II SA/Lu 528/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Jacek Czaja, Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w L. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia 14 listopada 2011 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. [...] Spółce Komandytowo - Akcyjnej w L. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych ze zjazdem publicznym oraz infrastrukturą zewnętrzną: drogami wewnętrznymi, miejscami postojowymi i śmietnikiem, instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, deszczową, elektryczną, teletechniczną, gazową i oświetleniem terenu na działkach o nr [...], [...] przy ul. [...] w [...] L. oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda przedstawił następujący stan sprawy. Starosta [...] wydał w dniu 14 listopada 2011 r. decyzję Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla powyżej opisanej inwestycji. Odwołanie od decyzji wniosła [...] [...] wskazując, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie spełnia wymagań wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. Do terenu tej inwestycji nie włączono, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy jej działki o nr [...] i [...]. Działki odwołującej się nie zostały wykupione. Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...] [...] umorzył postępowanie odwoławcze, wskazując, że [...] [...] nie była stroną postępowania w sprawie. Organ odwoławczy przywołał art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), który wskazuje, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zwrócił uwagę, że organ I instancji wskazał w zaskarżonej decyzji, iż obszar oddziaływania tej inwestycji będzie obejmował tylko działki o nr: [...], [...]. Organ II instancji wskazał, że rozstrzygnięcie o pozwoleniu na budowę nie dotyczy działek [...] [...]. Działki te nie zostały objęte zatwierdzonym przez organ I instancji planem zagospodarowania terenu, teren inwestycji nie sąsiaduje bezpośrednio z jej działkami, a pomiędzy nimi są działki o nr [...], [...] oraz nr [...] Skarbu Państwa i nr [...] A. O. i S. O.. Od granicy terenu inwestycji (działki nr [...]) do granicy działki nr [...] i nr [...] [...] [...] odległość wynosi ok. 15 m. Stwierdził, że zachowanie usytuowania poszczególnych obiektów tej inwestycji od granicy działek odwołującej się wyklucza, że planowane obiekty spowodują ograniczenie w zagospodarowaniu jej działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpatrzeniu skargi [...] [...], wyrokiem z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 150/12 uchylił decyzję Wojewody z dnia 2 stycznia 2012 r. znak: [...]. Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem prawa. Podkreślił, że podstawę prawną ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stanowi art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym, stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Sąd wskazał, że chociaż w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest mowa wyłącznie o właścicielu nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, to prawo do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę w charakterze strony mają również niebędący inwestorami właściciele nieruchomości, na których ma być zrealizowana inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę. [...] prawo do wypowiadania się we wszelkich kwestiach będących przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę powinien mieć zagwarantowane "sąsiad inwestycji", to tym bardziej powinien je mieć właściciel nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana. Zdaniem Sądu, istotne znaczenie dla określenia zakresu niniejszego postępowania ma okoliczność, że decyzja organu pierwszej instancji obejmuje wyłącznie pozwolenie na realizację pierwszego - jak stwierdził Sąd - z trzech etapów inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] w [...] L.. Sąd wskazał, iż w myśl art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Stwierdził, iż w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany, inwestor może uzyskać pozwolenie na budowę wybranych obiektów lub zespołu obiektów, o ile mogą one samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Wskazał, że ustawodawca zastrzegł w takim przypadku, że inwestor zobowiązany jest do takiego wniosku dołączyć projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Dzięki temu rozwiązaniu organ rozpoznający wniosek o pozwolenie na budowę, dotyczący określonego etapu inwestycji, ma możliwość ocenić, czy całość zamierzenia nie naruszy ładu przestrzennego na danym terenie. Organ ma wówczas obowiązek sprawdzić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w następnych etapach inwestycji. W sprawach dotyczących poszczególnych etapów zamierzenia inwestycyjnego projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia budowlanego nie może podlegać wielokrotnemu zatwierdzeniu decyzją administracyjną, czego - zdaniem Sądu - organy w niniejszej sprawie nie wzięły pod uwagę. Zdaniem Sądu nie można akceptować stanowiska, iż zatwierdzenie projektu budowlanego w części obejmującej projekt zagospodarowania podlega kilkakrotnemu rozstrzygnięciu administracyjnemu, wobec możliwości podniesienia zarzutu z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Aby całe zamierzenie budowlane w kształcie przedstawionym w projekcie zagospodarowania działki lub terenu mogło być zrealizowane, inwestor powinien przedstawić oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych projektem zagospodarowania terenu, czyli dla całego zamierzenia budowlanego, co stwarza realne podstawy do uzyskania pozwoleń na budowę dla pozostałych obiektów planowanych do realizacji w następnych etapach i może stanowić gwarancję realizacji tego, co zostało objęte decyzją o warunkach zabudowy. W przeciwnym razie brak by było jakichkolwiek gwarancji, że inwestor w przyszłości będzie realizował wszystkie obiekty, które były zaplanowane w decyzji o warunkach zabudowy, a nie tylko niektóre, dowolnie przez siebie wybrane. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ I instancji udzielił pozwolenia na realizację pierwszego etapu inwestycji - tj. na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych ze zjazdem publicznym oraz infrastrukturą zewnętrzną na działkach nr: [...], [...]. Tymczasem, z dołączonych do akt sprawy dokumentów, w tym decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 20 czerwca 2008 r. oraz projektu zagospodarowania terenu, wynika, że cała inwestycja, która, według zamierzeń inwestora, ma być realizowana w trzech etapach, obejmuje działki o nr.: [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i część działki nr [...] położonych przy ulicy [...]. Dwie z wymienionych działek - działki o nr.: [...] i [...] stanowią własność skarżącej [...] [...]. Według Sądu z części tekstowej i graficznej projektu zagospodarowania terenu wynika, że działki te są objęte drugim etapem przedmiotowej inwestycji. Projektowane są na nich tereny zieleni rekreacyjnej wokół budynków wielorodzinnych. [...] działki będące własnością [...] [...] stanowią część terenu projektowanej inwestycji, to biorąc pod uwagę fakt, że decyzja zezwalająca na realizację pierwszego etapu inwestycji, zatwierdza plan zagospodarowania terenu dla całej inwestycji, nie można odmówić skarżącej przymiotu strony postępowania w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2334/12 oddalił skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo - Akcyjna w L.. W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że Sąd Wojewódzki oceniając status odwołującej w przedmiotowej sprawie uznał ją za stronę nie dlatego, że nieruchomość będąca jej własnością znajduje się w obszarze oddziaływania obiektów objętych pozwoleniem na budowę lecz dlatego, że nieruchomość ta wchodzi w skład terenu przewidzianego na realizację inwestycji jako całości. W przypadku, gdy inwestor nie nabywa prawa do dysponowania wszystkimi nieruchomościami przewidzianymi w ramach całości przedsięwzięcia budowlanego, a jednocześnie decyduje się na etapowanie inwestycji, to w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ustalenie kręgu stron musi się odbyć z uwzględnieniem stanu własności gruntu przewidzianego pod inwestycję w całości, a nie tylko co do wybranych obiektów budowlanych. Zdaniem Sądu w takim stanie sprawy statusu strony nie mógł mieć wyłącznie inwestor lecz na równi z nim za stronę należało uznać skarżącą, jako właściciela nieruchomości objętej całym zamierzeniem budowlanym, dla którego warunki zabudowy ustalone zostały stosowną decyzją. Możliwość wydania pozwolenia na budowę dla części inwestycji nie może stwarzać sytuacji niezrealizowania planowanego przedsięwzięcia w takim stanie, jaki został uwzględniony w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Etapowanie inwestycji nie może bowiem naruszać podstawowych zasad procesu inwestycyjno-budowlanego, w tym zasady wynikającej z art. 4 ustawy Prawo budowlanego, zgodnie z którą każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Sąd Naczelny stwierdził, że w Sąd Wojewódzki trafnie odwołał się do poglądu wyrażonego w orzecznictwie i piśmiennictwie, według którego aby całe zamierzenie budowlane w kształcie przedstawionym w projekcie zagospodarowania terenu mogło być zrealizowane, inwestor powinien przedstawić oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych projektem zagospodarowania terenu, czyli dla całego zamierzenia, co stwarza realne podstawy do uzyskania pozwoleń na budowę dla pozostałych obiektów planowanych do realizacji w następnych etapach i może stanowić gwarancję realizacji tego, co zostało objęte decyzją o warunkach zabudowy. Wojewoda wskazał, że mając na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wyrażone w prawomocnym wyroku z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 150/12, przed ponownym rozpatrzeniem sprawy, wystąpił do [...] Sp. z o.o. [...] Spółki Komandytowo-Akcyjnej, w piśmie z dnia 15 września 2014 r., a po wyjaśnieniu, iż przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało przeniesione na rzecz [...] S.A. z siedzibą w L., w piśmie z dnia 17 października 2014 r. do [...] S.A. z siedzibą w L. o przedłożenie w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma, oświadczenia o posiadanym przez spółkę prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - tj. do działek nr [...] i nr [...] [...] [...], położonych przy ul. [...] w [...] L.. Podsumowując Wojewoda wskazał, że [...] S.A. z siedzibą w L. pomimo upływu wyznaczonego terminu, nie przedłożyła wymaganego dokumentu. Niewykazanie się przez spółkę prawem do dysponowania działką nr [...] i nr [...] [...] [...], zgodnie wyrokiem Sądu Wojewódzkiego, wyklucza wydanie pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] S.A. z siedzibą w L.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów: - art. 10 kpa poprzez jego niezastosowanie przy wydaniu zaskarżonej decyzji przez Wojewodę i w konsekwencji brak możliwości ostatecznego wypowiedzenie się przez skarżącą spółkę przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przez co doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, - art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ poprzez niewystąpienie przez Wojewodę do Starosty [...] celem udzielenia informacji mających istotne znaczenie dla prowadzonego postępowania i nieuwzględnienie ich przy ustalaniu stanu faktycznego przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz pominięcie przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji okoliczności, że skarżąca spółka nie była uczestnikiem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 150/12 oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym sygn. akt II OSK 2334/12 i nie miała wiedzy o w/w postępowaniach i wydanych wyrokach, - art. 107 kpa w zw. z art. 8 kpa, art. 9 kpa poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie i odstąpienie od uzasadnienia decyzji w sposób wyczerpujący i wyjaśniający przesłanki jakimi kierował się organ administracji publicznej wydający zaskarżoną decyzję, brak uzasadnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, z którego wynikałaby zasadność uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenie przez Wojewodę co do istoty sprawy poprzez nieprzytoczenie treści przepisów prawa stanowiących podstawę prawną wydania decyzji, brak umotywowania dlaczego organ zastosował dany przepis jako podstawę prawną, jak również niedokonanie wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia ogólnych zasad postępowania: zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady informowania stron. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi opisany został dotychczasowy stan sprawy. Skarżąca spółka rozwinęła wskazane zarzuty oraz przywołała orzecznictwo sądów administracyjnych mające znaczenie - zdaniem skarżącej spółki - do stanu sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. Wyjaśniając motywy wyroku rozstrzygającego niniejszą sprawę należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż w sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2334/12 oddalił skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. 2 Spółka Komandytowo - Akcyjna w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 150/12 uchylającego decyzję Wojewody z dnia 2 stycznia 2012 r. znak: [...] umarzającą postępowanie odwoławcze na skutek wniesienia odwołania przez [...] [...] od decyzji Starosty [...] z dnia 14 listopada 2011 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. [...] Spółce Komandytowo - Akcyjnej w L. pozwolenia na budowę. W następstwie powyżej opisanych orzeczeń sądów administracyjnych Wojewoda ponownie rozpatrywał odwołanie [...] [...] od decyzji Starosty [...] z dnia 14 listopada 2011 r. Nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że etapowanie inwestycji nie może naruszać podstawowych zasad procesu inwestycyjno - budowlanego, w tym zasady wynikającej z art. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Aby całe zamierzenie budowlane w kształcie przedstawionym w projekcie zagospodarowania terenu mogło być zrealizowane, inwestor powinien przedstawić oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych projektem zagospodarowania terenu. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny z części tekstowej i graficznej projektu zagospodarowania terenu wynika, że działki [...] i [...] stanowią własność [...] [...] i są objęte drugim etapem przedmiotowej inwestycji. Projektowane są na nich tereny zieleni rekreacyjnej wokół budynków wielorodzinnych. Mając na uwadze powyższe Wojewoda w piśmie z dnia 15 września 2014 r. zwrócił się do [...] Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo -Akcyjna z siedzibą w L., o przedłożenie oświadczenia o posiadanym przez spółkę prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - tj. do działek nr [...] i nr [...], będących własności [...] [...], położonych przy ul. [...] w [...] L.. W odpowiedzi [...] Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo -Akcyjna z siedzibą w L. poinformowała, że pozwolenie na budowę, będące przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu odwoławczym zostało przeniesione na rzecz [...] S.A. z siedzibą w L.. W konsekwencji Wojewoda w piśmie z dnia 17 października 2014 r. zwrócił się do [...] S.A. z siedzibą w L. o przedłożenie oświadczenia o posiadanym przez spółkę prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - tj. do działek nr [...] i nr [...], będących własności [...] [...], położonych przy ul. [...] w [...] L.. W odpowiedzi w piśmie z dnia 4 listopada 2014 r. [...] S.A. z siedzibą w L. wskazała, że wstąpiła w prawa i obowiązki spółki [...] Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w L., a z treści decyzji pozwolenia na budowę, jak i z samej treści decyzji przenoszącej prawa i obowiązki ze spółki [...] Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w L. na rzecz [...] S.A. z siedzibą w L. nie wynikał obowiązek nabycia działki od [...] [...] i spółka nie była do tego zakupu zobowiązana ani z mocy orzeczeń administracyjnych, ani z mocy własnego zobowiązania. Natomiast całość zagadnienia wskazanego przez Wojewodę w piśmie z dnia 17 października 2014 r. jest dla spółki dużym zaskoczeniem. W związku z tym, że [...] S.A. z siedzibą w L. wskazała, że wstąpiła w prawa i obowiązki spółki [...] Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w L., wynikające z decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, to oczywistym jest, że podmiot, na który decyzja ta została przeniesiona, bierze udział w postępowaniu, w miejsce dotychczasowej strony. Toczące się postępowanie administracyjne i sądowe w żaden sposób nie będzie dotyczyć interesu prawnego dotychczasowego inwestora, natomiast jego wynik będzie mieć wpływ na prawa i obowiązki podmiotu, na którego przeniesiona została decyzja i ten podmiot bierze udział w postępowaniu. Zasadniczą kwestią w sprawie jest czy zaskarżona Wojewody została wydana zgodnie z wytycznymi wyrażonymi w zacytowanych wyżej wyrokach. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 powyższej ustawy, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy i może ona dotyczyć zarówno stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (wyrok WSA w Warszawie z 10 listopada 2006 r., I SA/Wa 1597/06, LEX nr 320090). Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Wojewody została wydana zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 maja 2012 r., potwierdzonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r bowiem wobec organ nie uzyskał od [...] S.A. z siedzibą w L. oświadczenia o prawie do dysponowania działkami [...] i nr [...], uregulowanego w art. 4 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W konsekwencji prawidłowo Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] z dnia 14 listopada 2011 r. Nr [...] oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W konsekwencji powyższego Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - nie podzielił zarzutów skargi, nie dopatrzył się również tego rodzaju naruszeń prawa procesowego, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia i prowadziły do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji skargę należało oddalić. Na marginesie wskazać należy - co nie ma jednak wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia - wątpliwości Sądu budzi przeniesienie nieostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 14 listopada 2011 r. Nr [...] na rzecz [...] S.A. z siedzibą w L.. Ustawodawca w treści art. 40 ustawy Prawo budowlane nie użył sformułowania "decyzja ostateczna". Jednak tylko taka decyzja wywołuje skutek nabycia praw dla strony. Poza tym [...] z tego przepisu wynika, iż nowy inwestor przejmuje wszystkie warunki zawarte w decyzji, o której mowa w art. 28, a z tego ostatnio powołanego przepisu wynika, że rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, to oczywiste jest, że decyzja przenosząca pozwolenie musi także nosić cechy ostateczności (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2003 r., II SA/Ka 2901/01, LEX nr 681684). Mając powyższe okoliczności na względzie - na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji.