II SA/Lu 29/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. P. i T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Prezydentowi Miasta B. (jako zarządcy drogi) zezwolenia na realizację inwestycji drogowej obejmującej budowę ulicy K. w B. na odcinku od ul. F.- km 0+000,00 do ul. P.- km 0+683,66 wraz z budową kanalizacji deszczowej i oświetlenia ulicznego wydzielonego na działkach o numerach ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w B. (obręb [...]). W treści tej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja obejmuje wykonanie nawierzchni jezdni z betonu asfaltowego wraz z budową kanalizacji deszczowej i oświetlenia ulicznego wydzielonego, przy czym nie uniemożliwia późniejszej budowy zjazdów z ulicy, na warunkach uzyskanych od zarządcy drogi oraz zgodnie z przepisami szczególnymi dotyczącymi dróg publicznych. Organ określił wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, jak również linie rozgraniczające teren, odwołując się w tym zakresie do załączonej do decyzji mapy w skali 1:500 (załącznik nr 4), na której zostały one oznaczone linią przerywaną koloru różowego. Ponadto organ przedstawił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, w tym nałożył na inwestora obowiązek przebudowy drogi innej kategorii, tj. ul. F. (drogi kategorii powiatowej), w obrębie skrzyżowania z projektowaną ul. K., zgodnie z zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym (pkt 7 lit "f" sentencji decyzji). Dodatkowo Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt podziału działki nr [...] o powierzchni 0,1857 ha zgodnie z załącznikiem Nr 5 na działki: nr [...] o powierzchni 0,1016 ha, nr [...] o powierzchni 0,0347 ha i nr [...] o powierzchni 0,0494 ha (pkt 5 sentencji decyzji). W pkt 6 sentencji decyzji organ I instancji orzekł natomiast, że działki oznaczone według katastru nieruchomości numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], z dniem uzyskania przez przedmiotową decyzję waloru ostateczności, stają się własności Gminy Miejskiej B. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że na skutek pisemnego zawiadomienia stron niniejszego postępowania o jego wszczęciu, J. P. – właściciel działki nr [...], w piśmie z dnia 10 stycznia 2013 r. zwrócił się z wnioskiem w "wstrzymanie wszczętego postępowania" w szczególności w zakresie budowy odcinka drogi na jego działce. Swoje żądanie uzasadnił tym, że nie jest i nigdy nie był właścicielem działki nr [...], lecz zgodnie z aktem notarialnym i księgą wieczystą posiada działki o numerach: [...] i [...], z których działka nr [...] nigdy nie została wydzielona (podejmowane podziały i scalenia nie były zgodne z prawem). Prezydent Miasta B. uznał jednak powyższe żądanie (traktując je jako wniosek o zawieszenie postępowania) za bezzasadne, wskazując, że w zakresie ustalenia numerów działek objętych planowaną inwestycją wiążące dla niego są dane zawarte w katastrze nieruchomości. Końcowo Prezydent Miasta B. podkreślił, że przedmiotowa inwestycja drogowa nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nie należy ona bowiem ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Do tej ostatniej grupy inwestycji należą wprawdzie drogi o nawierzchni twardej, lecz tylko o całkowitej długości przekraczającej 1 km. Planowana droga nie przekracza zaś tej długości. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli J. P. (reprezentowany przez T. P.) oraz W. S. J. P. w uzasadnieniu swojego odwołania (uzupełnionym pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r.) wskazał, iż jednym z załączników decyzji pierwszoinstancyjnej jest mapa podziału nieruchomości, który to podział nie został dokonany na mocy żadnej decyzji administracyjnej. Odwołujący tym samym podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, iż posiada dwie działki o numerach [...] i [...] o ogólnej powierzchni 1,0500 ha, zaś nie posiada i nigdy nie posiadał działki nr [...]. Wyjaśnił, że w 1995 r. na tym terenie było przeprowadzone scalenie, które nie zostało zakończone prawomocnym wpisem do księgi wieczystej z powodu barku możliwości udokumentowania przez Gminę Miejską przekształcenia działek. Uchwała Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia 29 września 1995 r. w sprawie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne Os. K. I, zatwierdziła podział terenu zabudowanego na trzy działki o numerach [...], [...], [...], które po zmianie numeracji przez uprawnionego geodetę wykonującego scalenie otrzymały kolejno numery: [...], [...], [...]. Odwołujący podkreślił, że była to jednak jedynie samowolna poprawka dokonana przez geodetę wykonującego scalenie, za co został on ukarany dyscyplinarnie. Okoliczność ta została potwierdzona w piśmie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia 31 grudnia 2002 r. Zdaniem J. P., geodeta B. S., która przygotowała mapę projektu podziału nieruchomości stanowiącą załącznik do decyzji pierwszoinstancyjnej, "utworzyła z (nieistniejącej) działki nr [...] trzy nowe działki i na ich podstawie został utworzony plan drogi". Działka nr [...] nigdy jednak nie została zatwierdzona żadną decyzją administracyjną lub innym dokumentem, z którego wynikałby fakt jej powstania. W konsekwencji odwołujący uznał, że podział jego nieruchomości zaprojektowany przez ww. geodetę jest nierzetelny i nie powinien zostać zatwierdzony przez organ I instancji. J. P. wskazał również, że na kwestionowanej mapie projektu podziału nieruchomości w sposób nieprawidłowy zostało wyrysowane wejście do jego domu wraz ze schodami. Nie uwzględniono bowiem betonowego podestu wraz ze schodkami tworzącymi wejście do domu, znajdującego się od strony planowanej ul. K., czyli od strony utworzonej działki nr [...]