II SA/Lu 676/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - w zakresie wniosku skarżącego G. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] – po rozpatrzeniu wniosku i odwołania Gminy K., odwołania B. L. oraz odwołania G. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. M. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego – chlewni o obsadzie 68,6 DJP wraz ze zbiornikiem na nieczystości ciekłe o poj. V – 8 m3 i dwóch silosów paszowych o pojemności po 22 tony, na działce nr ewid. 160 w miejscowości Ż. Poprzeczna, gmina K. – umorzył postępowanie odwoławcze. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skardze na powyższą decyzję G. S. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania w całości z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w zakresie ochrony środowiska i uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wnioskodawca podniósł, że rozpoczęcie inwestycji, wiążące się z podwyższeniem terenu, doprowadzi do zmiany stanu wód na gruncie, co będzie skutkować zalewaniem działek sąsiednich, w tym działki skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze. zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, do której odnosi się zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania, orzeczono o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie stanowiskiem, decyzje o umorzeniu postępowania nie posiadają waloru wykonalności, albowiem nie rodzą jakiegokolwiek uprawnienia po stronie skarżącego i nie nadają się do wykonania w postępowaniu egzekucyjnym. Z decyzji tych nie wynika bezpośrednio żadna powinność określonego zachowania strony, co uniemożliwia zastosowanie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 665/09 – dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody Lubelskiego nie mógł zostać uwzględniony. W tym miejscu należy jednak zauważyć, pomimo, iż skarżący jednoznacznie oznaczył ww. decyzję organu odwoławczego jako przedmiot żądanej ochrony tymczasowej, to w uzasadnieniu wniosku odniósł się w istocie do następstw, jakie może wywołać wydana w niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji, nie zaś przedmiotowa decyzja drugoinstancyjna umarzająca postepowanie odwoławcze. W ocenie Sądu, gdyby nawet jednak przyjąć, że intencją skarżącego jest wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. udzielającej P. M. pozwolenia na budowę (która to decyzja – odmiennie niż w przypadku rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie odwoławcze – posiada już walor wykonalności), i tak żądanie to nie mogłoby zostać uwzględnione. Skarżący, uzasadniając przedmiotowy wniosek, nie przedstawił bowiem argumentów, które wskazywałyby na realną możliwość wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jego twierdzenia o potencjalnych "skutkach w zakresie ochrony środowiska" oraz "uciążliwościach dla terenów sąsiednich", jak też argument dotyczący zmiany stanu wód na gruncie w wyniku prowadzonych robót budowlanych, mają charakter dowolny i lakoniczny, nie wskazując na konkretną szkodę grożącą skarżącemu. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia natomiast jego merytoryczną ocenę, w konsekwencji uzasadniając jego oddalenie (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). Przywołanych przez skarżącego okoliczności nie można też utożsamiać z trudnymi do odwrócenia skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem w razie ich wystąpienia w toku prowadzonych robót budowlanych właściwy organ nadzoru budowlanego będzie mógł roboty takie wstrzymać, a następnie nałożyć na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.). Również samo wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem fatycznym, które można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora (por postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 651/15 – dostępne w CBOSA). Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.