II SA/Lu 692/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 września 2010r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2009r., Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania P. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] kwietnia 2009r., Nr [...], odmawiającej wydania Z. R. nakazu rozbiórki budynku mieszkalno - usługowego, realizowanego w ramach rozbudowy przy ul. D. [...] w L., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. [...], wydaną z up. Prezydenta Miasta L. udzielono Z. R. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalno – usługowego, zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] przy ul. D. [...] w L. oraz na budowę schodów terenowych na działce nr ewid. [...], obsługujących działkę przy ul. D. [...]. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją ostateczną Wojewody L. z dnia [...] maja 2003r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 3 lutego 2003r. sygn. akt II SA/Lu 711/03 oddalił skargę M. i P. P. na ww. decyzję Wojewody. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2003r. Wojewoda L. stwierdził, że rozwiązanie projektowe zatwierdzone decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. Prezydenta Miasta L. uwzględnia kwestię dotyczącą oddziaływania nowego budynku na funkcjonowanie kanałów wentylacyjnych i dymowych budynku M. i P. P., natomiast usytuowanie rozbudowy bezpośrednio w granicy działki nr ewid. [...] jest zgodne z założeniami obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej rozbudowy Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego LZM, zatwierdzonego uchwałą Nr XV/91/86 Miejskiej Rady Narodowej w L. z dnia 30 grudnia 1986r, ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą Nr L/500/93 Rady Miejskiej w L. z dnia 21 października 1993r. Stosownie do ww. planu na obszarze lokalizacji inwestycji (VI A 23 MW) ustalono zwartą zabudowę mieszkaniową z programem usług wbudowanych w parter pierzei D. Podczas przeprowadzonego postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. stwierdził, że inwestor realizuje inwestycję z istotnymi odstępstwami od warunków udzielonego pozwolenia. Odstępstwa te polegały na innej niż w projekcie budowlanym, zatwierdzonym ww. pozwoleniem na budowę, szerokości stopni schodów oraz na innym niż w projekcie podbiciu ławy fundamentowej ściany budynku sąsiedniego. Postanowieniem z dnia [...] października 2003r., [...], wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, wstrzymano Z. R. prowadzenie robót budowlanych, polegających na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalno - usługowego oraz budowie schodów terenowych obsługujących działkę przy ul. D. [...]. Postanowienie organu I instancji utrzymane zostało w mocy postanowieniem ostatecznym Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2003r., Nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2003r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, PINB m. L. nakazał Z. R. w terminie 30 dni od dnia, gdy decyzja stanie się ostateczna, sporządzić i przedłożyć projekt budowlany zamienny schodów terenowych obsługujących działkę przy ul. D. na działce nr [...] (pas drogowy) uwzględniający zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Opierając się na opinii projektanta konstruktora uznano, iż inne niż w projekcie podbicie ławy fundamentowej ściany budynku sąsiedniego jest bezpieczne i nie wymaga zmiany projektu rozbudowy istniejącego budynku. Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004r. znak; [...] ww. decyzja PINB miasta L. utrzymana została w mocy. Skarga Z. R. na decyzję ostateczną została przez WSA w L. oddalona wyrokiem z dnia 27 października 2004r., (II SA/Lu 232/04). Inwestor wywiązał się z nałożonego obowiązku w terminie. W wyniku skarg sąsiadów zabudowanej nieruchomości w lutym 2004r, w których podnoszono m.in. fakt kontynuowania robót budowlanych, wszczęto kolejne postępowanie, w wyniku którego nakazano Z. R. rozebrać konstrukcję dachu, pierwszego piętra oraz ścian poddasza wraz z wieńcem pod murłaty wykonane po doręczeniu postanowienia z dnia [...] października 2003r. o wstrzymaniu robót budowlanych. Sprawa nakazu powyższej rozbiórki była przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego obu instancji. Wyrokiem WSA z dnia 27 października 2004r. sygn. akt II SA/Lu 304/04 uchylona została decyzja LWINB w L. z dnia [...] kwietnia 2004r. oraz poprzedzająca ją decyzja PINB miasta L. z dnia [...] marca 2004r. orzekające o powyższej rozbiórce. Stanowisko przedstawione w ww. wyroku podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 listopada 2005r. (II OSK 190/05) oddalił skargę kasacyjną LWINB w L. