II SA/Lu 31/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor sądowy Maciej Gapski Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi M. O. i M. O. na uchwałę Rady Miejskiej w Siedliszczu z dnia 30 września 2021 r. nr XXV/213/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w mieście Siedliszcze w rejonie ulic Ź. i K. M. oddala skargę. Sygn. akt II SA/Lu [...] U z a s a d n i e n i e M. O. i M. O., reprezentowani przez ra Z. wnieśli w dniu 7 grudnia 2022r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022r., poz. 559 ze zm.) skargę na uchwałę nr XXV/213/21 Rady Miejskiej [...] z dnia 30 września 2021r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w mieście S. w rejonie ulic [...] i K. M. domagając się stwierdzenia jego nieważności w części dotyczącej działek nr nr [...], [...], [...], [...], będących ich własnością Skarżący zarzucili podjęcie uchwały z naruszeniem: 1. art. 21 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022r., poz. 503 ze zm.) dalej jako "u.p.z.p.", poprzez nadmierną ingerencję w ich prawo własności poprzez: - ustalenie przeznaczenia całości działki nr [...] w całości pod zieleń nieurządzoną ([...] - ustalenie przeznaczenia części działki nr [...] w części pod zieleń nieurządzoną ([...]) oraz drogę publiczną [...] - ustalenie przeznaczenia części działki nr [...] w części pod zieleń nieurządzoną [...]) oraz drogę publiczną [...]), - ustalenie przeznaczenia części działki nr [...] w części pod zieleń nieurządzoną [...]) oraz drogę publiczną [...] w sposób nadmiernie ingerujący w istotę prawa własności, albowiem: (I) ustalono przebieg drogi [...] przez część przedmiotowych działek w sposób istotnie ingerujący w prawo własności, (II) przeznaczenie działek z jednej strony pod zieleń nieurządzoną [...]), a z drugiej strony pod drogę publiczną [...]) powoduje, że pozostałe części działek będą posiadały parametry uniemożliwiające ich racjonalne zagospodarowanie, (III) pozbawiono możliwości korzystania z prawa własności w szczególności w zakresie ww. działek na obszarze [...], (IV) w sposób nieuzasadniony ustalono przeznaczenie ww. działek w znacznej części pod zieleń nieurządzoną [...]), co znacząco ogranicza ich racjonalne zagospodarowanie (V) wprowadzono różne rodzaje przeznaczenia ww. działek, (VI) ograniczono prawo do dysponowania ww. działkami do obszaru faktycznie zajmującego ok. [...] części ww. działek, (VII) przewidziano drogę w bliskiej odległości od zabudowań; 2. art. 1 ust. 3 oraz art. 28. ust. 1 u.p.z.p., poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego tj. przekroczenie granic władztwa planistycznego, niewyważenie interesu publicznego i prywatnego. W ocenie skarżących, Rada Gminy uchwalając plan we wskazanym zakresie naruszyła zasadę proporcjonalności, gdyż nie wyważyła dostatecznie ich interesu i interesu publicznego przeznaczając ok. [...] powierzchni ich nieruchomości pod drogę publiczną [...] i zieleń nieurządzoną [...]). Podnieśli, że tereny zieleni nieurządzonej [...] zostały ustanowione w planie niemal wyłącznie na ich nieruchomości i biegną w głąb, ograniczając jej parametry i wartość, nie niosąc przy tym żadnych korzyści dla miasta i mieszkańców. Nie ma także racjonalnego uzasadnienia dla przeznaczenia działek skarżących pod drogę [...], ponieważ prowadzi ona do działek, które mają już zapewniony dostęp do drogi publicznej tj. do drogi [...] skomunikowanej bezpośrednio z drogą wojewódzką. Działki, do których miałaby prowadzić droga na obszarze [...] mają też odpowiedni dostęp i skomunikowanie od strony drogi wojewódzkiej poprzez obszary [...], [...], [...] oraz [...]. W ocenie skarżących nieracjonalny jest również przebieg drogi [...] przez "róg" ich działki nr [...], gdyż prowadzi to do istotnego ograniczenia jej zagospodarowania. Ich zdaniem możliwe jest również poprowadzenie drogi [...] z pominięciem ich działek. Tymczasem "za niedopuszczalne należy uznać takie określenie przeznaczenia terenów, które tworzy rodzaj chaosu przestrzennego i może prowadzić do konfliktów społecznych. Mieszane przeznaczenie terenu jest zatem możliwe, gdy według obiektywnych mierników konkretne funkcje nie pozostają ze sobą w kolizji zarówno w wymiarze architektoniczno-budowlanym, jak i funkcjonalno-użytkowym (tak: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2022r., sygn. akt II SA/Wr [...]). Zmiana przeznaczenia działek skarżących na teren zieleni nieurządzonej i drogę gminną pozostaje w rażącej sprzeczności z zasadami ładu przestrzennego oraz architektonicznego biorąc pod uwagę przeznaczenie nieruchomości sąsiednich. Burmistrz Miasta przekroczyła zatem granice władztwa planistycznego oraz naruszyła zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w takim stopniu, że należy powyższe zakwalifikować jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniosła o jej oddalenie. W pierwszej kolejności zarzuciła, że skarżący nie posiadają legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g., gdyż nie wykazali, że zaskarżoną uchwałą został naruszony ich interes prawny. Rada przytoczyła fragmenty wybranych orzeczeń sądowych dotyczących interesu prawnego w rozumieniu art. 101 u.s.g. Rada podniosła ponadto, że "sposób kwestionowania ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego jest ze strony skarżących skrajnie cyniczny i instrumentalny", ponieważ skarżący nie wyrażają zgody na planowany przebieg drogi [...] kosztem ich działek, podczas gdy sami na podstawie zaskarżonego planu mają zapewniony dostęp do drogi publicznej przewidzianej kosztem nieruchomości innych osób. Na etapie uchwalania zaskarżonego planu skarżący nie zgłaszali uwag do planu i byli "beneficjentami" poprzedzającej plan zmiany tworzącej drogę [...]. Kwestionowana przez nich obecnie droga jest niezbędna, aby zapewnić łączność między drogą [...] a drogą [...] i [...] oraz ulicą L.. Realizując uchwalony plan, Gmina przystąpiła już do jego wykonania i pozyskała od dotychczasowych właścicieli tereny pod drogi [...] (mającą łączyć się z drogą [...]), [...], [...] oraz [...] Wskazała, że wprawdzie w procedurze kształtowania polityki przestrzennej interes jednostki nie może zostać pominięty, jednak jest uwzględniany z innymi wartościami, jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, czy potrzeby interesu publicznego (art. 1 pkt 9 u.p.z.p.). Władztwo planistyczne gminy wymaga zachowania właściwej równowagi pomiędzy wartościami chronionymi konstytucyjnie i ustawowo, wykluczając prymat interesu ogólnego nad jednostkowym i odwrotnie (tak: wyroki NSA z dnia 19 stycznia 2021r., sygn. akt II OSK 1544/19, z 20 kwietnia 2022r., sygn. akt II OSK 1593/19 i z 28 kwietnia 2022r., sygn. akt II OSK 2677/20). Interes publiczny w wyznaczaniu przebiegu dróg publicznych i powiązanej z nimi infrastruktury technicznej wynika zarówno z konieczności kształtowania ogólnego systemu komunikacyjnego określonego terenu (powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym), jak i zapewnienia dostępu terenów do drogi publicznej - przy czym nie chodzi tylko o istniejące działki, ale również szerzej o działki możliwe do wyodrębnienia w przyszłości, którym będzie potrzeba zapewnić dostęp do dogi publicznej. "Przeznaczając w planie zagospodarowania przestrzennego określone tereny pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną gmina uprawniona jest - w ramach przyznanych jej kompetencji - dokonać stosownych ustaleń w zakresie właściwego skomunikowania tych terenów z pozostałymi terenami, w tym ich właściwego połączenia z siecią istniejących i zaprojektowanych dróg. Uwzględniając wskazane przepisy uznać też trzeba, że przeznaczenie danego terenu pod drogę (publiczną lub wewnętrzną) mieści się w pojęciu władztwa planistycznego gminy, w zakresie którego przewidziano ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. (...) Oceniając zgodność ustalenia takiego przeznaczenia z zasadą proporcjonalności, wynikającą z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP zauważyć przede wszystkim trzeba, że niewątpliwie zapewni ona dostęp do drogi publicznej dla działek, które w przyszłości mogą zostać wydzielone pod zabudowę jednorodzinną mieszkaniową na gruntach skarżących, (...) a które nie miałyby zapewnionego innego dostępu do drogi. (...) Należy też uwzględnić, że część gruntów sąsiadujących z działkami skarżących jest już zabudowana i wobec tego posiada dostęp do drogi, a służebność drogi, na którą wskazują skarżący, nie może być rozwiązaniem w zakresie obsługi komunikacyjnej dla całego terenu. (...) Skoro gmina dąży do zachowania ładu przestrzennego także przez skomunikowanie dróg istniejących z planowanymi, przyjmując rozwiązanie komunikacyjne w wyniku przemyślanej koncepcji, w tym ze szczególnym uwzględnieniem zasady proporcjonalności przy ograniczaniu prawa własności oraz zapewnienia dostępu do drogi, to w takim przypadku nie można zarzucić gminie nadużycia władztwa planistycznego przy wytyczaniu przebiegu drogi. (...) (tak WSA w Opolu w wyroku z 5 grudnia 2017r., sygn. akt II SA/Op 449/17). Zdaniem Gminy, nieuzasadniony i niezrozumiały jest zarzut skarżących dotyczący obszaru oznaczonego w planie symbolem [...] Obszar ten (a także [...]) to teren podmokły, na którym znajduje się rów z wodą. Jego kształt i położenie wynikają z topografii terenu i są jej odzwierciedleniem. Teren ten jest zarośnięty zielenią nieurządzoną od wielu lat, co potwierdzają nie tylko obserwacje, ale np. zdjęcia z serwisu Google Maps, które (biorąc pod uwagę brak na nich dróg [...] czy [...]) pochodzą co najmniej sprzed 2-3 lat. Wbrew stanowisku skarżących obszar ZN nie został wyznaczony wyłącznie na ich działkach, a celem jego wyodrębnienia nie było uniemożliwienie skarżącym "odpowiedniego zagospodarowania nieruchomości w racjonalny sposób", ponieważ w rzeczywistości teren ten od lat jest już zagospodarowany dokładnie tak, jak opisuje go plan. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r., poz. 259; dalej jako "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Rozpatrując skargę w takim zakresie należy stwierdzić, że podlega ona oddaleniu. Zgodnie z art. 101 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi, skarżący jako właściciele działek nr nr [...], [...], [...], [...], położonych w miejscowości S., objętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w mieście S. w rejonie ulic Ź. i K. M., posiadają legitymację do zaskarżenia tej uchwały. Określając przeznaczenie tych działek oraz dopuszczalny sposób ich zagospodarowania, uchwała ta niewątpliwie kształtuje sposób wykonywania ich prawa własności do spornych działek, a w konsekwencji narusza ich interes prawny. Rozpatrując sprawę merytorycznie należy wyjaśnić, że w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p., podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Warunkiem uwzględnienia skargi jest więc sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem materialnym, ustrojowym lub procesowym. Z przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych nie wynika, by przy uchwaleniu spornej uchwały doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, czy właściwości organów; naruszeń w tym zakresie nie wykazano także we wniesionej skardze. Natomiast zarzuty skargi dotyczą przekroczenia przez organ gminy granic władztwa planistycznego, co może być kwalifikowane jako naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, a w konsekwencji taki zarzut może uzasadniać stwierdzenia nieważności uchwały. Skarżący podnoszą, że faktycznie droga oznaczona w planie symbolem [...], obejmująca ich działki jest zbędna, ponieważ działki, do których ona zapewnia dostęp, mają już zapewniony dostęp do innych dróg, a następnie do drogi wojewódzkiej (839); dotyczy to także działek skarżących. Przeznaczenie części trzech działek skarżących tj. działek nr [...], [...] i [...] pod tę drogę ogranicza ich prawo własności i jest nieuzasadnione, tym bardziej, że działki sąsiednie są niezabudowane. Także nieuzasadnione jest - ich zdaniem - przeznaczenie prawie połowy ich działki nr [...] pod zieleń nieurządzoną- symbol [...], w związku z czym nie mogą jej swobodnie zagospodarować. Skarżący podnoszą, że niemal cały teren zieleni nieurządzonej [...] został ustanowiony na ich działce, co jest dla nich krzywdzące i niezrozumiałe. Odnosząc się do tych zarzutów należy przede wszystkim