. Odwołujący stwierdził, że po wrysowaniu ww. elementu kolidowałby on z linią rozgraniczającą umieszczoną na mapie projektu podziału. Dodatkowo podkreślił, że planowana droga oddziela jego budynek mieszkalny od budynków gospodarczych, co stanowić będzie utrudnienie w użytkowaniu tych obiektów oraz znacząco obniży wartość obydwu parceli. Zdaniem J. P., nie została ponadto zachowana minimalna odległość pomiędzy zewnętrzną krawędzią planowanej jezdni, a budynkiem gospodarczym znajdującym się na nowopowstałej działce nr [...]. W jego ocenie należało rozważyć usytuowanie drogi w większym oddaleniu od zabudowań, albowiem przyjęta jej lokalizacja zagraża zasadom bezpieczeństwa ruchu i mieszkańcom. Ponadto, mając na uwadze, że warunkiem prawidłowej realizacji drogi jest jej poprzeczne pochylenie umożliwiające spływ wody, zdaniem odwołującego należy przypuszczać, że jego nieruchomości narażone będą także na zalewanie. Zwrócił on ponadto uwagę na fakt, iż projekt nie zakłada budowy zjazdów do dwóch nowopowstałych działek. W ocenie J. P., powyższe okoliczności wskazują na sprzeczność decyzji organu I instancji z Prawem budowlanym, ustawą o drogach publicznych oraz ustawą Prawo o ruchu drogowym. Usytuowanie drogi narusza interes osób trzecich, godzi w sens i funkcje działki budowlanej i związany z tym komfort budownictwa jednorodzinnego, ograniczając w istotnym stopniu chronione konstytucyjnie prawo własności. Odwołujący zarzucił ponadto Prezydentowi Miasta B. obrazę przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy (ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych), polegającą na całkowitym pominięciu uzasadnionego interesu obywatela, naruszeniu zasady zaufania do organów administracji oraz nieustaleniu w sposób prawidłowy stanu faktycznego. W. S. w swym odwołaniu zwrócił natomiast uwagę, iż zmiana zagospodarowania jego działki nr [...] wynikająca z decyzji organu I instancji, jest problematyczna, albowiem wymusza likwidację istniejącej w jej obrębie roślinności. Zdaniem odwołującego, planowane odebranie części jego działki stanowić będzie udogodnienie tylko dla kilku przyszłych właścicieli działek położonych przy ul. Ordona, pomijając przy tym jego ewentualne niedogodności. W związku z tym W. S. wniósł o "anulowanie decyzji Prezydenta Miasta B. w spornej część przedmiotowej inwestycji, która jest dla niego wielce krzywdząca". Po rozpatrzeniu powyższych odwołań Wojewoda L. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] – zaskarżoną w niniejszej sprawie – orzekł w następujący sposób: - w pkt I sentencji decyzji - uchylił w całości mapę w skali 1:500, przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiącą załącznik nr 4 do zaskarżonej decyzji i w to miejsce zatwierdził nową mapę, stanowiącą załącznik nr 1 do niniejszej decyzji; - w pkt II sentencji - uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis na stronie 3. stanowiący treść punktu 7f: "przebudowa ul. F. - droga kategorii powiatowej, w obrębie skrzyżowania z projektowaną ul. K., zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym w niniejszej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej" i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie w miejsce uchylonego zapisu: "przebudowa innych dróg publicznych w rejonie skrzyżowań z przebudowywaną drogą na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym w niniejszej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej"; - w pkt III sentencji decyzji – utrzymał w pozostałej części zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że po dokonaniu analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego uznał, iż wniosek inwestora o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej zawiera wszystkie elementy wyszczególnione w art. 11d specustawy. Do wniosku dołączono wymagane opinie, uzgodnienia i decyzje. Przedłożony został ponadto kompletny projekt budowlany, który spełnia wymagania Prawa budowlanego oraz zawiera wymagane opinie i decyzje. Z kolei decyzja organu I instancji, zdaniem Wojewody, czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy. Zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Organ II instancji uznał jednak, że choć jest ona właściwa pod względem formalnym, wymaga dokonania korekty naprawczo-reformacyjnej. Konieczność ta wynikała przede wszystkim ze stwierdzonych rozbieżności pomiędzy przebiegiem linii rozgraniczających teren inwestycji, a zatwierdzonym podziałem inwestycji. Zgodnie z zaznaczonym na mapie w skali 1:500 przebiegiem linii rozgraniczającej teren inwestycji, stanowiącej jednocześnie linie podziału nieruchomości, linia podziałowa poza działką nr [...] (należącą do J. P.), przebiega również przez działki, na których zlokalizowane są drogi łączące się z rozbudowywaną ul. K. Inwestor nie wnosił natomiast o podział tych działek, a do wniosku dołączył projekt podziału tylko jednej nieruchomości - działki nr [...]