II SA/Lu 45/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 grudnia 2010 r., [...] J. L., działający w imieniu J. W., wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z [...] r., nr [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, z dnia 19 stycznia 2011 r., J. L. - jako pełnomocnik strony skarżącej - wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 500 zł, nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność lub własnoręcznie podpisanego oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazane wezwania doręczone zostały pełnomocnikowi strony w dniu 31 stycznia 2011 r. W związku z tym termin do uczynienia zadość powyższym obowiązkom upłynął w dniu 7 lutego 2011 r. W zakreślonym terminie do akt dołączono odpis skargi, nie uiszczając wymaganego wpisu i nie dołączając należnego pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Zgodnie z § 3 tego przepisu, jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo. Obowiązek pełnomocnika w tym zakresie przewidziany został w art. 37 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którym pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Podkreślić trzeba, że od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie zwalnia ani fakt, że pełnomocnictwo przedłożono w postępowaniu administracyjnym, ani złożenie tegoż dokumentu do innej sprawy sądowoadaministracyjnej z upoważnieniem do występowania we wszystkich sprawach przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2005 r., sygn. akt FSK 1955/04). Niedołączenie do skargi pełnomocnictwa stanowi jej brak formalny, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. W przypadku jego niezachowania zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a., na mocy którego przewodniczący wzywa skarżącego do uzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. Zgodzić się należy przy tym z poglądem, że w przypadku gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, w postaci przedłożenia pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika (por. postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GSK 1001/06, LEX nr 323471 oraz postanowienie WSA w Opolu dnia 5 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 1225/01, LEX nr 133608). W razie natomiast nieuzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Tego typu sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Do złożonej przez [...] skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo, co skutkowało wezwaniem pełnomocnika do uzupełnienia jej braków w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Jednocześnie też, należało wezwać pełnomocnika do uiszczenia wpisu od skargi oraz złożenia odpisu skargi. W myśl bowiem art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis ten, winien zostać uiszczony w terminie 7 dni od doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Jego nieuiszczenie w wyznaczonym terminie, skutkuje zaś odrzuceniem skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 47 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. W wyznaczonym terminie pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braków, złożono jedynie odpis skargi. Nie zostało natomiast dołączone pełnomocnictwo oraz uiszczony wpis od skargi. Tym samym należało uznać, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Ponadto - zdaniem Sądu - w niniejszej sprawie brak było podstaw do wezwania skarżącego do podpisania skargi. W tej kwestii Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 916/10 stwierdził, że art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Oznacza to, iż Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając sądowi żadnego w tym względzie wyboru. Stwierdzić też trzeba, że wezwanie strony do podpisania skargi, w przypadku nieuzupełnienia braku przez pełnomocnika, prowadziłaby do uprzywilejowania stron korzystających z usług pełnomocników profesjonalnych względem stron, które z takiej możliwości nie korzystają. Jednocześnie zaakcentować należy, że skutkowałoby to naruszeniem art. 32 Konstytucji RP, a więc zasady równości wobec prawa. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w przypadku stron, które występują przed sądem bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny (np. w postaci braku podpisu pod skargą) nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie odrzucona w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bez ponownego wezwania. Strona korzystająca z usług profesjonalnego pełnomocnika nie powinna zatem korzystać z dodatkowych przywilejów, którym byłoby nieodrzucenie skargi mimo zajścia po temu przesłanek i wzywanie strony do uzupełnienia braków, mimo tego iż zdecydowała się ona na działanie za pomocą pełnomocnika. Posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez tego pełnomocnika wiedzę i doświadczenie zawodowe, a nie dlatego, że stwarza dla sądu dodatkowe obowiązki względem obowiązków wobec stron, które takiego pełnomocnika nie mają. Stąd też Sąd w niniejszej sprawie nie wzywał strony skarżącej do podpisania skargi. Zasadność wystosowanie takiego wezwania, w ocenie Sądu, można by rozważać jedynie w przypadku zaistnienia wątpliwości co do tego, czy osoba występująca w imieniu strony skarżącej może ją reprezentować w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wątpliwości takiej nie ma natomiast w przypadku radcy prawnego, który zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a., może być pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu.