II SA/Lu 822/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skarg K. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargi Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania K. B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Wójta [...] W. z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości S.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Opisaną wyżej decyzją Wójt [...] W. ustalił, na wniosek A. K., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości S.. Od powyższej decyzji odwołał się K. B., zarzucając, iż - wbrew wymogom art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wniosek inwestora z dnia [...] stycznia 2012 r. nie zawiera informacji dotyczących gabarytów budynku. Zdaniem odwołującego organ sam zdecydował, że rozbudowa ma polegać na dobudowie ganku i przebudowie dachu z nadbudową kondygnacji mieszkalnej nad parterowym budynkiem mieszkalnym. Po rozbudowie i nadbudowie budynek będzie miał 2 kondygnacje nadziemne, podczas gdy, zdaniem odwołującego, budynek ma 3 kondygnacje. K. B. podniósł również, że podpis na wniosku o ustalenie warunków zabudowy został podrobiony, co ustaliła Prokuratura Rejonowa. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717) w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Ewentualne ustalenie takich warunków przewiduje również art. 48 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. (Dz. U z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) Prawo budowlane, zgodnie z którym jeżeli budowa obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych, z jednoczesnym nałożeniem obowiązku dostarczenia m.in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami planu albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Przedłożenie wymaganych dokumentów traktuje się jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego. Z powyższego wynika, że możliwe jest zalegalizowanie samowoli budowlanej, o ile inwestor spełni wszelkie powyższe wymagania. Odnosząc powyższe rozważania do sprawy, organ odwoławczy wskazał, że A. K. samowolnie rozbudował parterowy budynek mieszkalny. Przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w J. L. toczy się postępowanie mające na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, w którym zobowiązano inwestora m.in. do dostarczenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. A. K. złożył wniosek do Wójta [...] W. o ustalenie takich warunków. Organ II instancji wskazał, że aby ustalić warunki zabudowy - mając na względzie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z [...] sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub katastralnej, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Wszystkie działki znajdujące się na tak wyznaczonym obszarze traktuje się jako działki sąsiednie, gdyż ich zabudowa nie tylko decyduje o tym, czy i co można budować, ale również służy do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. Przy ustalaniu warunków zabudowy obowiązuje tzw. zasada kontynuacji zabudowy, co oznacza, że co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej musi być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech, gabarytów, formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że uprawniony urbanista na zlecenie organu I instancji, przeprowadził taką analizę. W tym celu wyznaczył obszar analizowany. Z uwagi na zwartość i wyodrębnienie w przestrzeni zabudowy w [...] obszarem analizowanym został objęty cały ten zespół, zlokalizowany wzdłuż drogi gminnej po obu jej stronach w odległości 350 m w kierunku północnym i południowym. Ustalono, iż na wskazanym obszarze przeważającą funkcją jest funkcja zagrodowa. Wyodrębniono 4 typy budynków - budynki parterowe, budynki dwukondygnacyjne, budynki dwukondygnacyjne z 2 kondygnacją w poddaszu użytkowym oraz nowe budynki trzykondygnacyjne. Na analizowanym obszarze brak jest jednolitej formy i gabarytów zabudowy, które należałoby w sposób jednoznaczny kontynuować w celu zapewnienia ładu przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego dokonana analiza jest dokładna i rzeczowa, dlatego brak jest podstaw do zakwestionowania jej ustaleń, a tym samym do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy ustalenie warunków zabudowy ma służyć organowi nadzoru budowlanego do ustalenia, czy istnieje możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu wskazał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie zawierał gabarytów budynku ponieważ budynek już istnieje. W ocenie organu odwoławczego najistotniejsze w sporządzonej analizie jest ustalenie, że na obszarze analizowanym znajdują się zarówno budynki 2, jak i 3 kondygnacyjne. Osobne skargi na powyższą decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. B. i M. B.. [...] zaskarżonej decyzji zarzucił: 1/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, tj. w szczególności art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 61a § 1 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa polegające w szczególności na: a) niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, b) niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, c) braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie, że w analizowanym obszarze znajdują się budynki trzykondygnacyjne, co uzasadnia wydanie przedmiotowej decyzji oraz utrzymaniu w mocy decyzji, która została wydana w oparciu o nieprawdziwe dane, d) wydaniu decyzji bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, e) utrzymaniu w mocy decyzji, która została wydana w oparciu i analizę terenu dokonaną bez udziału stron, f) dowolność w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, a w szczególności pominięcia faktu podrobienia podpisu na wniosku o ustalenie warunków zabudowy, g) utrzymaniu w mocy decyzji, która winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego albowiem przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w oparciu o wniosek, który został podpisany przez osobę nieupoważnioną, a która sfałszowała podpis A. K., czyniąc tym samym wniosek dokumentem podrobionym. 