. Organ I instancji zatwierdził decyzją podział jednej nieruchomości, a przebiegającą przez działki innych dróg linię podziałową potraktował jak linię obrazującą zakres inwestycji. Aby jednak zaznaczony teren mógł być uznany za teren obrazujący zakres inwestycji (bez przejmowania części działek na pas drogowy), a działki drogowe zostały objęte tylko robotami związanymi z przebudową dróg innych kategorii, należało wprowadzić na przedmiotowej mapie dodatkową linię, z adekwatnym do projektowanych robót opisem w legendzie, inną niż linia rozgraniczająca teren inwestycji, która zgodnie z ustawą jest jednocześnie linią podziałową. Organ II instancji podniósł, że w toku postępowania odwoławczego wezwano inwestora do wypowiedzenia się w sprawie przebiegu linii rozgraniczającej teren inwestycji, przebiegającej przez działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], należące do dróg powiązanych z przebudowywaną drogą, a także udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy ww. działki należy traktować jako działki dzielone, czy objęte przebudową dróg innych kategorii. W odpowiedzi inwestor wyjaśnił, że wskazane działki należy traktować, jako działki objęte przebudową innych dróg oraz dołączył do sprawy mapy ze skorygowaną linią rozgraniczającą teren inwestycji, zgodną z treścią zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. (pismo inwestora z dnia 26 lipca 2013 r., znak: [...]) Z powyższych względów Wojewoda L. dokonał korekty decyzji pierwszoinstancyjnej w sposób określony w punktach I i II sentencji zaskarżonej decyzji. Uznając zaś decyzję Prezydenta Miasta B. w pozostałym zakresie za prawidłową, organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania wezwał inwestora do wypowiedzenia się co do zarzutów podniesionych w odwołaniach J. P. i W. S. W odpowiedzi inwestor wyjaśnił, że konieczność przejęcia na potrzeby inwestycji fragmentu działki nr [...], wynika z wymogów jakie stawiają przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Kwestie poruszone w odwołaniu W. S., dotyczące ewentualnych kosztów przebudowy ogrodzenia oraz rekompensaty za rosnące aktualnie krzewy i kwiaty, będą zaś rozstrzygane na etapie postępowania odszkodowawczego. Inwestor odniósł się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu J P. Wskazał, że w sprawie prawidłowości wykonania projektu podziału geodezyjnego działki nr [...] przez uprawnionego geodetę, na wniosek J. P. toczy się odrębne postępowanie prowadzone przez Głównego Geodetę Kraju. W trakcie rozpatrywania tej sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. w piśmie z dnia 21 maja 2013 r.. wydał stosowną opinię, w której stwierdził, że "wykazany w operacie ewidencji gruntów i budynków stan w stosunku do działki nr [...] jest skutkiem podjęcia uchwały Rady Miasta B. nr [...] z dnia 29 września 1995 r. w sprawie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne osiedla K. w B. Stan wynikający ze scalenia i podziału zatwierdzonego ww. uchwałą został wprowadzony do ewidencji w dniu 19 sierpnia 1999 r. Od tego czasu w ewidencji J. P. ujawniony został jako właściciel działki nr [...] o pow. 0,1857 ha (obszar wyłączony ze scalenia). Uchwała Rady Miasta B. z dnia [...] września 1995 r., nie odnosiła skutków do terenu zabudowanego wyłączonego ze scalenia. Zaprojektowane na tym terenie działki nr: [...], [...], [...] (które po przenumerowaniu otrzymały nr [...], [...] i [...]) nie zostały nigdy wprowadzone do ewidencji gruntów i nie zmieniły stanu prawnego nieruchomości. Opierając się dodatkowo na wyjaśnieniach Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta B. ustalono, że w efekcie złożonej skargi na uchwałę Rady Miejskiej w B. Nr [...] dnia 29 września 1995 r. w sprawie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne Osiedle "K." w B., Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA/Lu 720/98 stwierdził niezgodność ww. uchwały z prawem. Rozstrzygnięcie takie nie wyeliminowało jej jednak z obrotu prawnego. Uchwala ta zatwierdziła zaś geodezyjny projekt scalenia i podziału nieruchomości na działki budowlane w granicach gruntów objętych opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. i ten stan odzwierciedlony został w ewidencji gruntów. J. P. kwestionując proces scalenia i podziałów nie przyjmuje jednak do wiadomości dokonanych zmian geodezyjnych na swojej nieruchomości oraz podejmuje działania przeciwne względem złożonego z urzędu wniosku o uaktualnienie zapisów w posiadanej księdze wieczystej. Z powyższych względów organ odwoławczy uznał, że to dane z ewidencji gruntów odzwierciedlają prawidłowo stan faktyczny, którego mimo wieloletniej korespondencji i rozpatrywania sprawy w różnych instytucjach sądowych i administracyjnych, nie udało się J. P. skutecznie zakwestionować. Stosownie zaś do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, to dane zawarte w ewidencji gruntów stanowią podstawę oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych. Stąd powołanie się na zapisy księgi wieczystej, która świadomie nie została zaktualizowana, nie jest – zdaniem organu odwoławczego - uprawnione i nie może