558399 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2012r., sygn. akt II SA/Wr 413/12 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można wykluczyć wprawdzie konieczności dokonania poprawki w znaczeniu formalnym, tj. naprawienia pomyłki w użytym wyrazie czy oznaczeniu graficznym (poprzez skreślenie tekstu i umieszczenie obok daty oraz podpisu osoby uprawnionej) skoro dopuszcza taką możliwość art. 71 k.p.a. w odniesieniu do protokołu, jednakże skreślenia takie czy poprawki nie mogą zmieniać sensu i znaczenia materialnego wyrażeń czy oznaczeń, gdyż "skreślenia" oznaczają wyrazy skreślone, a "poprawki" poprawione wyrazy lub inne znaki. Nie odpowiada zatem pojęciu "skreślenia" zamazanie wyrazu lub zdania korektorem, przez co poprzedni tekst staje się nieczytelny, a tak uczyniono w przedmiotowym projekcie budowlanym. Zdaniem Sądu uchybienia te, obok wcześniej wymienionych, mogły również istotnie wpłynąć na wynik sprawy. W projekcie nie zamieszczono także omówienia naniesionych zmian poprzez doklejenie stron (k. 5 i 7 projektu), czy zakorektowanie w wielu miejscach wyrazów i stron. Poza tym mając na uwadze § 12 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym część rysunkowa projektu powinna być zaopatrzona w niezbędne oznaczenia graficzne i wyjaśnienia opisowe umożliwiające jednoznaczne odczytanie projektu budowlanego, nie można przyjąć, że opis ściany oddzielenia pożarowego na rysunku "Projekt zagospodarowania terenu" nr rys. A-01 (k. 96) jest czytelny i jednoznaczny. Nie można bowiem uznać za wyjaśnienia opisowe wskazanych na mapie odniesień. Trzeba także wskazać, że w projekcie zachodzą rozbieżności pomiędzy szkicem ściany na rysunku "Terenowej ściany oddzielenia pożarowego" (k. 134 projektu) a rysunkiem "Projekt zagospodarowania terenu" (k. 96) w zakresie projektowanej ściany oddzielenia pożarowego usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki 11/2 i 10/1, co do jej długości, jak i braki w opisie co do jej wysokości. Okoliczności powyższe sprawiają, że decyzja organu pierwszej instancji, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego zostały wydane przedwcześnie, w braku przeprowadzenia postępowania zmierzającego do usunięcia nieprawidłowości w zakresie projektu budowlanego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a w konsekwencji do wydania decyzji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany. Tymczasem – jak stanowi art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego - tylko w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organy naruszyły zatem przepisy postępowania, w tym również przepisy k.p.a. dotyczące zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż w bezpośredni sposób zdeterminowało treść podjętego rozstrzygnięcia zatwierdzającego niekompletny projekt budowlany. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, nie ulega bowiem wątpliwości, że opisane wyżej uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów przez organ pierwszej instancji Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uchylił także decyzję tego organu, gdyż było to konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. Organy administracji publicznej przy ponownym rozpoznaniu sprawy winny wyjaśnić wątpliwości związane z autorstwem oraz sprawdzaniem projektu budowlanego, a także odnieść się do wskazanych wyżej kwestii jego kompletności. Należy również ustosunkować się do zakresu projektu odnoszącego się do ściany oddzielenia przeciwpożarowego w aspekcie § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. O kosztach Sąd orzekł natomiast na podstawie art. 205 § 2 w związku z art. 200 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 461 ). W związku z uchyleniem decyzji wydanych przez organy administracji obu instancji, Sąd nie był zobowiązany szczegółowo odnosić się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. Sprawa zostanie bowiem ponownie rozpoznana w jej całokształcie przez organy administracji.