II SA/Lu 546/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. Z. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie utraty prawa uposażenia za okresy zwolnienia lekarskiego w zakresie wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do sporządzenia i doręczenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 546/16 wraz z uzasadnieniem postanawia odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 546/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. Z. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie utraty prawa uposażenia za okresy zwolnienia lekarskiego. W dniu 8 grudnia 2016 r. (koperta) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że siedem dni od dnia ogłoszenia wyroku tj. w dniu 1 listopada 2016 r. jechał od klienta z korespondencją na pocztę zwierającą wniosek o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, który został już opłacony. "Niestety tego dnia warunki drogowe były bardzo złe i wskutek tego, że ześlizgnął się z jezdni do rowu nie mógł kontynuować jazdy. Próbował wezwać inny środek lokomocji telefonicznie. Niestety nie mógł wezwać innego środka transportu tj. taksówki, bowiem drogi były zakorkowane wskutek oblodzenia jezdni i złych warunków drogowych, trudno przejezdne, samochody stały w korkach. Zanim przyjechała pomoc drogowa, nie był już w stanie zdążyć do jedynego otwartego jeszcze Urzędu Pocztowego , zwłaszcza że drogi były prawie nieprzejezdne". Poza tym strona wskazała, że jej samochód został wyciągnięty z rowu i przewieziony na lawecie do warsztatu mechanicznego celem sprawdzenia uszkodzeń, na dowód czego w załączeniu do wniosku dołączyła fakturę za holowanie i pomoc techniczną. Zdaniem wnioskodawcy powyższe okoliczności uzasadniają przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia w niniejszej sprawie, zwłaszcza, że nie złożenie tego wniosku zamyka stronie drogę do odwołania się od wyroku, a w związku z tym rodzi dla strony negatywne konsekwencje procesowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej – "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). W ocenie Sądu termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do sporządzenia i doręczenia wyroku w niniejszej sprawie został zachowany. Przechodząc jednak do kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, należy wskazać, że polega ono na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być zatem oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. przykładowo: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2007 r., I OZ 738/09, 29 maja 2009 r., 23 października 2009 r., I OZ 989/09, 26 października 2009 r., I OZ 996/09, 28 września 2011 r., II FZ 508/11 oraz 27 października 2011 r., II OZ 1064/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Komentarz do art. 86 P.p.s.a., w: R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, SIP Legalis, nb. 4). Poza tym samo istnienie przeszkody nie wystarcza do wykazania braku winy. Strona powinna wykazać (uprawdopodobnić), że poczyniła określone starania by przeszkodę tą przezwyciężyć. Mając na uwadze powyższe rozważania w ocenie Sądu złożone przez pełnomocnika skarżącego oświadczenie o okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku nie jest przekonywujące. Oświadczenie to jest sprzeczne z okolicznościami wynikającymi z dokumentu dołączonego do wniosku o przywrócenie terminu. Z uzasadnienia wniosku wynika bowiem, że skarżący z uwagi na złe warunki drogowe miał problemy z dojazdem na pocztę w dniu 1 listopada 2016 r. (prawdopodobnie oczywista omyłka, chodzi oczywiście o 1 grudnia 2016 r., tj. siódmy dzień od dnia ogłoszenia wyroku w dniu 24 listopada 2016 r.) i w tym dniu jego samochód ześlizgnął się do rowu i był holowany do warsztatu. Na potwierdzenie powyższej okoliczności skarżący przedstawił fakturę VAT, z której wynika, że samochód strony faktycznie był wyciągnięty z rowu i holowany, ale miało to miejsce w dniu 30 listopada 2019 r. (co wynika z treści faktury "usługa Assistance z dnia 30.11.2016", k. 43 akt sądowych). Z zestawienia dat wynika jednoznacznie, że sytuacja, na którą powołał się pełnomocnik skarżącego miała miejsce dzień wcześniej tj. 30 listopada 2016r., a zatem przedostatniego dnia przed upływem skarżącemu terminu do złożenia wniosku, tj. 1 grudnia 2016 r. Dodatkowo należy zauważyć, że pełnomocnik w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił przy tym dlaczego przedmiotowej czynności nie mógł dokonać ostatniego dnia. W tym kontekście powyższe oświadczenie pełnomocnika skarżącego, wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, nie może być uznane za wiarygodne i odpowiadające rzeczywistości. Warunki określone w art. 86 § 1 P.p.s.a. nie zostały przez skarżącego spełnione, a ww. okoliczności świadczą o tym, że podniesiona przez niego we wniosku o przywrócenie terminu argumentacja powołana została wyłącznie na potrzeby uzyskania korzystnego rozstrzygnięcia mającego umożliwić skutecznie złożenie wniosku o przywrócenie terminu i nie znajduje odzwierciedlenia w faktach. Wbrew więc twierdzeniom profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej, podniesione przez niego sprzeczne okoliczności nie dawały podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu w niniejszej sprawie. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.