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. znak: [...], wydaną z up. Prezydenta Miasta L. udzielone zostało Z. R. pozwolenie na budowę dwóch obiektów, tj. na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalno - usługowego, zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] przy ul. D. [...] w L. oraz na budowę schodów terenowych na działce nr ewid. [...], obsługujących działkę przy ul. D. [...]. Jedną ww. decyzją zatwierdzono dwa odrębne projekty budowlane i udzielono pozwolenia na budowę dwóch różnych obiektów, z lokalizacją na dwóch oddzielnych działkach gruntu. Ponadto Sąd podniósł, iż przed wydaniem pozwolenia na budowę inwestor uzyskał dwie odrębne decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Sąd wskazał, że postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...] października 2003r. dotyczące dwóch obiektów: rozbudowy budynku mieszkalno - usługowego i schodów terenowych, utraciło moc po upływie 2 miesięcy w części dotyczącej rozbudowy budynku, z uwagi na fakt, iż decyzja wydana przez PINB z dniu [...] grudnia 2003r., Nr [...] nakładała jedynie obowiązek opracowania i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego schodów terenowych obsługujących działkę przy ul. D. [...]. Po utracie mocy części postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych przy przedmiotowej rozbudowie budynku usługowo mieszkalnego roboty te mogły być kontynuowane. Decyzją z dnia [...] lipca 2004r. Prezydent Miasta L. na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego uchylił decyzję własną z dnia [...] stycznia 2003 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego oraz na budowę schodów wobec wcześniejszego wydania przez organy nadzoru budowlanego decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. We wniosku z dnia 19 września 2008r. M., P. i S. P. oraz B. B. żądali rozbiórki rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego realizowanego przez Z. R. na działce przy ul. D. [...] w L. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, odmówił wydania Z. R. nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] września 2009r. (zaskarżoną w niniejszej sprawie) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. Organ odwoławczy podtrzymał argumentację organu I instancji i stwierdził, że w świetle wskazanych wyżej okoliczności oraz stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak jest podstaw prawnych do wydania nakazu rozbiórki rozbudowy budynku usługowo – mieszkalnego, skoro Z. R. mógł jego budowę kontynuować na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę. P. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] września 2009r. zarzucił organom naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w szczególności: art. 5 ustawy Prawo budowlane stanowiącego, iż obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej; art. 7 ust. 1 powoływanego prawa budowlanego, zgodnie z którym do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie uwzględniając wymagania, o których mowa w art. 5 oraz warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych; § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2003r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 i 4 kpa w zakresie wykorzystania dowodów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogłyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] września 2009r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] kwietnia 2009r. dotyczącej odmowy rozbiórki obiektu budowlanego. Według art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) właściwy organ nakazuje (z zastrzeżeniem ust. 2), w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nie ulega wątpliwości, że obiekt, którego nakazania rozbiórki domaga się skarżący był realizowany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] stycznia 2003r., Nr [...] utrzymana w mocy decyzją Wojewody L. z dnia [...] maja 2003 r., Nr [...]). Faktem jest, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., w związku z ustaleniami, iż inwestor realizuje inwestycje z istotnymi odstępstwami od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, postanowieniem z dnia [...] października 2003r. wstrzymał Z. R. prowadzenie robót budowlanych. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nakazał inwestorowi sporządzić i przedłożyć projekt budowlany zamienny schodów terenowych obsługujących działkę przy ul. D. [...]