II SA/Lu 518/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) Protokolant Referent Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 15 czerwca 2020 r., znak: GN-Ch.7536.8.2020.KS w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Chełmskiego z dnia 22 stycznia 2020 r., znak: GKN.6821.1.65.2019; II. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz skarżącej D. T. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Spółka P. S. E. S.A. z siedzibą w K.-J. wystąpiła z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości złożonej z działek ewidencyjnych o numerach: [...] i [...] z obrębu O. K. w Gminie Chełm, stanowiącej własność D. T. - poprzez udzielenie zezwolenia na zajęcie tej nieruchomości w związku z realizacją zadania inwestycyjnego pn. "Budowa linii energetycznej 2x400 kV [...]". Decyzją z dnia 22 stycznia 2020 r., wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2023 r. poz. 344 ze zm., dalej: u.g.n.), Starosta Chełmski uwzględnił powyższy wniosek, orzekając o ograniczeniu sposobu korzystania z opisanej wyżej nieruchomości poprzez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie na niej urządzeń niezbędnych do przesyłu energii elektrycznej - dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej. Ograniczenie to polegało na obowiązku udostępnienia wnioskodawcy - na czas założenia i przeprowadzenia linii elektroenergetycznej - części nieruchomości: dla działki nr [...] - pasa gruntu o powierzchni 742 m˛, a dla działki nr [...] - pasa gruntu o powierzchni 284 m˛. Powyższa decyzja została zaskarżona przez D. T. do Wojewody Lubelskiego, który decyzją z dnia 15 czerwca 2020 r., znak: GN-Ch.7536.8.2020.KS utrzymał w mocy decyzję Starosty. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 488/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę D. T. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 15 czerwca 2020 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła D. T.. Wyrokiem z dnia 27 maja 2024 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 477/21 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. NSA podzielił zawarty w skardze kasacyjnej zarzut oparty na istotnym naruszeniu przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., traktując pozostałe zarzuty jako co najmniej przedwczesne. W ocenie NSA Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegającą na wskazaniu przez Sąd z jednej strony naruszeń postępowania administracyjnego dokonanych przez organ i przyznaniu zasadności twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, a z drugiej strony uznaniu, że brak było podstaw do uchylenia decyzji w niniejszej sprawie - co stanowi dwie różne wykluczające się oceny naruszeń, determinujące odmienny sposób tego rozstrzygnięcia. NSA wskazał, że z jednej strony Sąd I instancji przyjmuje niezasadność skargi, a z drugiej jednak akcentuje uchybienia organu, zwracając przy tym uwagę, że zarzut naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. był (cyt.): "w pewnym zakresie zasadny". NSA dodał, że argumentacja, iż stwierdzone uchybienia procesowe miały miejsce w postępowaniu przez Starostą, czyli organem I instancji, podczas gdy Sąd Wojewódzki rozpoznawał skargę na decyzję Wojewody (czyli organu odwoławczego), była całkowicie wadliwa jako pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej. Utrzymanie bowiem w mocy decyzji Starosty przez decyzję zaskarżoną oznaczało, że Wojewoda w ten sposób akceptował i uznawał za prawidłowe postępowanie organu I instancji. Tym samym wszelkie wadliwości postępowania przed Starostą oddziaływały w ten sposób także na decyzję Wojewody. Zdaniem NSA podobna sytuacja zachodziła również w przypadku oceny zarzutu dotyczącego braku wyjaśnienia przez organ, z jakiego powodu nie uwzględnił on merytorycznego stanowiska skarżącej. NSA uznał, że Sąd I instancji samodzielnie dokonał analizy parametrów o charakterze merytorycznym związanych z planowaną inwestycją, co stanowi istotne uchybienie, ponieważ uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego może wyjaśniać pewne wątpliwości czy wręcz uchybienia związane z postępowaniem administracyjnym, ale nie może pełnić funkcji uzupełnienia uzasadnienia decyzji zaskarżonej, zwłaszcza jeżeli stanowisko Sądu sprowadza się do analizy danych, dla której wymagane jest posiadanie wiadomości specjalnych. Według NSA Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu skarżącej dotyczącego faktu, że rokowania, jakie miały miejsce przed wystąpieniem z wnioskiem przez inwestora, nie mogły być traktowane jako rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. W wyroku tym jedynie potwierdzono, że ze skarżącą były przeprowadzane pewne rokowania, ale dotyczyły one ustanowienia służebności przesyłu, czego skarżąca nie kwestionowała. Nie wyjaśniono zaś, czy tego rodzaju rokowania można było jednocześnie uznać za rokowania poprzedzające wystąpienie z wnioskiem w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. W związku z powyższym NSA zobowiązał sąd pierwszej instancji, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczowo i wszechstronnie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, a stanowisko swoje wyjaśnił w sposób logiczny, jednoznaczny i przekonujący. Na rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 13 sierpnia 2024 r. skarżąca wyjaśniła, że postępowanie przed Sądem Rejonowym o ustanowienie służebności przesyłu nie zakończyło się ustanowieniem tej służebności. Rozpoznając sprawę ponownie z uwzględnieniem wytycznych sformułowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z uchybieniem przepisom prawa uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem sporu jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości O. K. w Gminie Chełm, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki: nr [...] o pow. 0,3950 ha oraz nr [...] o pow. 0,2175 ha poprzez udzielenie Spółce P. S. E. S.A. z siedzibą w K.-J. zezwolenia na realizację inwestycji polegającej na budowie linii energetycznej 2x400 kV [...]. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 124 ust. 1 u.g.n., w myśl którego starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej (ust. 2). Stosownie zaś do treści art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Zatem ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wymaga łącznego spełnienia następujących warunków: 1) celem ograniczenia jest realizacja inwestycji polegającej na zakładaniu i przeprowadzeniu na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 124 ust. 1 u.g.n.); 2) na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ograniczenie to następuje zgodnie z tym planem; 3) rokowania przeprowadzone przez jednostkę, która wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie, z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości nie doprowadziły do uzyskania zgody na wykonanie prac, o których mowa punkcie 1. Z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z należących do skarżącej działek nr [...] oraz nr [...] wystąpiła spółka P. S. E. S.A., czyli podmiot wymieniony w art. 124 ust. 2 u.g.n. Wskazany we wniosku oraz w pozostałych dokumentach zamieszczonych w aktach sprawy cel ograniczenia sposobu korzystania z tych działek mieści się w katalogu celów wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. jako inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. Nie ulega również wątpliwości, że sporna inwestycja jest zgodna z uchwałą Rady Gminy Chełm z 31 stycznia 2019 r., nr IV/21/2019 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Chełm dla przebiegu napowietrznej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć 400 kV relacji [...] (Dz. Urz. Woj. Lub. poz. 1445), aktualnego w datach wydania decyzji przez organy obu instancji (art. 124 ust. 1 in fine u.g.n.). Przebieg spornej linii, której dotyczy zaskarżona decyzja, jest precyzyjnie określony w planie miejscowym. Działka nr [...] wchodzi w skład obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] – tereny rolnicze, przebieg napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć 2x400 kV, znajduje się w granicach pasa technologicznego dwutorowej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć 2x400 kV, przebieg linii elektroenergetycznych SN 15kV. Z kolei działka nr [...] wchodzi w skład obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] i [...] – tereny rolnicze, przebieg napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć 2x400 kV, znajduje się w granicach pasa technologicznego dwutorowej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć 2x400 kV, przebieg linii elektroenergetycznych SN 15kV, przylega do drogi o symbolu [...] Ustalenia te potwierdza dołączony do wniosku wyrys z planu, na którym uwidoczniono zarówno przebieg osi linii, jak i jej pasa technologicznego. Realizując wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 27 maja 2024 r., (I OSK 477/21) zobowiązujące do odniesienia się do zarzutu skarżącej, że rokowania, jakie miały miejsce przed wystąpieniem z wnioskiem przez inwestora, nie mogły być traktowane jako rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., Sąd pierwszej instancji, rozpatrując sprawę ponownie, uznał, że zarzut ten jest chybiony. W ocenie Sądu Wojewoda prawidłowo przyjął, że w rozpoznawanej sprawie zostały przeprowadzone