II SA/Lu 807/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta nr [...] z dnia [...]r. II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółki A 500(pięćset) złotych kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania Spółki w H. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z przyłączem energetycznym, kanalizacją sanitarną oraz zbiornikiem na nieczystości płynne lub przydomową oczyszczalnią ścieków na działkach nr ewid. 1257/1 i 1258/1, przy ulicy M. w H. – utrzymało w mocy powyższa decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek G. K. z dnia 14 kwietnia 2009 r. o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wraz z przyłączem energetycznym, kanalizacją sanitarną oraz zbiornikiem na nieczystości płynne lub przydomową oczyszczalnią ścieków na działkach nr ewid. 1257/1 i 1258/1, przy ulicy M. w H . Na zlecenie organu w sprawie tej został sporządzony przez uprawnionego architekta projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz załącznikiem graficznym do analizy w postaci mapy do celów projektowych. Projekt decyzji został uzgodniony przez Burmistrza Miasta , jako zarządcę drogi gminnej – ulicy M., postanowieniem z dnia [...] r. Przeprowadzona została również analiza funkcji i cech zabudowy terenu proponowanego do zainwestowania, jak i obszaru sąsiadującego z tym terenem w granicach zaznaczonych na mapie do celów projektowych, stanowiącej załącznik graficzny do analizy. Granice obszaru analizowanego, jak wskazało Kolegium, wyznaczono w odległości 230 m, a zatem odległość ta odpowiadała trzykrotności szerokości frontu działki, która wynosiła 120 m. W wyniku tej analizy stwierdzono, że objęte wnioskiem działki znajdują się w sąsiedztwie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, wnioskowany teren zabudowany jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym o powierzchni zabudowy około 90 m2 oraz posiada dostęp do drogi gminnej – ulicy M. z drogi wewnętrznej – działki nr ewid. 1272. Teren ma wystarczające uzbrojenie, a ponadto nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, ponieważ działki położone są w granicach administracyjnych miasta. Kolegium podkreśliło, iż w sprawie spełnione zostały warunki uzasadniające wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż teren objęty wnioskiem spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę do sądu administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie złożyła Spółka w H., zarzucając, iż w sprawie tej brak było podstaw do ustalenia warunków zabudowy. Zdaniem strony skarżącej ani droga wewnętrzna (działka nr ewid. 1272), ani droga powiatowa (ulica M. w H.) nie posiada minimalnej 5-metrowej szerokości. Wbrew twierdzeniom Kolegium ulica M. w H. stanowi drogę powiatową, której zarządcą jest Starosta , a nie Burmistrz Miasta . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącej Spółki Kolegium wskazało, iż postanowieniem z dnia [...] r. sprostowało oczywistą omyłkę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji polegającą na błędnym wskazaniu, że ulica M. stanowi drogę gminną, zamiast, jak powinno być, drogę powiatową, której zarządcą jest Powiatowy Zarząd Dróg . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, o ile zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sąd uwzględnił skargę z przyczyn w niej nie podniesionych, a które to przyczyny Sąd miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.". Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] r., nr [...], ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z przyłączem energetycznym, kanalizacją sanitarną oraz zbiornikiem na nieczystości płynne lub przydomową oczyszczalnią ścieków na działkach nr ewid. 1257/1 i 1258/1, przy ulicy M. w H.., zostały wydane po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek uchylenia wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 26 stycznia 2010 r., II SA/Lu 716/09, poprzednio wydanych decyzji organu obu instancji w tej sprawie. Przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie i bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawana sprawą (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 220). Organy administracji rozpoznając ponownie sprawę nie wykonały wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 716/09. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał na liczne uchybienia sporządzonej dla potrzeb rozstrzygnięcia złożonego w tej sprawie wniosku o ustalenie warunków zabudowy analizy. Sąd zwrócił w szczególności uwagę, iż mapa stanowiąca załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy nie uwidocznia działek znajdujących się, zgodnie z częścią opisową analizy, w obszarze analizowanym. Sąd podkreślił również, iż w konsekwencji nieprecyzyjnych ustaleń organu nie jest wiadomo, czy i jaki typ zabudowy istnieje wokół działek 1257/1 i 1258/1, których dotyczy wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, co jest przeszkodą uniemożliwiającą właściwe określenie funkcji oraz cech istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu i stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa. Nie wiadomo bowiem jakie obiekty i gdzie usytuowane stanowią punkt odniesienia do ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w odniesieniu do których obiektów określono charakter zabudowy. Pomimo ponownego rozpatrzenia sprawy przez organy obu instancji wyniki przeprowadzonej w sprawie analizy, z uwagi na jej uchybienia, nadal nie mogą stanowić podstawy wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa", wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powołany wyżej art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy określa tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, której celem jest zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, s. 491 i n.). Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określony został w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), powoływanego w dalszej części uzasadnienia jako: "rozporządzenie". W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Stosownie do § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 1 i 2). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, w świetle § 7 ust. 1 rozporządzenia, wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym (§ 8). Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik do decyzji organu pierwszej instancji została sporządzona z naruszeniem powołanych przepisów rozporządzenia. Przede wszystkim analiza ta nie wskazuje ani średniego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla obszaru analizowanego, ani średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, ani też elementów geometrii dachów (wysokości głównej kalenicy i jej kierunku w stosunku do frontu działki) występujących na obszarze analizowanym. Brak wskazania powyższych parametrów stanowi naruszenie przepisów § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 rozporządzenia. Analiza nie określa także w sposób prawidłowy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, co stanowi nie tylko naruszenie § 7 ust, 1 rozporządzenia, ale również § 1 pkt 4 rozporządzenia. W świetle bowiem tego przepisu decyzja o warunkach zabudowy powinna określać m.in. "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki". Jeżeli w decyzji tak określonego parametru nie wskazano, natomiast mowa jest w niej o "wysokości okapu", to doszło do naruszenia wyżej wymienionego przepisu. Obowiązkiem organu jest poczynienie ustaleń zgodnie ze wskazaniem § 1 pkt 4 rozporządzenia, bowiem z jego treści nie wynika upoważnienie dla organu do dowolnego kształtowania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Wadliwie ustalona została również w analizie szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku. Przedmiotowa analiza w pkt 3 lit. e) zawiera wprawdzie zapis: "szerokość elewacji frontowej dostosowana do szerokości działki", jednakże sposób sformułowania tego zapisu narusza wymogi określone w powołanym § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, iż na podstawie tego przepisu ustalenie szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku powinno być wyznaczone w sposób konkretny. Tak nieprecyzyjne, jak w rozpoznawanej sprawie, określenie wymagań dotyczących konstrukcji projektowanego budynku nie może być uznane za prawidłowe, gdyż w istocie czyni niemożliwym ustalenie, na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). Decyzja administracyjna z istoty swej powinna być tak sformułowana, by nie pozostawiała wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia a także praw lub obowiązków z niej wynikających (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 września 2007 r., II SA/Kr 20/06, Lex nr 372493 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2005 r., IV SA/Wa 725/04, Lex nr 190733). Decyzje organów obu instancji w rozpoznawanej sprawie naruszają również § 9 pkt 1-4 rozporządzenia. W świetle tego przepisu: "1. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. 2. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. 3. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. 4. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy". Z powołanego przepisu wynika, iż decyzja o warunkach zabudowy zawiera część tekstową i graficzną, a także załącznik w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierających część tekstową i graficzną. Załączniki stanowiące integralną część decyzji muszą zawierać wszystkie te elementy, które winna zawierać decyzja (art. 107 § 1 k.p.a.). W przypadku zaś wadliwego sporządzenia tych załączników, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 ustawy (por. wyroki NSA: z dnia 21 czerwca 1999 r., IV SA 1757/98, Lex 47867 i z dnia 19 stycznia 2007 r., II OSK 200/06, Lex nr 327707, a także wyroki WSA w Olsztynie: z dnia 25 września 2008 r., II SA/Ol 537/08, Lex nr 451625 i z dnia 17 listopada 2009 r., II SA/Ol 882/09, Lex nr 531571). Zgodnie zaś z art. 60 ust. 4 ustawy sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Z akt administracyjnych wynika, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera część graficzną oraz załącznik w postaci części tekstowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (k. 154, 155 akt adm. I inst.). Decyzja ta, wbrew wymogowi § 9 ust. 2 rozporządzenia, nie zawiera natomiast części graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W aktach administracyjnych znajduje się wprawdzie mapa przedstawiająca obszar inwestycji, jednakże mapa ta nie spełnia wymogów określonych w art. 60 ust. 4 ustawy ani § 3 ust. 1 rozporządzenia, gdyż brak jest danych potwierdzających, iż została sporządzona przez osobę do tego uprawnioną (podpisała ją Zastępca