2/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego błędne zastosowanie, a tym samym uznanie, iż w obszarze analizowanym mamy do czynienia z kontynuacją zabudowy pozwalającą na postawienie budynku trzykondygnacyjnego, b) art. 52 ust. 2 pkt c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie, że nie jest koniecznym określenie we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, parametrów technicznych budynku, c) § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzez błędne i nieuzasadnione ustalenie granic obszaru analizowanego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I Instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, który nadto winien zostać obowiązany, by doprowadzić do prawidłowego zakończenia postępowania karnego w przedmiocie podrobienia podpisu na wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał szczegółowo stan faktyczny i prawny sprawy, rozwijając wskazane zarzuty. M. B. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 5, pkt 6, pkt 7 kpa. Podkreśliła, że zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy została wydana na podstawie wniosku, który nie był własnoręcznie podpisany przez inwestora, co powinno przesądzić o bezskuteczności postępowania administracyjnego. Wskazała ponadto, że dane dotyczące parametrów, jak i samego rozmieszczenia budynku są całkowicie niezgodne z dokumentacją zawartą w aktach sprawy. Niezgodna jest również dokumentacja, iż linia wodociągowa biegnie na środku działki, a faktycznie znajduje się ona bezpośrednio pod dobudowanym gankiem. Zdaniem skarżącej, w sprawie nieprawidłowo został ukształtowany stosunek prawny ponieważ podmiot, do którego skierowano decyzję, nie miał przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 kpa, wobec tego, że to nie A. K. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Podsumowując skarżąca wskazała, że w sprawie nie została spełniona przesłanka i zasada "dobrego sąsiedztwa" z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem bez uzasadnienia przyjęto obszar analizowany tak "by dopasować" budynek A. K. do otaczającego środowiska. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skarg. Sąd na podstawie art. 111 § 1 ppsa zarządził połączenie sprawy ze skargi K. B. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze skargą M. B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skargi nie są zasadne. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta [...] W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. ustalającą zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości S.. Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Zgodnie bowiem z treścią art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przy czym, w orzecznictwie ustalono, że powołany art. 59 ust. 1 ma zastosowanie również w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 lit b oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Go 122/08). Słuszne co do zasady stanowisko, iż nie można ustalić stosowną decyzją warunków zabudowy dla inwestycji już faktycznie zrealizowanej, nie może znaleźć zastosowania w sytuacji, gdy decyzja ta jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2008 r., sygn. akt II OSK 299/08). Nielegalnie powstały obiekt budowlany, jak i obiekt, którego dotychczasowy sposób użytkowania został nielegalnie zmieniony, powinien być bowiem zgodny z przepisami budowlanymi, obowiązującymi w chwili powstania tejże samowoli oraz z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującymi w dacie orzekania o ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej. Taki obiekt budowlany musi bowiem nadawać się do wkomponowania w istniejący ład architektoniczno-urbanistyczny (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 198/14). Dlatego też, orzekające w sprawie organy prawidłowo zastosowały do w sprawie prowadzonej na skutek toczącego się postępowania legalizacyjnego, dyspozycję art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przepis ten służy właśnie realizacji normy wynikającej z art. 59 ust. 1 ustawy. Ustalenia orzekających w sprawie organów, co do spełnienia przez inwestycję, warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały oparte - wbrew twierdzeniom skargi - na prawidłowo sporządzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta stanowi podstawowy dokument, w oparciu o który wydawana jest decyzja ustalająca warunki zabudowy. Wyniki tej analizy, jej rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm.) przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania prowadzonego w celu ustalenia warunków zabudowy. O rzetelności analizy oraz jej wyników decyduje przede wszystkim prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego. Obszar analizowany, w którym ma zostać przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów. Przez "front działki", stosownie do § 2 pkt 5 rozporządzenia, należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Powołana regulacja § 3 rozporządzenia nakłada na organ administracji, orzekający w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, obowiązek wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego w rozmiarze nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, przy czym nie mniejszym niż 50 metrów. Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia wskazuje przy tym jedynie minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu - granicę maksymalną organ wyznacza zaś według własnego uznania, mając na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i zadeklarowaną w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy zasadę wolności zagospodarowania terenu oraz w art. 2 pkt 1 ustawy aspekt ładu przestrzennego. Określenie minimalnej wielkości obszaru analizowanego daje możliwość wyznaczenia go w większym rozmiarze, jeśli jest to uzasadnione okolicznościami konkretnego przypadku. Organ zatem w decyzji dotyczącej warunków zabudowy zobowiązany jest precyzyjnie wyjaśnić dlaczego wyznaczył właśnie taki obszar analizowany (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 919/07). Wyznaczenie obszaru analizowanego bez prawidłowego uzasadnienia przyjętej jego wielkości czyni sporządzoną na jego podstawie analizę wadliwą (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 601/12). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że organ I instancji uzasadnił, iż z uwagi na zawartość i wyodrębnienie w przestrzeni zespołu zabudowy w [...], obszarem analizowanym objęto cały ten zespół zlokalizowany wzdłuż drogi gminnej po obu jej stronach ok. 350 m w kierunku północnym i południowym. Z załącznika graficznego Nr [...] do decyzji organu I instancji oraz z załącznika graficznego do analizy urbanistycznej wynika, że zabudowa wsi S. skoncentrowana jest wzdłuż drogi gminnej, jest praktycznie jednolita i nie można w niej wyróżnić kwartałów o odmiennych charakterze zabudowy. W związku z tym uznać należy wyznaczenie obszaru analizowanego przez organ administracji jako zgodne z § 3 ust. 2 powyższego rozporządzenia. W konsekwencji Sąd stwierdza, że załączona do akt analiza funkcji oraz cech zabudowy i będąca podstawą orzekania w postępowaniu administracyjnym w sposób wystarczający i adekwatny do sytuacji analizuje stan faktyczny, a następnie logicznie i przekonująco wyjaśnia jakimi przesłankami kierowano się przy ustaleniu poszczególnych cech projektowanego budynku. Zasadniczą okolicznością kwestionowaną przez skarżących jest parametr wysokości budynku oraz ilości kondygnacji. Zdaniem Sądu ustalona wysokość zabudowy spełnia warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Otóż § 7 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zgodnie z § 7 ust. 3, jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich tworzy uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Zgodnie z ust. 4 dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się prawidłowości sporządzonej analizy, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze powyższy pogląd zaaprobowało, że w analizowanym obszarze nie ma jednolitej formy i gabarytów zabudowy. Tradycyjne domy w siedliskach zostały rozbudowane, szczególnie poprzez nadbudowę nad istniejącymi parterami dwóch kondygnacji w formie poddaszy mieszkalnych, przez co zwiększają się parametry wysokości budynków. Opisano i wyodrębniono 4 typy budynków, natomiast 2 budynki mieszkalne współcześnie wybudowane są 3 kondygnacyjne. W decyzji określono, że po rozbudowie i nadbudowie budynek będzie posiadał 2 kondygnacje nadziemne, natomiast wysokość kalenicy określono na max 10,5 m. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w skargach, a dotyczących wadliwości złożonego przez A. K. wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co do spełnienia warunków określonych w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przede wszystkim co do prawdziwości podpisu A. K. złożonego pod wnioskiem to wskazać należy, że jest okolicznością niekwestionowaną w sprawie, że Prokuratura Rejonowa w J. L. postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. umorzyła postępowanie w sprawie sfałszowania podpisu pod wnioskiem. Po drugie z unormowania zawartego w art. 48b Prawa budowlanego wynika, że inwestor może ubiegać się o i warunki zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej, czy będącej w toku tylko na potrzeby wszczętego już postępowania legalizacyjnego. Wystąpienie o ustalenie warunków zabudowy musi nadto zostać poprzedzone stosownym postanowieniem organu nadzoru budowlanego (art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Zatem to nie inwestor decyduje o wszczęciu procedury legalizacyjnej, a organ nadzoru budowlanego. To organ nadzoru budowlanego, wydając wspomniane postanowienie decyduje, że niezbędne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Jako nie mający podstawy prawnej należy uznać wniosek zawarty w skardze K. B. o zobowiązanie organu do prawidłowego zakończenia postępowania karnego w przedmiocie podrobienia podpisu na wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Organy administracji publicznej nie są uprawnione do zobowiązywania - jak w niniejszej sprawie – do wydania stosownego rozstrzygnięcia przez Prokuraturę. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa Wbrew twierdzeniom skarżących sprawa została należycie wyjaśniona. Zgromadzone w sprawie dowody były wystarczające do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja wnikliwie i dokładnie omawia wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia zagadnienia. Uzasadnienie spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 kpa. Wywód w nim zaprezentowany cechuje się precyzją, logiką, wyjaśnia wszystkie istotne kwestie i jest poparty licznym orzecznictwem sądów administracyjnych. W sposób wyczerpujący Kolegium odniosło się także do zarzutów zawartych w odwołaniu, czym wyczerpało dyspozycję art. 15 kpa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków to wskazać należy, że powyższy zarzut może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W skardze K. B. wskazał na naruszenie powyższego przepisu, jednakże nie podał jakie ewentualnie czynności procesowe miałby wykonać. Odnosząc się do wniosku skarżącej M. B. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że w myśl art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach. Powody do stwierdzenia nieważności decyzji wskazane przez skarżącą są tożsame z zarzutami wskazanymi w skardze przez K. B., do których Sąd szczegółowo odniósł się powyżej. Wobec powyższego kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza prawa w zakresie wskazanym przez skarżącego, a tym samym nie narusza go w sposób rażący wskazany przez skarżącą, co wyklucza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Końcowo stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 255/13 bowiem organy administracji związane oceną prawną i wskazaniami Sądu wykonały wskazania zawarte w powyższym wyroku zgodnie z art. 153 ppsa. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę stosując art. 151 ppsa.