II SA/Lu 300/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego oddala skargę. W dniu [...] sierpnia 2011r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] pobrał w ubojni Drobiu W. K. i G. spółka jawna próbki mięśni i wątroby z kurcząt przewiezionych z fermy drobiu W. T. znajdującej się w miejscowości J. Ustalono, że w tym dniu ubito 3320 sztuk kurcząt i uzyskano 8470 kg mięsa drobiowego. Na podstawie otrzymanego z Państwowego Instytutu Weterynaryjnego Państwowego Instytutu Badawczego w P. wyniku badania laboratoryjnego nr. [...] stwierdzono w pobranych próbkach pozostałości doksycykliny w stężeniu 168+/- 58 ug/kg. Zgodnie natomiast z załącznikiem 1 pkt 1.2.6 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U.L. 224 z 18.8.1990 str 1) maksymalne dopuszczalne stężenie doksycykliny w mięsie drobiowym wynosi do 100 ug/kg. W trakcie kontroli przeprowadzonej na tej fermie ustalono, że brojlery kurze przekazano do ubojni bez zachowania okresu karencji po wcześniejszym stosowaniu leczenia antybiotykiem zawierającym doksycyklinę. Organ stwierdził, że próba wprowadzenia do sprzedaży mięsa drobiowego zawierającego wyższe , niż dopuszczalne, stężenie doksycykliny stanowi naruszenie art. 16 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U z 2006 r. Nr 17 poz. 127 z późn. zm.), zakazującego wprowadzania na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących ze zwierząt, którym podawano produkty lecznicze, jeżeli zwierzęta te wprowadzano na rynek przed upływem wymaganego okresu karencji, określanego dla danego produktu leczniczego. Wobec wprowadzenia do obrotu środka spożywczego, który może spowodować negatywne skutki dla życia lub zdrowia człowieka, organ, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, nałożył na właściciela fermy karę pieniężną w kwocie 15 100 złotych. Decyzją dnia [...] lutego 2012r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] podzielając argumentację organu I instancji jego rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. T., zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie: - prawa materialnego tj. art. 16 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 2a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego polegające na uznaniu, iż nie przestrzegał określonych odrębnymi przepisami okresów karencji następujących po podaniu zwierzętom środków leczniczych mimo tego, że całość zgromadzonych w sprawie dowodów a w szczególności świadectwo zdrowia uzasadniały przekonanie, że przestrzegał wszelkich wymaganych przez prawo procedur dotyczących prawidłowego chowu i hodowli zwierząt ; - oraz przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 kpa polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przyznanie priorytetu tylko niektórym dowodom, zaś pominięcie pozostałych, co w sposób niewątpliwy wpłynęło na wadliwość zaskarżonej decyzji; wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że prawidłowa analiza zgromadzonych w sprawie dowodów i wyprowadzonych na ich podstawie okoliczności faktycznych nie uzasadniała nałożenia kary pieniężnej. Skarżący wyjaśnił, że stosownie do książki leczenia zwierząt kurczaki, w których mięsie stwierdzono niedopuszczalną zawartość doksycykliny zostały poddane leczeniu w dniu 27 lipca 2011 r. Okres karencji wynosił odpowiednio 4 doby dla leku Doksycyklina i 1 dobę dla leku Colivet. Kurczaki zostały przekazane do uboju w dniu 11 sierpnia 2011 r. a zatem po upływie przewidywanego i wymaganego okresu karencji. Nie ma zatem żadnych możliwości, aby w mięsie zostały wykazane jakiekolwiek zawartości antybiotyków. Powyższa okoliczność nie została w żaden sposób wyjaśniona mimo tego, iż ma ona fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący zaznaczył, że podczas rozpatrywania odwołania pominięto fakt, iż w świadectwie dla zwierząt żywych przewożonych z gospodarstwa do ubojni wystawionego przez lekarza weterynarii A. N. jest zawarte stwierdzenie, iż zwierzęta zostały przed ubojem zbadane i brak było w tym zakresie jakichkolwiek nieprawidłowości. Ponadto rejestry i dokumentacja dotyczące zwierząt spełniały wymogi prawne i brak było podstaw uniemożliwiających ubój tych zwierząt. W ocenie skarżącego okoliczności te bezspornie wskazują, że przestrzegał on wszelkich zasad i procedur dotyczących hodowli kurczaków, ich prawidłowego chowu, a przede wszystkim przestrzegania przewidzianych w odrębnych przepisach okresów