II SA/Lu 555/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I. R. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniosła wypełniony i podpisany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy żądając przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Pismem z dnia 30 września 2010 r. stronę skarżącą wezwano do nadesłania oświadczenia wskazującego wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania oraz dokumentów źródłowych dotyczących tych kosztów i dokumentów źródłowych wskazujących wysokość w kwocie netto jej renty i renty męża. Strona skarżąca nie wykonała wezwania z dnia 30 września 2010 r. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie wystąpienia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymaga porównania realnych możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem. Ponadto w przypadku przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ustalenia wymaga także wpływ obowiązku ponoszenia kosztów postępowania na sytuację materialną strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy i jej rodziny. Przy czym to na stronie wnoszącej o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek wykazania sytuacji materialnej (por. postanowienie NSA z dnia 18 lipca 2005 r., sygn. akt OZ 1510/04 – Lex nr 302271; tezę 1 postanowienia NSA z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II GZ 151/09 – Lex nr 552786; tezę 1 postanowienia NSA z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 713/09 – Lex nr 552394 czy postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 171/09 – Lex nr 552205). Bierność w tym zakresie uniemożliwia uwzględnienie wniosku strony o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt I FZ 514/07 - Legalis). W ocenie referendarza sądowego nie można przyjąć, że strona skarżąca wykazała, iż poniesienie pełnych kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla niej i jej męża gdyż, mimo prawidłowego doręczenia, nie wykonała ona wezwania z dnia 30 września 2010 r. Przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym jest powstanie uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego w związku z ponoszeniem pełnych kosztów postępowania. Ocena możliwości powstania uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego wymaga skonfrontowania wysokości dochodu strony skarżącej z wysokością jej udokumentowanych wydatków (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II OZ 1319/07 - Legalis). Przy czym dochód musi być dochodem realnym czyli podanym w kwotach netto (por. tezę 1 postanowienia NSA z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II GZ 151/09 – Lex nr 552786). Tak więc aby móc ocenić możliwość powstania uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego niezbędne są informacje o wysokości stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego (wydatków) i o wysokości dochodów w kwocie netto. Brak tych informacji uniemożliwia ocenę tego czy poniesienie kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego a tym samym ustalenie czy zasadnym jest przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.