rokowania, które mogą być traktowane jako rokowania z art. 124 ust. 3 u.g.n. W ocenie Sądu treść zamieszczonych w aktach sprawy dokumentów z okresu poprzedzającego złożenie przez spółkę w dniu 2 września 2019 r. wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z działek skarżącej nie pozostawia wątpliwości, że spółka miała rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej i wszczęła w tym celu rokowania ze skarżącą, które jednak nie doprowadziły do zawarcia porozumienia. W doktrynie i orzecznictwie sądowym aktualnie panuje zgoda co do tego, że skoro przed wydaniem decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. konieczne jest przeprowadzenie rokowań, to nie można wykluczyć, że dla uzyskania trwałego tytułu prawnego do korzystania z części nieruchomości inwestor może zaproponować jej właścicielowi zawarcie umowy o ustanowienie służebności przesyłu. Takie rozwiązanie może mieścić się w pojęciu zgody właściciela, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Zawarcie umowy służebności przesyłu powodowałoby, że postępowanie prowadzone w przedmiocie ograniczenia własności nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., stałoby się bezprzedmiotowe (zob. E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 124, teza 1; wyrok NSA z 19 stycznia 2024 r., I OSK 2002/22). Odmowa zawarcia takiej umowy stanowi natomiast wyraz braku woli właściciela dobrowolnego udostępnienia nieruchomości dla realizacji celu publicznego. Służebność jest ograniczonym prawem rzeczowym ustanawianym w trybie przewidzianym przepisami prawa cywilnego, zaś zezwolenie ograniczające sposób korzystania z nieruchomości jest rodzajem wywłaszczenia. Oba te tytuły prawne łączy jednak to, że na ich podstawie określony podmiot może korzystać z nieruchomości niebędącej jego własnością. Uzyskanie jednego z tych tytułów wyłącza potrzebę uzyskiwania drugiego. Jeżeli przedstawiona przez potencjalnego inwestora propozycja zawarcia umowy ustanowienia służebności nie doprowadziła do zawarcia umowy powstaje potrzeba uzyskania decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości, gdyż rokowania mające na celu zrealizowanie inwestycji na cudzym gruncie nie doprowadziły do oczekiwanego skutku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 maja 2024 r., I OSK 66/23, z 27 lutego 2024 r., I OSK 2091/22 oraz z 9 listopada 2022 r., I OSK 2190/21 i przywołane w nim orzecznictwo). Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 124 ust. 3 u.g.n., ograniczając się do wprowadzenia obowiązku przeprowadzenia rokowań, nie określa żadnych szczegółowych wymogów co do ich formy i treści. Oznacza to, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w tym przepisie nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie prowadzenia rokowań. Ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje również momentu zakończenia rokowań, co oznacza, że mogą one być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. W związku z tym należy stwierdzić, że o "przeprowadzeniu rokowań" w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n. można mówić w przypadku, gdy inwestor określił i zaproponował właścicielowi nieruchomości warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Niemożność uzyskania zgody właściciela ma zaś miejsce, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, nie wyraził zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Oczywiste jest bowiem, że rokowania nie zawsze muszą kończyć się zawarciem porozumienia, a decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości podejmowana jest, gdy nie doszło do porozumienia między inwestorem a właścicielem nieruchomości. Przy tym trzeba mieć na względzie, że w trybie art. 124 u.g.n. nie podlega weryfikacji organów administracji to, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia. Rolą organów jest jedynie zbadanie, w oparciu o dokumenty z przeprowadzonych rokowań, czy rokowania te odbyły się oraz czy doszło do porozumienia pomiędzy stronami (zob. zamiast wielu: wyrok NSA z 2 lutego 2017 r., I OSK 2054/16; wyrok WSA w Gdańsku z 11 kwietnia 2018 r., II SA/Gd 783/17). Innymi słowy, kontroli organu nie podlega tryb prowadzenia rokowań. Powody, dla których nie dochodzi do zawarcia umowy, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego. Rolą organu (a w konsekwencji także sądu) jest zbadanie, czy rokowania się odbyły oraz czy doszło do porozumienia między stronami. Przeprowadzone w niniejszej sprawie rokowania okazały się nieskuteczne. Przedstawiciele spółki podejmowali próby uzyskania stosownej zgody od właścicielki nieruchomości już w dniu 7 lutego 2018 r. D. T. oświadczyła