karencji po zaaplikowaniu poszczególnych leków. Jego zdaniem w sprzeczności z przedstawionymi powyżej faktami pozostaje badanie przeprowadzone na podstawie pobranych w dniu 11 sierpnia 2011 r. próbek mięsa z kurcząt pochodzących z fermy. Ponadto badanie to, wykazuje obecność doksycykliny w stężeniu 168+/- 58,8 ug/kg, a więc charakteryzuje się dużym marginesem błędu, który niewątpliwie ma wpływ na pełną wiarygodność przedmiotowego badania. Skarżący argumentował, że zarówno organ odwoławczy jak i I instancji, wbrew nakazowi wynikającemu z art. 77 § 1 kpa, zobowiązującego je do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nie uczyniły zadość temu obowiązkowi, gdyż rozstrzygnięcia wydanych decyzji oparły tylko na wyniku badań laboratoryjnych, a pominęły inne, równie ważne i istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Oznacza to zaniechanie rozważenia wszelkich istotnych okoliczności niniejszej sprawy i przyznanie prymatu jedynie pewnym dowodom kosztem innych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania organ odwoławczy podniósł, że wynik badania laboratoryjnego jak i wynik kontroli jednoznacznie wskazują na to, iż w mięsie brojlerów pochodzących z fermy skarżącego zawarta była niedozwolona substancja doksycyklina w stężeniu przewyższającym dopuszczalną wartość. Natomiast dowody, na które wskazuje skarżący nie odnoszą się do wielkości stężenia doksycykliny występującego w mięsie pochodzącym od brojlerów skarżącego. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia prawa materialnego organ odwoławczy zauważył, że jest on niezasadny, gdyż w niewadliwie ustalonym w sprawie stanie faktycznym dokonana wykładnia art. 16 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego była prawidłowa. Na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. Sąd dopuścił dowód z dokumentów w postaci postanowienia Prokuratora Rejonowego w R. z dnia [...] marca 2012 r. umarzającego prowadzone przeciw skarżącemu postępowanie karne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Nie ma racji skarżący dowodząc, że decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania i prawa materialnego. Unormowanie art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa statuuje zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ administracji kształtując treść rozstrzygnięcia ma obowiązek rozpatrzeć wszystkie dowody zgromadzone lub odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien je rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Organ nie może zatem pominąć jakiegokolwiek dowodu przeprowadzonego, ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach spawy (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 118/12 – Lex nr 1125454). Realizacja zasady wynikającej z art. 7 i 77 § 1 kpa wymaga od organów prowadzących postępowanie określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego i przeprowadzenia niezbędnych dowodów (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1478/10 – Lex nr 1110159). Tak rozumiana zasada prawdy obiektywnej nie została naruszona w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. W myśl art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.) w celu zapewnienia bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego prowadzi się monitorowanie substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w ich wydzielinach i wydalinach, w tkankach lub narządach zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego, w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz środkach żywienia zwierząt. Stosownie do unormowania art. 2 pkt 1 i 8 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L.2004.165.1; Dz.U.UE-sp.03-45-200) monitorowanie stanowi formę kontroli urzędowej i oznacza prowadzenie zaplanowanej sekwencji obserwacji i pomiarów w celu uzyskania obrazu stanu zgodności z prawem paszowym i żywnościowym, regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i ich dobrostanu. W przedmiotowej sprawie mając na uwadze obowiązek wynikający dla Inspekcji Weterynaryjnej z art. 16 ust. 3 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] w dniu 11 sierpnia 2011 r. pobrał w ramach kontroli urzędowej monitoringowej, próbki mięśni i wątroby od siedmiotygodniowych kurcząt pochodzących z fermy skarżącego, bez jego uprzedniego powiadomienia o przeprowadzeniu tego badania. Próbka pobrana została w Ubojni Drobiu W. K. i G. Sp.J. M. Następnie próbkę skierowano do badania w laboratorium referencyjnym, którym w przedmiotowej sprawie na mocy §2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2010 r. w sprawie krajowych laboratoriów referencyjnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 8, poz. 38) jest Państwowy Instytutu Weterynaryjny – Państwowy Instytutu Badawczy w P. W wyniku przeprowadzonego w Zakładzie Higieny Żywności i Pochodzenia Zwierząt tego instytut badania laboratoryjnego pobranej próbki stwierdzono, że w badanej próbce mięśni i wątroby występują pozostałości antybiotyków lub innych substancji o działaniu przeciwbakteryjnym. Badanie laboratoryjne w Zakładzie Farmakologii i Toksykologii wykazała, że w próbce mięśni występuje doksycyklina w stężeniu 168+/-58,8 ug/kg. Stosownie zaś do Tabeli 1 "Substancje dozwolone." zamieszczonej w Załączniku pt. Substancje farmakologicznie czynne i ich klasyfikacja w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości (MLP) do rozporządzenia Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U.UE.L.2010.15.1), stężenie doksycykliny w mięśniach drobiu nie może przekroczyć 100 ug/kg. Pobierając próbkę Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] realizował zatem swój ustawowy obowiązek. Pobraną próbkę poddanie zaś badaniu w ustawowo powołanej do tego placówce badawczej. Nie można więc przyjąć, aby procedura pobrania próbki oraz poddania jej badaniu naruszała normujące te czynności wyjaśniające przepisy ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie krajowych laboratoriów referencyjnych. Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt stanowi, że kontrole urzędowe, poza audytem, przeprowadza się bez wcześniejszego uprzedzenia. Zatem Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] pobierając próbki bez uprzedniego powiadomienia o tym skarżącego nie naruszył normujących tryb ich pobierania przepisów rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, a tym samym i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, normujących prawo udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Na dokonaną ocenę stanu faktycznego niniejszej sprawy nie wpływa także wielkość marginesu błędu wyniku badania, co więcej zarzut ten jest całkowicie niezrozumiały. Biorąc pod uwagę, że margines błędu wynosi +/-58,8 ug/kg, to przecież nawet pomniejszenie stwierdzonego stężenia o wartość marginesu błędu daje stężenie doksycykliny 109,5 ug/kg, czyli wyższe od stężenia dopuszczalnego rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. Ponadto z karty badania przeprowadzonego przez Zakład Farmakologii i Toksykologii Państwowego Instytutu Weterynaryjnego – Państwowego Instytutu Badawczego w Puławach wynika, że wynik badania obarczony jest niepewnością nie większą niż 36% przy poziomie ufności wynoszącym około 95% (k. 3 akt adm.). Równie niejasny jest zarzut sprowadzający się do nieuwzględnienia treści świadectwa dla zwierząt żywych, sporządzonego przez lekarza weterynarii przed przewiezieniem kurcząt do ubojni. Jest oczywistym, biorąc pod uwagę, że badanie miało miejsce na terenie fermy, iż nie miał on możliwości sprawdzenia obecności antybiotyków w organizmie badanych zwierząt. Również analiza treści świadectwa nie wskazuje, aby wystawiający je lekarz weterynarii wypowiadał się w nim co do zawartości antybiotyków w organizmach badanych kurcząt. Zatem jego treść nie ma żadnego wpływu na ocenę wielkości stężenia w organizmie badanych kurcząt doksycykliny. Na tle powołanych okoliczności zupełnie niezrozumiały jest również zarzut skargi zmierzający do wykazania, jakoby skarżący przestrzegał wszelkich zasad i procedur hodowli kurczaków. Zdaje się skarżący nie zauważył, że decyzją z dnia [...] listopada 2011r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. właśnie z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości w hodowli brojlerów kurzych nałożył na niego szereg nakazów dotyczących prowadzenia dokumentacji, w tym " Łańcucha żywieniowego" w zakresie podawania rzeczywistych danych z zakresu hodowli, żywienia, profilaktyki, leczenia i dobrostanu utrzymywanych brojlerów. Nie ma też żadnych podstaw do akceptacji zarzutu zachowania karencji po zastosowaniu leków użytych w leczeniu drobiu. Zauważyć należy, że organy nie kwestionowały faktu zachowania przez skarżącego okresu karencji po leczeniu kurcząt w dniu 27 lipca 2011 r. Wskazały natomiast, że przed przewiezieniem kurcząt do ubojni podano im substancję zawierającą doksycyklinę, a pomiędzy datą jej podania i datą przewiezienia do ubojni nie minął okres karencji, co skutkowało niedozwolonym stężeniem doksycykliny, potwierdzonym zresztą badaniem laboratoryjnym. Zauważyć natomiast trzeba, że w zakresie oceny maksymalnej, dopuszczalnej wartości stężenia doksycykliny w mięśniach drobiu organy obu instancji odwołały się do nieobowiązującego w dniu wydania przez nie decyzji aktu normatywnego. Decyzja organu I instancji podjęta została w dniu [...] grudnia 2011 r., zaś decyzja organu odwoławczego w dniu [...] lutego 2012 r. Stwierdzając występowanie w pobranej próbce niedopuszczalnego stężenia doksycykliny organy obu instancji powołały się na dopuszczalne stężenie tej substancji wynikające z załącznika 1 pkt 1.2.6 do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. , ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U.L.1990.224.1; Dz.U.UE.-sp.03-10-11). Rozporządzenie to zostało jednak uchylone na podstawie art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury określenia maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego. Moc obowiązującą zachowały natomiast załączniki I-IV, które podlegały stosowaniu do wejścia w życie rozporządzenia obejmującego substancje farmakologicznie czynne oraz ich klasyfikację w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości określonych w załącznikach I-IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 (art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r.). Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. stosownie do jego art. 32 weszło w życie dwudziestego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Opublikowano je w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 16 czerwca 2009 r. Zatem wchodziło ono w życie z dniem 6 lipca 2009 r. przy czym nadal obowiązywały załączniki I-IV poprzedniego rozporządzenia. Rozporządzeniem, które po utracie mocy obowiązującej rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 na nowo regulowało zagadnienie substancji farmakologicznie czynnych oraz ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości określonych w załącznikach I-IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 jest rozporządzenie Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. Na mocy art. 2 tego rozporządzenia weszło ono w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Opublikowane zostało ono w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 20 stycznia 2010 r. a więc weszło w życie w dniu 9 lutego 2010 r. Wraz z wejście w życie tego rozporządzenia na mocy jego art. 1 wszedł w życie załącznik do niego zawierający wykaz substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości. Utraciły zatem moc obowiązującą załączniki I-IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90. Biorąc pod uwagę datę wydania decyzji organów obu instancji oraz datę wejścia w życie rozporządzenia Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. stwierdzić należy, że ocena dopuszczalnego stężenia doksycykliny w pobranej próbce powinna się odbyć z zastosowaniem załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. a nie załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90. Porównanie jednak wielkości dopuszczalnego stężenia doksycykliny w mięśniach drobiu przewidzianego rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. do dopuszczalnej wielkości stężenia doksycykliny w mięśniach drobiu przewidzianego rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. wskazuje, że dopuszczalne stężenie przewidziane przez oba akty normatywne jest jednakowe i wynosi nie więcej niż 100 ug/kg. Z tego powodu organy obu instancji powołując się przy ocenie dopuszczalnego stężenia doksycykliny na unormowanie nieobowiązującego aktu normatywnego nie naruszyły przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. w stopniu, który wpływałby na wynik sprawy. Przyjęły one bowiem, że dopuszczalna wartość stężenia doksycykliny w mięśniach drobiu wynosi 100 ug/kg. Stosownie do unormowania art. 16 ust. 2a pkt 2 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego zakazuje się wprowadzania na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego będących zwierzętami, którym podawano produkty lecznicze, jeżeli zwierzęta te są wprowadzane na rynek przed upływem okresu karencji określonego dla danego produktu leczniczego. Przy czym stosownie do unormowania art. 5 pkt 3 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego przez wprowadzanie na rynek rozumieć należy posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Natomiast w myśl art. 5 pkt 2 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego przez produkty pochodzenia zwierzęcego rozumie się żywność pochodzenia zwierzęcego, w tym miód i krew, żywe małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie przeznaczone do spożycia przez ludzi oraz inne zwierzęta przeznaczone do przygotowania w celu dostarczenia ich w żywej postaci konsumentowi końcowemu. Skarżący poddając w dniu 11 sierpnia 2011 r. ubojowi należące do niego kurczęta, czyli poprzez dysponowanie nimi, wprowadził na rynek produkt pochodzenia zwierzęcego, żywność pochodzącą z uboju kurcząt. U poddanych ubojowi kurcząt stwierdzono niedopuszczalne stężenie doksycykliny. W myśl rozporządzenia Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. tabela 1 załącznika do rozporządzenia Substancje farmakologicznie czynne i ich klasyfikacja w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości (MLP) doksycyklina jest antybiotykiem a więc produktem leczniczym. Okoliczności te, przy uwzględnieniu stwierdzonego w próbce mięśni kurcząt stężenia doksycykliny oraz dopuszczalnej rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. wartości jej stężenia decydują o wypełnieniu dyspozycji 16 ust. 2a pkt 2 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, kto prowadząc produkcję produktów pochodzenia zwierzęcego, powoduje zagrożenie dla zdrowia publicznego, nie zapewniając spełnienia wymagań weterynaryjnych określonych w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Na podstawie art. 26 ust. 2 minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1, różnicując je w zależności od rodzaju tych naruszeń, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Mając na uwadze, że skarżący wprowadził na rynek produkt pochodzenia zwierzęcego zawierający niedopuszczalne w tego rodzaju produktach stężenie antybiotyku zasadnie organ odwoławczy jak i I instancji przyjęły, iż skarżącemu powinna być wymierzona kara pieniężna. Stosownie do § 1 pkt. 37 lit. c) wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2010 r. Nr 93, poz. 600) wysokość kary pieniężnej za naruszenia, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, wynosi za wprowadzenie na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego będących zwierzętami, którym podawano produkty lecznicze, jeżeli zwierzęta te wprowadzono na rynek przed upływem okresu karencji określonego dla danego produktu leczniczego powyżej 15.000,00 złotych do 30.000,00 złotych, jeżeli ilość tych produktów wynosi powyżej 1.000,00 kg. Z akt administracyjnych wynika, że z uboju w dniu 11 sierpnia 2011 r. kurcząt pochodzących z fermy skarżącego uzyskano 8.470,00 kg świeżego mięsa drobiowego (k. 13). Zasadnie zatem orzeczono karę na podstawie § 1 pkt. 37 lit. c) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Kara wymierzana jest zaś w ramach uznania administracyjnego z tym, że jej granica minimalna i maksymalna wynikają ze wspomnianego rozporządzenia. Uznanie samo w sobie nie podlega kontroli sądu, który kontroluje jedynie sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu administracji nie przekształciło się w uznanie dowolne, czyli nieoparte na istotnych dla sprawy dowodach (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1166/09 – Lex nr 745527). Zatem kontroli sądu administracyjnego nie podlegają przesłanki, którymi kierował się organ administracji określając konkretną kwotę tytułem kary pieniężnej a tym samym kontroli nie podlega zasadność przyjętej wysokości kary, o ile mieści się ona w jej normatywnych granicach. Oceniając przydatność dowodu złożonego przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie do oceny legalności postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją stwierdzić należy, że nie ma on wpływu na ocenę legalności. Wynika z niego jedynie, że w toku prowadzonego przeciw skarżącemu dochodzenia nie zebrano dostatecznych dowodów na potwierdzenie zaistnienia znamion czynu zabronionego z art. 132b ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (tekst jednolity: Dz.U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.). Przy czym znamiona te nie pozostają w żadnym związku z okolicznościami istotnymi dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270) oddalił skargę.