hamować podjętej inwestycji drogowej. Oznacza to, że ujawniona w ewidencji gruntów i budynków miasta B. działka nr [...] jest podstawą do sporządzenia mapy projektu podziału pod nowy przebieg ulicy K., a podział dokonany przez geodetę dla potrzeb niniejszej decyzji jest prawidłowy. Ewentualne postępowania w sprawie działki nr [...] prowadzone przez inne organy (w tym Głównego Geodetę Kraju), nie mają zaś w tej sytuacji istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 11i ust. 2 specustawy, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc nieścisłości związane z uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] i dołączonymi do niej załącznikami nie mają znaczenia dla sprawy. Ponadto, odnosząc się do wielokrotnie powtarzanych zarzutów związanych z uwidocznioną w wypisach z rejestru gruntów działką nr [...] Wojewoda podkreślił, że numer działki, tj. określenie terenu o danej powierzchni, nie ma wpływu na ustaloną lokalizację drogi. Nawet bowiem gdyby w miejscu działki nr [...], znajdowała się działka o innym numerze i areale, w wyniku zatwierdzonego projektu, niezależnie od numeru i powierzchni nieruchomości, na pas drogowy zostałaby przejęta i tak taka sama powierzchnia działki pierwotnej jak powierzchnia wydzielona z działki nr [...]. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że przepisy specustawy drogowej nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności, czy słuszności rozwiązań projektowych przyjętych we wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych inwestycji. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ wydający decyzję wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonanie oceny prawnej oraz opisanie dyspozycji i uwarunkowań dla inwestycji w zakresie wskazanym w art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Odnosząc się do zastrzeżeń J. P. odnośnie niewykazania na mapie projektu podziału wejścia do budynku mieszkalnego od strony projektowanej ulicy, organ odwoławczy – powołując się na wyjaśnienia inwestora – stwierdził, że określony przez odwołującego "taras gankowy" jest w rzeczywistości niewielką płytą betonową o nieregularnym kształcie. Nie jest to zatem element zagospodarowania terenu w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r., w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, a tym samym jego uwzględnienie na mapie projektu podziału nieruchomości nie było konieczne. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia w projekcie budowlanym budowy zjazdów do dwóch nowopowstałych działek J. P. organ stwierdził, że komunikacja działki nr [...], wydzielonej z dotychczasowej działki skarżącego, nie zmieni się i dopuszczalne jest, żeby była ona obsługiwana jak dotychczas, tj. od strony istniejącej ul. K. Z kolei projektowana działka nr [...], zgodnie z zatwierdzonym projektem, przylega do projektowanej drogi, a więc nie została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Ponadto według wyjaśnień inwestora, zjazdy na posesje będą budowane wraz z chodnikiem w następnym etapie po zabezpieczeniu na ten cel środków finansowych w budżecie gminy. Nie wyklucza to jednak możliwości wykonania zjazdów w ramach nieistotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, zgodnie z art. 32a specustawy. Odpowiadając na zarzut niezachowania minimalnej odległości pomiędzy krawędzią projektowanej jezdni a budynkiem gospodarczym zlokalizowanym na nowopowstałej działce nr [...] Wojewoda wskazał, że choć art. 43 ustawy o drogach publicznych stanowi, iż obiekty budowlane przy drogach gminnych powinny być usytuowane w terenie zabudowanym w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m, to przepis ten ma zastosowanie w przypadku sytuowania budynków, a nie dróg. Odnosząc się zaś do argumentu dotyczącego potencjalnego zalewania działki odwołującego przez wody opadowe, organ II instancji wyjaśnił, że przy krawędziach planowanej jezdni zaprojektowano krawężniki, które zabezpieczą sąsiadujące z pasem drogowym posesje przed takim zagrożeniem. Zgodnie z projektem, woda będzie skierowana do projektowanej kanalizacji deszczowej. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie wniosła na powyższą decyzję T. P., wskazując jako stronę skarżącą siebie oraz J. P., którego jest pełnomocnikiem, oraz domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący w pierwszej kolejności zarzucili organowi odwoławczemu, że dokonując zmiany podstawowego dokumentu w sprawie, jakim jest mapa przedstawiająca proponowany przebieg drogi, bez powiadomienia o tym fakcie stron, a następnie zatwierdzając ten dokument zaskarżoną decyzją, naruszył przepisy art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. Ponadto skarżący stwierdzili, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta B., zostały wydane w oparciu o nieprawdziwe dokumenty. Podtrzymali przy tym pogląd, że objęta terenem planowanej inwestycji działka nr [...] nie jest ich własnością, wskazując, że w tej sprawie toczą się cały czas dwa postępowania: karne i administracyjne. Wojewoda Lubelski, orzekając w niniejszej sprawie, zignorował jednak te okoliczności. Skarżący wskazali również, że Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. wprowadził z urzędu zmianę w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta B. (obręb nr [...], ark. [...]), poprzez wpisanie w jednostkach rejestrowych Nr [...] i [...], w których figuruje jako właściciel Gmina Miejska, drugiej księgi wieczystej KW Nr [...] i drugiego właściciela J. P. Powyższy wpis odnosił się do działek [...], [...] i [...]