II SA/Lu 761/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych; w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. B. dołączyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2016 r. nr [...] dotyczącej nakazania skarżącej wykonania określonych robót budowlanych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem jej wydanie pozbawia właścicielkę nieruchomości możliwości użytkowania jedynego miejsca zamieszkania – budynku mieszkalnego wzniesionego w 1935 r. na działce nr 46 położonej przy ul. [...] w [...] – co wyrządza 89-letniej właścicielce niepowetowane szkody materialne i moralne. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wykonalności ostatecznych orzeczeń administracyjnych (art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno ponadto odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy lub innego podmiotu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej lub innemu podmiotowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. postanowienia NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 listopada 2011 r. (II GSK 2166/11), obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Konieczne jest zatem nie tylko powołanie się na konkretne (ściśle określone i skonkretyzowane) fakty związane z sytuacją danego podmiotu, lecz dodatkowo nieodzowne jest co najmniej uprawdopodobnienie istnienia tych okoliczności i ich znaczenia dla realizacji przesłanek uzasadniających udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poza wskazaniem ogólnych okoliczności, które potencjalnie mogą uzasadniać przyznanie ochrony tymczasowej, nie wskazuje na żadne konkretne okoliczności faktyczne, które świadczyłyby o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej (np. poprzez wyraźne określenie wpływu nakazanych robót budowlanych) albo spowodowania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków (np. poprzez wyraźne wskazanie konkretnych okoliczności stanowiących skutki wykonania decyzji oraz uzasadniających ich kwalifikację jako "nieodwracalnych" lub "trudno odwracalnych"). W tej sytuacji samo powoływanie się na okoliczności związane z możliwą wadliwością zaskarżonej decyzji przez skarżone organy nie jest wystarczające dla uruchomienia kompetencji, o których mowa w art. 61 par. 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.