Wydziału Architektury, Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami – J. K., o której nie wiadomo, czy posiada uprawnienia określone w art. 60 ust. 4 ustawy), a ponadto nie określa granic obszaru analizowanego (k. 128 akt adm. I inst.). Brak części graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu świadczy o tym, iż analiza ta została przeprowadzona przez organy administracji w sposób niepełny, gdyż nie wskazuje prawidłowo granic obszaru analizowanego. Należy podkreślić, iż ustawodawca pozostawił organom administracji swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego, zastrzegając jedynie, iż ma on obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m. Obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki, czyli we wszystkich kierunkach, nie zaś ograniczać się do obszaru wzdłuż drogi, przy której leży działka objęta wnioskiem (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 października 2007 r., II SA/Łd 571/07, Lex nr 394803). Jednak trzeba mieć na uwadze fakt, że każda sprawa w przedmiocie udzielenia warunków zabudowy stanowi indywidualny przypadek i wymaga odrębnej analizy w kontekście ochrony istniejącego ładu przestrzennego. Zadaniem organu administracji jest ustalenie, czy nowa zabudowa będzie mogła obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją istniejącej zabudowy, a także, czy charakter nowej zabudowy w przyszłości nie ograniczy zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu. W celu przedstawienia motywów swego rozstrzygnięcia oraz przekonania stron postępowania do swej decyzji organ administracji winien wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji przyczyny przyjęcia takiego, a nie innego obszaru analizowanego. W niniejszej sprawie organy administracji nie wyjaśniły stronom, dlaczego w sprawie tej przyjęły do analizy taki, a nie inny obszar. Działanie takie organów stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a., które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu zwrócić należy również uwagę, iż analiza zapisów powyższej mapy zdaje się prowadzić do wniosku, że zapisy części graficznej decyzji pierwszej instancji oraz części tekstowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do tej decyzji, nie odzwierciedlają istniejącego w dacie wydania decyzji stanu faktycznego. Z mapy tej, sporządzonej prawdopodobnie wraz z projektem decyzji o warunkach zabudowy, to jest w dniu 1 lipca 2010 r., wynika, iż w tej dacie nie istniała zarówno działka nr ewid. 1254, która uległa podziałowi na szereg innych działek, jak i działka nr 1257/ 3, która została połączona z jedną z działek powstałych z podziału działki nr ewid. 1254 (k. 128 akt adm. I inst.). Zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu pierwszej instancji, podlegają uchyleniu także z innych powodów. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust. 1). W myśl zaś art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W rozpoznawanej sprawie ustalenie warunków zabudowy dotyczyło budowy budynku mieszkalnego wraz z przyłączem energetycznym, kanalizacją sanitarną oraz zbiornikiem na nieczystości płynne lub przydomową oczyszczalnią ścieków na działkach nr ewid. 1257/1 i 1258/1, przy ulicy M. w H . Ulica ta, co przyznał w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy stanowi drogę powiatową. Jak wynika z art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) zarządcą dróg powiatowych jest zarząd powiatu. Decyzja organu pierwszej instancji, z naruszeniem powołanego art. 60 ust. 1 ustawy nie została uzgodniona z zarządcą drogi powiatowej – ulicy M. w H . Ubocznie jedynie podnieść należy, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw prawnych do wydania przez Burmistrza Miasta , jako zarządcę drogi wewnętrznej – działki nr ewid. 1272, postanowienia z dnia [...] r., uzgadniającego projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Skoro Burmistrz Miasta jest organem właściwym do wydania zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i postanowienia uzgodnieniowego w zakresie określonym w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy, to nie miał on podstaw dokonywania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 106 k.p.a., gdyż przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w razie współdziałania różnych organów. Zgodnie bowiem z paragrafem 1 tego artykułu, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Wskazane naruszenia przepisów prawa uzasadniały uchylenie zaskarżonej postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "a" i "c" p.p.s.a. Jednocześnie Sąd uchylił, na podstawie art. 135 p.p.s.a., także decyzję organu pierwszej instancji, mając na uwadze naruszenie przepisów przez ten organ. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy przez organy administracji. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji uwzględnią wszystkie przedstawione wyżej uwagi. W związku z uchyleniem decyzji wydanych przez organy administracji obu instancji, nie jest konieczne szczegółowe odniesienie się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. Sprawa niniejsza zostanie bowiem ponownie rozpoznana w jej całokształcie przez organy administracji, które zobowiązane będą ustosunkować się do wszystkich zarzutów strony skarżącej podniesionych w toku postępowania. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.