. Należy tutaj pamiętać, że pozwolenie na budowę dotyczyło dwóch obiektów: rozbudowy istniejącego budynku mieszkalno-usługowego (który jest przedmiotem sporu niniejszej sprawy) i budowy schodów terenowych. Także postanowienie z dnia [...] października 2003r. o wstrzymaniu robót dotyczyło tych dwóch obiektów. Jednak postanowienie to utraciło moc po upływie 2 miesięcy w części dotyczącej rozbudowy budynku, ze względu na niewydanie w tym zakresie decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zatem po utracie mocy postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych prace dotyczące rozbudowy budynku mogły być kontynuowane, na co także wskazuje NSA w wyroku z dnia 16 listopada 2005r., II OSK 190/05. Faktem także jest, że decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 2004 r. (...) utrzymana w mocy decyzją Wojewody L. z dnia [...] października 2004r. (Nr ...), uchyliła decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2003r. W tej sprawie również orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 22 lutego 2005r. (II SA/Lu 880/05) oddalił skargę Z. R. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę - nie przesądza jednak o tym, że wykonane przez niego roboty budowlane mają charakter samowoli budowlanej, a także, że może on być traktowany jako osoba, która prowadzi roboty budowlane bez pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1998r., IV SA 1399/96, publ. NSA - Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach oraz OSP 2000, z.4, poz. 60). Decyzja uchylająca decyzję o pozwoleniu na budowę wywiera swe skutki od daty jej doręczenia (ex nunc). Oznacza to, iż decyzja, która została uchylona, obowiązywała od chwili jej doręczenia, a utraciła swą moc prawną z chwilą doręczenia decyzji o jej uchyleniu. Jedynie orzeczenie stwierdzające nieważność zaskarżonego aktu wywołuje swoje skutki - wycofuje ten akt z obrotu prawnego - z momentem wydania tego aktu (ex tunc). Fakt uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę obliguje organ nadzoru budowlanego do badania przedmiotowej sprawy na podstawie art. 50 i 51 Prawa Budowlanego i stwierdzenia, czy wykonane w trakcie realizacji inwestycji roboty budowlane można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Jednak trzeba mieć na uwadze, że organ ma takie uprawnienie, ale w tylko w sytuacji/ kiedy inwestor prowadzi jakiekolwiek roboty budowlane. W omawianej sprawie jak wynika z akt administracyjnych, prace dotyczące rozbudowy budynku usługowo-mieszkalnego zostały wstrzymane przez inwestora, i - jak wynika z przeprowadzonej kontroli - nie są kontynuowane. Wznowienie robót budowlanych może więc nastąpić – zgodnie z art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego – na postawie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 Prawa budowlanego lub pozwolenia na wznowienie robót wydanego na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, przy czym tę drugą możliwość należy w warunkach niniejszej sprawy wykluczyć, bowiem w odniesieniu do rozbudowy przedmiotowego budynku nie była wydana decyzja w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji słusznie odmówił nakazu rozbiórki rozbudowy budynku. Należy podkreślić, że inwestor w chwili realizacji inwestycji posiadał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. W przeciwnym razie, to jest gdyby w takiej sytuacji inwestora traktować jako osobę dopuszczającą się samowoli budowlanej, stanowiłoby to przerzucenie na niego wszystkich negatywnych skutków prawnych związanych z wybudowaniem obiektu bez pozwolenia, a w tym niejednokrotnie skutków prawnych działań niezgodnych z prawem i to niejednokrotnie zawinionych przez organy a nie przez inwestora. Stan taki nie dałby się pogodzić z zasadami państwa prawnego i poczuciem sprawiedliwości. Ponadto podczas przeprowadzonych czynności kontrolnych w dniu 5 grudnia 2008r. (protokół z kontroli k.82 akt admin.) ustalono, że rozbudowany budynek mieszkalno-usługowy nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi bądź mienia. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, decyzja o pozwoleniu na budowę była poddana kontroli instancyjnej w postępowaniu administracyjnym, a następnie była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 3 lutego 2004r., sygn. akt II SA/Lu 711/03 oddalił skargę M. i P. małż. P. Zarówno administracyjny organ II instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny analizowały więc zgodność pozwolenia na budowę z przepisami prawa budowlanego, w tym z zamieszczonymi wśród przepisów ogólnych ustawy: art. 5 i art. 7 Prawa budowlanego. Zarzucając naruszenie powyższych przepisów skarga czyni to w aspekcie § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Niespełnienie przez sporny obiekt wymogów określonych we wskazanych przepisach rozporządzenia wykonawczego wynikające – zdaniem skarżącego – z protokołu kontroli z dnia 5 grudnia 2008r., stanowi też – w jego ocenie – o naruszeniu przez zaskarżoną decyzję art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa. Jednakże należy wskazać, że kontrola decyzji o pozwoleniu na budowę dokonywana była także w aspekcie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2003r. Wojewoda L. stwierdził, że rozwiązanie projektowe zatwierdzone decyzją organu I instancji o pozwoleniu na budowę uwzględnia kwestię dotyczącą oddziaływania nowego budynku na funkcjonowanie kanałów wentylacyjnych i dymowych budynku M. i P. P., natomiast usytuowanie rozbudowy bezpośrednio w granicy działki nr ewid. [...] jest zgodne z założeniami obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej rozbudowy Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego LZM zatwierdzonego uchwałą Nr XV/91/86 Miejskiej Rady Narodowej w L. z dnia 30 grudnia 1986r. ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą Nr L/500/93 Rady Miejskiej w L. z dnia 21 października 1993 r. Stosownie do ww. planu na obszarze lokalizacji inwestycji (VI A 23 MW) ustalono zwartą zabudowę mieszkaniową z programem usług wbudowanych w parter pierzei D. § 12 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury dopuszcza zaś sytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy działki, gdy wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu została uchylona, jednakże nastąpiło to nie z powodu wad spornej decyzji, lecz w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, tj. z powodu istotnego odstąpienia od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, przy czym odstępstwa te polegały na innej niż w projekcie budowlanym szerokości stopni schodów oraz na innym niż w projekcie podbiciu ławy fundamentowej ściany budynku sąsiedniego (nr 9a). W odniesieniu do części inwestycji dotyczącej rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego nie wydano jednak decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż opierając się na opinii projektanta konstruktora uznano, iż inne niż w projekcie podbicie ławy fundamentowej ściany budynku sąsiedniego jest bezpieczne i nie wymaga zmiany projektu rozbudowy budynku Z. R. Wskazane wyżej zarzuty skargi P. P. dotyczą wyłącznie warunków udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę. Trzeba zatem podnieść, że niezależnie od przedstawionej wyżej argumentacji w sytuacji, gdy pozwolenie to było przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem (prawomocnym) z dnia 3 lutego 2004r. sygn. akt II SA/Lu 711/03 oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, a tym samym stwierdził zgodność z prawem tej decyzji, uwzględnieniu skargi obecnie rozpoznawanej sprzeciwia się unormowanie art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.). W myśl tego przepisu orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmioty te są faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu związane, co implikuje w sposób bezwzględny uwzględnienie tego w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Ratio legis tego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 240-241 i orzecznictwo tam powołane). Wprawdzie w niniejszej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę została wyeliminowana z obrotu prawnego (jak wyżej wskazano nie z powodu jej wadliwości, lecz w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego), ale wywołała ona określone skutki prawne w czasie, gdy obowiązywała, a nadto pozostaje w mocy prawomocny wyrok sądu oceniający tę decyzję jako legalną. Domaganie się zatem rozbiórki spornego obiektu w oparciu o zarzuty sprzeczności z prawem jego usytuowania, gdy to usytuowanie wynikało z powyższej decyzji i nie zostało zakwestionowane przez sąd, nie może być skuteczne właśnie ze względu na prawomocność materialną orzeczenia sądu. Orzeczenie to wiązało zarówno organy nadzoru budowlanego rozpatrujące sprawę, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny. W przeciwnym razie, gdyby skarga została uwzględniona, w obrocie prawnym funkcjonowałyby prawomocne orzeczenia w sposób diametralnie odmienny oceniające ten sam stan faktyczny, co pozostawałoby w oczywistej sprzeczności ze wspomniana zasadą spójności i logiki działania organów państwowych. W konkluzji należy stwierdzić, że organ nadzoru nie był uprawniony na tym etapie postępowania do badania zgodności z prawem wykonanych już robót przy rozbudowie budynku usługowo-mieszkalnego. Wszystkie prace wykonane przez inwestora w tym zakresie - zostały wykonane w momencie, kiedy obowiązywała ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W związku z tym i zarzuty podniesione w skardze, które sprowadzają się do zbadania poprawności i legalności wykonanych już robót budowlanych przy przedmiotowej rozbudowie są bezzasadne. Z przytoczonych wyżej względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego jak też przepisów postępowania administracyjnego, wobec czego skarga na nią jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.