wyjaśnić, że prawo własności jest chronione konstytucyjnie, jednakże nie jest ono prawem bezwzględnym. W określonych sytuacjach doznaje ono ograniczeń, gdyż dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, jednakże tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Z kolei, stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami rangi ustawowej w niniejszej sprawie są regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Gmina posiada więc samodzielność w zakresie władczego przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów tzw. władztwo planistyczne. Władztwo to nie jest jednak nieograniczone, gdyż jako jednostka samorządu terytorialnego gmina wykonuje zadania publiczne, zatem musi działać na podstawie i w granicach prawa powszechnie obowiązującego. Ograniczenie wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu, jest więc prawnie dopuszczalne i nie stanowi naruszenia wskazanych wyżej norm konstytucyjnych. W niniejszej sprawie - wbrew zarzutom skargi – organ nie przekroczył granic przysługującego mu władztwa planistycznego w zakresie, w jakim działki skarżących przeznaczył jako drogę [...]) i zieleń nieurządzoną [...]). W świetle art. 15 ust. 2 pkt 1, 3 i 10 u.p.z.p. - w planie miejscowym określa się bowiem obowiązkowo - przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, a także zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Organ Gminy był zobowiązany do określenia obszarów uwzgledniających powyższe kategorie. Odnosząc się do zarzutu przeznaczenia działki nr [...] pod tereny zieleni nieurządzonej - [...], organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że ustalone w planie przeznaczenie jest zgodne z warunkami fizjograficznymi tego terenu: są to obszary podmokłe, zarośnięte, na których znajduje się rów z wodą. Powyższe stanowisko organu wynika jednoznacznie z klasyfikacji gruntów naniesionej na mapę planowania zagospodarowania przestrzennego – sporna działka skarżących nr [...] została oznaczona jako Ł III oraz W R IVa, co zgodnie z klasyfikacją gruntów oznacza odpowiednio "łąki trwałe" i "grunty orne" – symbol R, które znajdują się pod rowami – symbol W (§ 68 ust. 1 pkt 1 lit. a, c, g obowiązującego w dacie uchwalania planu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Dz.U. z 2019r., poz.393). To samo dotyczy przeznaczenia jako teren zieleni nieurządzonej [...]) niewielkich fragmentów pozostałych trzech działek: nr nr [...], [...] i [...]. Należy podkreślić, że działki te również tylko w niewielkiej części zostały przeznaczone jako droga [...], natomiast zasadnicze ich przeznaczenie to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna 5 MN. Przeznaczenie [...] i [...] obejmuje skrajne, zewnętrzne obszary tych działek, a więc na przeważającym obszarze tych działek skarżący mogą je swobodnie zagospodarować w ramach prawa własności, zgodnie z przeznaczeniem [...]. Trafnie zauważa organ, że po wyłożeniu projektu planu skarżący nie zgłaszali uwag co do planowanego przebiegu drogi [...] i ustanowienia obszaru [...] na ich działkach. W toku procedury planistycznej organ nie miał więc podstaw, by w ogóle rozważać inny sposób zagospodarowania, niż przyjęty w zaskarżonym planie, zwłaszcza, że plan w znacznej części pozostawia dotychczasowe przeznaczenie tych działek (teren zieleni nieurządzonej [...] – w klasyfikacji gruntów to łąki i tereny orne nad rowem oraz teren zabudowy mieszkaniowej [...] – zgodnie z klasyfikacją gruntów to grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem – Br, § 68 ust. 1 pkt 1 lit. e powołanego rozporządzenia). Tylko w niewielkim zakresie trzy działki skarżących zostały przeznaczone pod drogę [...]. Należy zauważyć, że droga ta przebiega wśród terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową – z jednej strony 5 MN, 2 MN, zaś z drugiej [...] i [...], [...] i [...], które razem tworzą duży zwarty obszar. Organ planistyczny przewidując tereny mieszkaniowe miał obowiązek zapewnić w planie dla tych terenów odpowiednią sieć komunikacyjną. W ramach tej sieci zaplanował m.in. drogę [...] stanowiącą zasadniczo prosty odcinek, który łączy się z drogą wojewódzką nr [...]. Z drogi [...] prowadzą również odcinki [...] (ciąg pieszo-jezdny) i [...] (na mapie nie ma natomiast symbolu [...], na który wskazują skarżący). Od drogi 15 KD odchodzi również droga [...] łącząca się z drogą [...] i poprzez drogę [...] także z drogą wojewódzką nr [...]. Skarżący podnoszą, że skoro zostały zaplanowane drogi [...], [...], [...] oraz [...], to zbędna jest droga [...]. Stanowisko skarżących nie jest uzasadnione. Z planu wynika, że obszar [...] i [...] składa się z wielu działek budowlanych, zabudowanych, usytuowanych wzdłuż odcinka drogi [...] biegnącego od drogi wojewódzkiej do wysokości drogi [...] (odchodzącej prostopadle od drogi [...]). Dalszy odcinek drogi [...] biegnie wzdłuż działek skarżących (obejmuje je częściowo), zapewniając dostęp do terenów [...], [...] i [...], które (poza działką skarżących) nie są jeszcze zabudowane, ale na których taka zabudowa została przewidziana. Tereny te (np. działka o nr w planie [...] i [...] – obecnie działki nr nr [...], [...] i obok równolegle do nich nr nr [...] i [...] – k. 30 akt sądowych) bez spornego odcinka drogi [...] nie miałyby dostępu do drogi publicznej - drogi wojewódzkiej (ul. L.), zaś obszar [...] nie dochodzi do drogi wojewódzkiej, poza tym jest jedynie cięgiem pieszo-jezdnym, a nie drogą. Wbrew zarzutom skarżących to, że sąsiednie działki nie są jeszcze zabudowane nie oznacza, że nie zostaną zabudowane w przyszłości. Organ planistyczny miał obowiązek to uwzględnić i zapewnić odpowiedni układ komunikacyjny temu terenowi jako całości, a więc niekoniecznie poszczególnym istniejącym już działkom, które przecież mogą zostać jeszcze podzielone na mniejsze działki budowlane, jak to ma miejsce w obszarze usytuowanym wzdłuż drogi [...] na początkowym odcinku od drogi wojewódzkiej. Argument skarżących, że opisywany obszar ma zapewniony dostęp do drogi publicznej przez inne drogi, tj. przez [...], [...], [...] i [...], a droga [...] w części obejmującej działki skarżących jest niepotrzebna, nie jest zatem wystarczający do przyjęcia, że organ gminy przy sporządzaniu planu naruszył zasadę proporcjonalności. Tereny [...] i [...] są oddalone od drogi [...] i [...], dostęp do drogi publicznej – wojewódzkiej musiałby być dla nich ustanowiony w drodze służebności (m.in. przez działkę skarżących), a właśnie tego typu rozwiązaniom ma zapobiegać plan miejscowy. Tylko ubocznie należy w tym miejscu podnieść, że Sądowi znane jest z urzędu, że fragment przebiegu drogi [...] (działka [...] i [...]) został zakwestionowany, a wyrokiem z dnia 22 września 2022r., sygn. akt II SA/Lu [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził nieważność ustaleń planu w części dotyczącej tych działek. W razie uprawomocnienia się tego wyroku, istnienie drogi [...] może okazać się wątpliwe. Należy też zauważyć, że działki skarżących (k.30 akt sądowych i część graficzna planu) mają nieregularne kształty i wymiary (dopiero w całości tworzą prostokąt). W związku z tym ich odrębne zagospodarowywanie może być utrudnione niezależnie od zaskarżonych rozwiązań planistycznych. Zarzuty skargi są zatem nieuzasadnione, gdyż zaskarżona uchwała nie została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzenia planu miejscowego oraz przekroczeniem granic władztwa planistycznego gminy. Natomiast ubocznie należy podnieść, że stwierdzenie organu sformułowane w odpowiedzi na skargę, że sposób kwestionowania ustaleń planu przez skarżących jest "skrajnie cyniczny", jest argumentem pozamerytorycznym i nie powinno być wyrażane w urzędowych pismach. Uchybia to zasadzie zaufania do organów władzy publicznej, wprowadzając wątpliwości co do rozstrzygania spraw administracyjnych w sposób obiektywny i zgodny z zasadą prawdy materialnej. Skarżący, jako właściciele nieruchomości objętych planem, który w pewnym zakresie ograniczył im możliwość wykonywania tego prawa, mieli prawo żądania zmiany przebiegu drogi [...], podobnie jak właściciele innych działek, przeznaczonych w tym planie pod inne drogi (np. [...] czy [...]). W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.