. Tymczasem w wydanej w niniejszej sprawie decyzji Prezydent Miasta B. działkę nr [...] wskazał jako "swoją własność", czym - w ocenie skarżących – popełnił przestępstwo sfałszowania dokumentu, o czym zawiadomili oni Prokuratora Rejonowego w B. Zdaniem J. P. i T. P. nie można zatem powiedzieć, że postępowanie prowadzone przez organ II instancji opierało się na zasadach prawdy obiektywnej. Nie zostały bowiem podjęte wszystkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, co z kolei doprowadziło do wydania decyzji "na podrobionych dokumentach". W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy podniósł, że zarzut dotyczący nieuwzględnienia J. P. w postępowaniu jako właściciela działki nr [...] nie był rozpatrywany w toku postępowania odwoławczego, albowiem został podniesiony dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego. Niemniej jednak ewentualny błąd w oznaczeniu powyższej nieruchomości w ewidencji gruntów nie mógł mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem J. P. i tak brał udział w każdym stadium postępowania. W postępowaniu tym organy korzystały natomiast z wypisów z rejestru gruntów z dnia 10 stycznia 2013 r., zaktualizowanych w dniu 14 lutego 2013 r. Za nietrafny Wojewoda uznał również zarzut dotyczący zmiany podstawowego załącznika w sprawie, tj. uchylenia w całości załącznika nr 4 do decyzji Prezydenta Miasta B. i w to miejsce wprowadzenie nowego, bez poinformowania stron. Organ wyjaśnił, że zmiany dotyczące powyższego załącznika, tj. mapy w skali1:500 przedstawiającej proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejącego uzbrojenia terenu, zostały wyjaśnione w toku postępowania odwoławczego w korespondencji z inwestorem (wezwanie z dnia 11 lipca 2013 r. i odpowiedź z dnia 26 lipca 2013 r.), przekazanej do wiadomości stronom postępowania. Ponadto pismem z dnia 3 października 2013 r. strony postępowania zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2014 r. T. P. podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze. Nie zgodziła się przy tym z twierdzeniem Wojewody, jakoby ewentualny błąd co do ustalenia właściciela działki nr [...] nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. Stwierdziła, że dokumenty będące podstawą prowadzonego postępowania winny być zgodne z prawdą bez względu na to, jaki mają wpływ na rozstrzygnięcie decyzji. Na rozprawie przed Sądem w dniu 3 czerwca 2014 r. T. P. oświadczyła, że w niniejszej sprawie występuje jako skarżąca oraz jako pełnomocnik J. P., którego jest żoną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w ramach kryteriów określonych powyższymi przepisami, Sąd doszedł do wniosku, że jest ona niezasadna, przy czym skarga T. P. podlega oddaleniu z innych przyczyn niż skarga J. P. Przedmiotem zaskarżonej decyzji Wojewody L. - mającej częściowo charakter reformatoryjny w stosunku do poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2013 r., zaś w pozostałej części utrzymującej to rozstrzygnięcie w mocy - jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie Prezydentowi Miasta B. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej obejmującej budowę ulicy K. w B. na odcinku od ul. F. - km 0+000,00 do ul. P. - km 0+683,66 wraz z budową kanalizacji deszczowej i oświetlenia ulicznego wydzielonego na działkach o numerach ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w B. Skarga T. P. na powyższą decyzję ostateczną podlega oddaleniu, albowiem skarżąca ta nie posiada legitymacji do jej wniesienia. W myśl art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W świetle powyższego unormowania, kryterium rozstrzygającym o dopuszczalności inicjowania postępowania przed sądem administracyjnym przez określony podmiot jest "interes prawny". Pojęcie "interes prawny’ użyte w art. 50 § 1 p.p.s.a. obejmuje swoim zakresem pojęcie interesu prawnego z art. 28 k.p.a., który definiuje pojęcie strony postępowania administracyjnego, wskazując, iż jest nią każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1387/07, Lex nr 365847). Nie budzi wątpliwości, że w sprawach związanych z udzieleniem zezwolenia na realizację inwestycji drogowej o tym, czy danej osobie przysługuje status strony, rozstrzygać należy na zasadach ogólnych, to jest właśnie na podstawie art. 28 k.p.a., skoro w świetle art. 11i ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm., dalej jako "specustawa"), w postępowaniu w tym przedmiocie wyłączone jest odpowiednie stosownie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy środek zaskarżenia. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z dnia z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1588/12, LEX nr 1218392). Jak wynika z akt sprawy, skarżąca T. P. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją w charakterze strony (a jedynie w charakterze pełnomocnika uznanego za stronę J. P.). Brak przypisania T. P. statusu strony przedmiotowego postępowania nie budzi zastrzeżeń Sądu, skoro nie jest ona w tej sprawie wnioskodawcą, jak również nie posiada ona tytułu prawnego do żadnej nieruchomości objętej terenem inwestycji, bądź takiej, na którą decyzja ta nakłada ograniczenie w korzystaniu. W szczególności w tym miejscu należy zwrócić uwagę na nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków miasta B. nr [...]. Niezależnie bowiem od zastrzeżeń skarżących co do rzeczywistego powstania działki o tym numerze ewidencyjnym, bezspornym jest, a dane zamieszczone w wypisie ze skorowidza działek to potwierdzają (k. 17-19 akt adm. I inst.), że przedmiotowa nieruchomość stanowi wyłączną własność J. P. i nie jest objęta wspólnością majątkową małżonków P. Powyższe ustalenia potwierdzają, iż T. P. nie posiada interesu prawnego, który uprawniałby ją do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Wynik tego postępowania nie dotyczy bowiem w żaden sposób jej praw lub obowiązków wynikających z konkretnej normy prawa materialnego. Tym samym skarżąca ta nie posiada legitymacji procesowej do zaskarżenia do sądu administracyjnego wydanych w przedmiotowym postępowaniu rozstrzygnięć. Z tego też względu jej skarga na decyzję ostateczną Wojewody L. z dnia 5 listopada 2013 r. podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wypada w tym miejscu wyjaśnić, że orzekając w tym zakresie Sąd uznał za właściwy pogląd, iż brak przymiotu strony, a więc uprawnienia do złożenia skargi, jest przesłanką materialnoprawną, która skutkuje oddaleniem skargi, a nie jej odrzuceniem (por. postanowienia NSA: z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 227/11, LEX nr 1071206 oraz z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1133/12, LEX nr 1333846). Z kolei legitymacja skargowa J. P. w niniejszej sprawie nie budzi żadnych zastrzeżeń, skoro jest on właścicielem nieruchomości objętej terenem przedmiotowej inwestycji drogowej i brał udział jako strona w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu administracyjnym. Dokonując merytorycznej oceny skargi J.P. w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że decyzja zezwalająca na realizację określonej inwestycji drogowej wydawana jest na wniosek właściwego zarządcy drogi, spełniający warunki szczegółowo i enumeratywnie wymienione w art. 11d ust. 1 pkt 1-9 specustawy, w tym zawierający m.in. mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi i istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz opinie właściwych organów. Analiza akt niniejszej sprawy pozwala na stwierdzenie, że dołączona do wniosku Prezydenta Miasta B. inicjującego przedmiotowe postępowanie dokumentacja, spełnia wskazane wyżej wymogi. Inwestor przedłożył bowiem projekt budowlany sporządzony przez uprawnione do tego podmioty wraz z wymaganymi mapami i opiniami. Nie budzi przy tym zastrzeżeń Sądu stanowisko zaprezentowane w decyzji organu I instancji, iż objęta przedmiotowym wnioskiem inwestycja nie wymagała uzyskania przez inwestora ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i przedłożenia jej wraz z wnioskiem. Stosownie bowiem do art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), uzyskanie takiej decyzji jest wymagane wyłącznie dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog obu rodzajów takich przedsięwzięć określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.), do którego odsyła w art. 60 powyższej ustawy. Rozporządzenie to w ramach inwestycji drogowych wymienia jedynie: autostrady, drogi ekspresowe i inne drogi o nie mniej niż czterech pasach ruchu i długości nie mniejszej niż 10 km w jednym odcinku oraz zmianę przebiegu lub rozbudowę istniejącej drogi o dwóch pasach ruchu do co najmniej czterech pasów ruchu na długości nie mniejszej niż 10 km w jednym odcinku (jako przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - § 2 ust. 1 pkt 31 i 32) oraz inne niż ww. drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km (jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 60). Planowana droga gminna nie należy zatem do żadnej z powyższych grup. Wprawdzie będzie ona posiadać nawierzchnię twardą, jednak jej całkowita długość nie przekroczy 1 km. Wydana w oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2013 r. zawiera z kolei wszystkie niezbędne elementy określone w art. 11f ust. 1 specustawy. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja Wojewody L. w zasadniczej części utrzymała to rozstrzygnięcie w mocy, zaś dokonane w niej w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. korekty dotyczyły jedynie określenia linii rozgraniczających teren (w tym zakresie dokonano zmiany załącznika do decyzji w postaci mapy w skali 1:500 obrazującej przebieg planowanej zmiany) oraz obowiązku przebudowy dróg innych kategorii. W ocenie Sądu, zmiana decyzji organu I instancji w tych częściach była w pełni uzasadniona z uwagi na konieczność zachowania spójności treści wydanej decyzji z wnioskiem inwestora i - co istotne - została w toku postępowania odwoławczego uzgodniona z inwestorem w ramach prowadzonej korespondencji (pismo Naczelnika Wydziału Infrastruktury Urzędu Miasta B. z dnia 26 lipca 2013 r. – k. 84 akt adm. II inst.). Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Dlatego też określone w takiej decyzji dane w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji muszą być zgodne z żądaniami inwestora. W kontekście uchylenia przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej w części, w jakiej zatwierdzała ona załączoną do tej decyzji mapę w skali 1:500 obrazującą przebieg planowanej drogi i zastąpienia tego załącznika nową mapą, należy stwierdzić, iż bezzasadny jest zarzut skarżącego J. P., jakoby w zakresie dokonania tej zmiany zostały naruszone jego uprawnienia do czynnego udziału w postępowaniu. Korespondencja prowadzona w toku postępowania odwoławczego pomiędzy inwestorem a Wojewodą (skutkującą dokonaną zmianą przedmiotowego załącznika) była bowiem prawidłowo doręczana do wiadomości pełnomocnikowi J. P.. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji został on ponadto skutecznie zawiadomiony (w trybie art. 10 k.p.a.) o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie (pismo z dnia 3 października 2013 r. – k. akt adm. II inst.). Prawidłowo tej stronie została doręczona również sama decyzja organu odwoławczego z dnia 5 listopada 2013 r. Stąd niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut, jakoby "mapa została zamieniona w tajemnicy, bez powiadomienia stron o tym fakcie". Nieskorzystanie przez stronę z uprawnienia wynikającego z art. 10 k.p.a., tj. niezapoznanie się przed wydaniem decyzji z aktami sprawy, pomimo poinformowania jej przez organ o takiej możliwości, skutkujące brakiem wiedzy o uzupełnionym w postępowaniu odwoławczym materiale dowodowym, nie może uzasadniać twierdzenia, że jakakolwiek część tego materiału została przez organ przed stroną zatajona. W sprawie spełnione zostały również określone specustawą wymogi proceduralne albowiem, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 11d ust. 5, strony zostały powiadomione w drodze obwieszczenia opublikowanego w prasie lokalnej, obwieszczenia wywieszonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta B.. na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej tego Urzędu, a ponadto odrębnie drogą pocztową zostali powiadomieni dotychczasowi właściciele nieruchomości objętych planowaną inwestycją. W analogiczny sposób dokonano powiadomień o wydanych w sprawie decyzjach obu instancji. Podstawowy zarzut skarżącego J. P., podnoszony od początku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego, dotyczył błędnego ustalenia przez organy, iż będąca jego własnością nieruchomość, wchodząca w skład terenu planowanej inwestycji, stanowi działkę o numerze ewidencyjnym [...]. Zdaniem skarżącego, działka o takim numerze nigdy nie powstała, natomiast jest on właścicielem dwóch działek o nr: [...] i [...], co potwierdza treść aktu notarialnego oraz księgi wieczystej. Wskazany błąd, w ocenie J. P., czyni wadliwym wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie, w jakim zatwierdzają one podział "fikcyjnej" działki nr [...] na działki o numerach: [...], [...] i [...]. W konsekwencji skarżący wskazywał, że wadliwa jest również załączona do decyzji pierwszoinstancyjnej mapa projektu podziału tej działki, sporządzona przez uprawnionego geodetę B. S. W ocenie Sadu powyższy zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku w postaci uwzględnienia skargi. Analiza akt sprawy nie pozostawia bowiem wątpliwości, iż ustalenie, że J. P. jest właścicielem działki o numerze ewid. [...] i powierzchni 0,1857 ha, zostało oparte na aktualnym na dzień wydania decyzji pierwszoinstancyjnej wypisie ze skorowidza działek, którego zgodność z oryginałem rejestru ewidencji gruntów i budynków miasta B. została potwierdzona przez upoważnionego pracownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta B. Dane te były zatem dla organów prowadzących postępowanie w niniejszej sprawie wiążące i prawidłowo – w świetle art. 11d ust. 5 specustawy – stanowiły one podstawę dla ustaleń co do stanu prawnego działek objętych planowaną inwestycją drogową. Na kwestionowanej przez skarżącego mapie projektu podziału działki nr [...] została natomiast – zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663 ze zm.) – zamieszczona informacja o rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji a zapisami księgi wieczystej nr KW [...]. W tej sytuacji zarzuty skarżącego kwestionujące uznanie przez organy administracji w niniejszej sprawie istnienia działki o nr ewid. [...], uznać należy za bezzasadne. Z kolei ewentualna weryfikacja zgodności z prawem wprowadzenia działki o tym numerze do aktualnej ewidencji gruntów i budynków miasta B., wykracza poza ramy niniejszego postępowania. Rację ma natomiast organ odwoławczy, że J. P. w obecnej sytuacji winien w odrębnym postępowaniu podjąć działania zmierzające do wzajemnego skorelowania zapisów uwidocznionych w księdze wieczystej, z zapisami wynikającymi z aktualnie prowadzonej ewidencji gruntów i budynków. W analogiczny sposób należy odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego błędnego przyjęcia, iż jedynym właścicielem działki nr [...] jest Gmina Miejska B., podczas gdy współwłaścicielem tej działki jest J. P. Słusznie przy tym zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że zarzut ten jest nieskuteczny również w kontekście ewentualnego naruszenia prawa czynnego udziału strony w postępowaniu, skoro J. P. i tak miał zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania jako właściciel działki nr [...]