jednak, że kategorycznie odmawia udzielenia zgody na budowę linii, odmawiając jednocześnie ustanowienia służebności przesyłu. Strona odmówiła także podpisania protokołu z rozmów. Z kolei pismem z dnia 17 kwietnia 2018 r. pełnomocnik spółki, informując D. T. o warunkach realizacji inwestycji na jej nieruchomości, zaprosił ją do podjęcia negocjacji celem ustanowienia służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem w łącznej kwocie 4.097 zł. Pismem z dnia 14 maja 2018 r. strona nie wyraziła jednak zgody na zawarcie umowy o ustanowienie służebności przesyłu na zaproponowanych warunkach. Pismem z dnia z 18 czerwca 2018 r. pełnomocnik spółki wyjaśnił wątpliwości i zarzuty zgłoszone przez właścicielkę nieruchomości, żądając przy tym jednoznacznego stanowiska co do ustanowienia służebności przesyłu na warunkach zaproponowanych przez inwestora. W odpowiedzi D. T. pismem z dnia 4 lipca 2018 r. poinformowała spółkę, że nadal nie przyjmuje jej oferty finansowej za ustanowienie służebności. Warunek przeprowadzenia rokowań oraz brak ich skuteczności uprawniał zatem spółkę do złożenia wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 61 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania w sytuacji, gdy wnioskodawca, pomimo wezwania organu, nie uzupełnił braków formalnych wniosku do dnia wszczęcia postępowania. Organ pierwszej instancji wprawdzie błędnie potraktował brak załączników mapowych z zaznaczonym i opisanym obszarem objętym ograniczeniem jako brak formalny wniosku, ale ten błąd nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Te załączniki stanowią elementy materiału dowodowego sprawy, które decydują o jej rozstrzygnięciu. Brak takich map skutkuje po prostu wydaniem decyzji odmownej, nie zaś pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Również brak reakcji organu na wniosek o przedłużenie terminu na wykonanie wezwania do przedstawienia załączników mapowych nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ żądane załączniki, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a nie formalnej dopuszczalności wniosku, zostały przedłożone przez inwestora. Skoro w aktach sprawy znalazła się żądana dokumentacja obrazująca przebieg inwestycji na spornych działkach, która stanowiła element materiału dowodowego, to organ miał obowiązek rozpoznać sprawę co do istoty. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania byłoby działaniem nieracjonalnym, skoro – jak wyżej wskazano – brak w postaci załączników mapowych nie był elementem formalnym wniosku, ale elementem materiału dowodowego sprawy. Zasadny jest natomiast zarzut skargi dotyczący nieodniesienia się przez organy do kwestii zgodności z prawem zakresu ograniczenia prawa własności działek nr [...] i [...], w tym do argumentów skarżącej podnoszonych w tym przedmiocie w pismach kierowanych do organu I instancji w toku postępowania administracyjnego z 29 października 2019 r. oraz z 3 stycznia 2020 r. Wprawdzie w uzasadnieniu wyroku z 5 listopada 2020 r., II SA/Lu 488/20 uchylonego przez NSA wyrokiem z 27 maja 2024 r., I OSK 477/21, Sąd pierwszej instancji sam dokonał oceny stanowiska skarżącej i wyraził pogląd, że nie było ono merytorycznie uzasadnione, jednak zdaniem NSA "uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego może wyjaśniać pewne wątpliwości czy wręcz uchybienia związane z postępowaniem administracyjnym, ale nie może pełnić funkcji uzupełnienia uzasadnienia decyzji zaskarżonej, zwłaszcza, jeżeli stanowisko Sądu w istocie sprowadza się do analizy danych, dla której wymagane jest posiadanie wiadomości specjalnych". Dlatego też obowiązkiem organu pierwszej instancji będzie dokonanie wszechstronnej, wnikliwej, popartej analizą paramentów planowanej inwestycji, oceny wniosku spółki pod kątem zakresu ograniczenia prawa własności należących do skarżącej działek nr [...] i [...] i wykazanie, czy zakres tego ograniczenia jest w istocie niezbędny dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem. W sytuacji, gdy, w ocenie organu, wyjaśnienie tej kwestii będzie wymagało wiadomości specjalnych, organ rozważy powołanie biegłego. Mając na uwadze powyższe, Sąd, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ w związku z art. 135 i art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), uchylił decyzje organów obu instancji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 480 zł i opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł zostało wydane na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Rozpoznając sprawę ponownie, organ pierwszej instancji uwzględni wyrażoną przez Sąd ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.