II SA/Lu 792/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy - w zakresie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] ustalająca na wniosek Gminy Miejskiej warunki zabudowy dla budowy wielofunkcyjnego ogólnodostępnego placu zabaw na części działki nr ewid. [...] w B. Wspólnota Mieszkaniowa złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na ww. decyzję organu odwoławczego. W skardze Wspólnota zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w motywach którego podniosła, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez rozpoczęcie budowy placu zabaw na ww. działce gruntu. W ocenie skarżącej, rozpoczęcie inwestycji w postaci budowy placu zabaw nie będzie mogło być wynagrodzone przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. Skarżąca podejmuje bowiem działania mające na celu nabycie przez nią nieruchomości oznaczonej nr geodezyjnym [...]. Do Sądu w [...] został złożony wniosek o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu - sprawa zawisła w Sądzie Rejonowym (sygn. akt. I Ns 293/17) z uwagi na fakt, że jeden ze współwłaścicieli nie wyrażał zgody na nabycie nieruchomości - Zakład Sp. z o.o. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...] r. nr [...]. Wobec odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ administracji aktualne pozostało rozpoznanie wniosku skarżącej w tym przedmiocie przez Sąd na zasadzie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej Wspólnoty nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, albowiem objęta rozpoznawanym wnioskiem decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, nie ma przymiotu wykonalności. Rozstrzygnięcie to ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że z punktu widzenia zagospodarowania terenu stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ma jedynie charakter "promesy" uprawniającej (łącznie z innymi dokumentami) do ubiegania się o pozwolenie na budowę, na terenie w niej wskazanym. Nie jest zatem aktem upoważniającym do rozpoczęcia czy kontynuowania inwestycji. Wydanie przez organ administracji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi dla strony obowiązku określonego działania, zaniechania lub nakazu znoszenia zachowania innych podmiotów. Pomimo więc tego, że decyzja ustalająca warunki zabudowy może stanowić podstawę do ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, to decyzja taka nie może powodować takich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienia NSA: dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 665/09, LEX nr 552936; z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OZ 828/08, LEX nr 527765 oraz z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt II OZ 639/11, LEX nr 1083863). Nadto należy podkreślić, że zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Również zatem z tego względu zaskarżona decyzji nie może spowodować negatywnych skutków dla skarżącej Wspólnoty w kontekście jej ubiegania się o nabycie działki nr geod. [...] w B. , na której zaplanowano sporny plac zabaw. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.