. O wadliwości wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów obu instancji nie świadczy również okoliczność, iż rozstrzygnięcia te nie uwzględniają budowy zjazdów do dwóch nowopowstałych (na skutek podziału działki nr [...]) działek o nr: [...] i [...], co skarżący J. P. podnosił w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Jak słusznie bowiem wskazał organ odwoławczy, komunikacja nieruchomości, która weszła w skład nowopowstałej działki nr [...] nie zmieni się i dopuszczalne jest, by była ona obsługiwana jak dotychczas, tj. od strony istniejącej ul. K. Z kolei wydzielona działka nr [...] przylega do nowopowstałej drogi, a więc nie została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Zgodnie zaś z wyjaśnieniami inwestora, budowa zjazdów na posesje wraz z chodnikami została przewidziana na następnym etapie realizacji przedmiotowej inwestycji. W tym miejscu należy podkreślić, że stan prawny ukształtowany przepisami specustawy, zmierzający do efektywnego przeprowadzenia inwestycji drogowej, a mający na względzie interes społeczny, jakim jest niewątpliwie budowa drogi, pozostawia poza tym postępowaniem jednostkowe żądania, kierując je do innego trybu, między innymi określonego przepisem art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U z 2013 r., poz. 260 ze zm.). Przepis ten określa natomiast budowę zjazdu z drogi publicznej na nieruchomość położoną bezpośrednio przy tej drodze w oparciu o decyzję w przedmiocie lokalizacji zjazdu po uprzednim wyrażeniu zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Jednocześnie w przepisie tym, w ustępie 4 ustawodawca powierzył zarządcy drogi możliwość odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu albo wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu na czas określony ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Oznacza to, że decyzja wydana w przedmiocie zjazdu z drogi publicznej ma charakter uznania administracyjnego którego ramy wyznaczają przepisy szczególne, a nadto, stosownie do treści art. 7 k.p.a. interes społeczny i słuszny interes obywatela, a więc trudno wymagać od organu prowadzącego postępowanie w trybie przepisów specustawy, w sytuacji gdy dostęp do drogi publicznej jest możliwy, budowy tego zjazdu w oparciu o przepis art. 29 ustawy o drogach publicznych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 383/13, Lex nr 1361839). Również zarzut strony, iż w wyniku zaprojektowanego przebiegu drogi, budynki gospodarcze zlokalizowane na nowopowstałej działce nr [...] znajdować się będą w odległości mniejszej od krawędzi jezdni, niż przewiduje to przepis art. 43 ustawy o drogach publicznych, nie świadczy o wadliwości zaskarżonej decyzji. Przepis ten nie dotyczy bowiem sytuowania drogi względem istniejącego obiektu budowlanego, a jedynie normuje odległości, jakie muszą być zachowane między obiektem budowlanym a krawędzią jedni istniejącej drogi publicznej, podczas budowy obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt IIV SA/Wa 993/08, LEX nr 515297 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Po 184/10, LEX nr 754339). Stąd też regulacja ta nie była wiążąca dla organów administracji w niniejszej sprawie. W postępowaniu w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej organ nie może natomiast oceniać racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13, LEX nr 1367353 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1133/12, LEX nr 1316915). Równie bezzasadne są zarzuty skarżącego dotyczące niewykazania na mapie projektu podziału wejścia do budynku mieszkalnego od strony projektowanej ulicy, czy też potencjalnego zalewania nieruchomości skarżącego wodami opadowymi, a stanowisko w tym zakresie zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w pełni wyjasnia te zagadnienia. Końcowo wypada wskazać, iż pomimo, że Prezydent Miasta B. występował w niniejszej sprawie zarówno w roli organu orzekającego w I instancji, jak i strony postępowania, tj. zarządcy drogi (inwestora), nie świadczy to o naruszeniu przepisów postępowania o wyłączeniu organu administracji od udziału w sprawie. W tym zakresie Sąd podziela jednolity obecnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że prezydent miasta na prawach powiatu, sprawujący funkcję starosty nie jest wyłączony – wobec braku wyraźnego wyłączenia ustawowego – od wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych (por. wyroki NSA: wyrok z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 88/10; wyrok z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1829/10, wyrok z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2087/11, wyrok z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1840/12, wyrok z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2254/12, wyrok z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 3015/13 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Reasumując, zaskarżona decyzja Wojewody L. z dnia 5 listopada 2013 r. nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z tego względu również skarga wniesiona przez J. P. nie zasługuje na uwzględnienie, lecz podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.