II SA/Lu 857/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi T. G., B. K., P. G. i B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę. Sygn. akt II SA/Lu [...] UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r. po rozpatrzeniu odwołania T. G., B. K., P. G. i B. G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wybudowaniem kanalizacji sanitarnej w ulicy [...] w Z.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło następujący stan sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Prezydent Miasta Z. ustalił T. G., B. K., P. G. i B. G., współwłaścicielom działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] o po w. 1274 m2, położonej w Z. przy ulicy [...] opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wybudowaniem kanalizacji sanitarnej w ulicy [...] oraz zobowiązał współwłaścicieli do jej uiszczenia w formie jednorazowej, po upływie 14 dni licząc od dnia, w którym decyzja o jej ustaleniu stanie się ostateczna, zgodnie z udziałami: - T. G. (udział [...] w nieruchomości) - [...] zł; - B. K. (udział [...] w nieruchomości) - [...] zł; - P. G. (udział [...] w nieruchomości - [...] zł; - B. G. (udział [...] w nieruchomości) - [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego, zgodnie z którym wartość działki po wybudowaniu sieci kanalizacji sanitarnej wzrosła o kwotę [...]zł. Stosownie do Uchwały Rady Miejskiej Z. z dnia [...] kwietnia 1999 r. nr [...] stawka procentowa opłaty adiacenckiej wynosi 50% różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem sieci kanalizacji sanitarnej, a wartością jaką ma nieruchomość po jej wybudowaniu i stanowi to kwotę [...]zł. W odwołaniu od powyższej decyzji T. G., B. K., P. G. i B. G. zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego tj.: - art.7 i 80 kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w całości; - art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie brania przez stronę skarżącą czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym; - art. 8 i 11 kpa poprzez nierozpatrzenie przedstawionych przez skarżących zarzutów do podstawy prawnej wszczęcia postępowania administracyjnego; - art. 6 i 7 kpa poprzez wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, podczas gdy nie było podstaw do wydania takiej decyzji z uwagi na: - naruszenie art. 32 ust.4 pkt 2 ustawy prawo budowlane poprzez złożenie fałszywego oświadczenia projektanta o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - brak możliwości naliczenia opłaty adiacenckiej od zrealizowanej samowoli budowlanej; - błędy powstałe podczas wykonywania operatu szacunkowego; - naruszenie art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez upływ ustawowego terminu do naliczenia opłaty adiacenckiej. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy o braku podstaw do ustalenia opłaty adiacenckiej. Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 145 § 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015. 782 z późn.zm.) wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich - art. 144 ustawy. Natomiast zgodnie z art. 145 ust. 2 w związku z art. 146 ust. 2 ustawy wydanie decyzji może nastąpić w terminie 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia, z tym jednakże zastrzeżeniem, że w dniu stworzenia warunków powinna obowiązywać uchwała rady gminy, w której ustalono wysokość opłaty adiacenckiej jako procent różnicy między wartością nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń a jej wartością po ich wybudowaniu. Organ odwoławczy wskazał, że do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. W myśl zaś art. 148b ust.1 ustawy, ustalenie że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej (...), następuje na podstawie odrębnych przepisów. Takim odrębnymi przepisami w stosunku do sieci kanalizacyjnej są przede wszystkim przepisy ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn.zm.). Organ II instancji podkreślił, że momentem stworzenia warunków podłączenia nieruchomości do urządzeń jest data możliwego przystąpienia do użytkowania urządzenia, ustalona według przepisów prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 54 ustawy Prawo budowlane do użytkowania obiektu można przystąpić po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeśli w terminie 21 dni od doręczenia zawiadomienia nie zgłosi on sprzeciwu. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego kluczowym elementem dla ustalenia opłaty adiacenckiej jest stworzenie warunków podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej. Dopiero, gdy stworzenie takich warunków powoduje wzrost wartości nieruchomości, organ wykonawczy gminy może w terminie 3 lat wydać decyzję o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Przy czym, oprócz stworzenia warunków do przyłączenia, w dniu ich stworzenia winna obowiązywać uchwała rady gminy w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej. W niniejszej sprawie w dniu [...] kwietnia 1999 r. została podjęta Uchwała Rady Miejskiej Z. nr [...] w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej w wysokości 50% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Uchwała powyższa weszła w życie z dniem ogłoszenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Z. tj. z dniem [...] kwietnia 1999 r. W ocenie organu odwoławczego stworzenie warunków do korzystania z wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej nastąpiło w dniu [...] lipca 2013 r. W tej dacie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., w piśmie nr [...] potwierdził przyjęcie obiektu budowalnego do użytkowania, a mianowicie sieć kanalizacji sanitarnej z przyłączami w ulicy [...], [...] na osiedlu B. w Z.. Inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. w sprawie pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej. Zdaniem organu II instancji w rozpoznawanej sprawie datą stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej będzie data wynikająca z możliwości przystąpienia do użytkowania tych obiektów, ustalone wg przepisów ustawy Prawo budowlane. Organ administracji podkreślił, że zmiana stanu prawnego (dodanie art. 148b ustawy o gospodarce nieruchomościami) spowodowała, że straciło na aktualności orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego data końcowego odbioru urządzeń technicznych jest datą, z którą należy wiązać termin stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej. Organ administracji podkreślił, że data stworzenia warunków podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej tj. [...] lipca 2013 r. jest prawidłowa i zgodna z obowiązującym poglądem prezentowanym przez sądy administracyjne (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK [...], wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt. I OSK [...]). W związku z tym data na wydanie decyzji w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej upłynie dopiero [...] lipca 2016 r. Opłata adiacencka związana jest, jak to wynika z art. 4 pkt 11 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ze wzrostem wartości nieruchomości, spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej z udziałem środków Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, a obowiązek jej uiszczenia istnieje niezależnie od tego, czy właściciel nieruchomości ma zamiar z wybudowanych urządzeń korzystać. Zgodnie z art. 146 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. Określenia wzrostu wartości nieruchomości dla potrzeb postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej dokonuje uprawniony rzeczoznawca majątkowy, którego opinia w postaci operatu szacunkowego ma kluczowe znaczenie w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że stosownie do art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania wartości nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W miejscu tym należy zauważyć, że opinia rzeczoznawcy majątkowego (w formie operatu szacunkowego) określająca wartość nieruchomości ma podstawowe znaczenie dla ustalenia w postępowaniu administracyjnym wartości nieruchomości przed i po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej. Podkreśliło jednocześnie, że operat szacunkowy jako dowód w sprawie (art. 84 kpa) podlega ocenie z punktu widzenia zgodności z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto sposób sporządzania, formę i treść operatu szacunkowego określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109). Organ odwoławczy wskazał, że rzeczoznawca majątkowy w sporządzonym operacie szacunkowym z dnia [...] listopada 2013 r., zaktualizowanym na dzień [...] listopada 2014 r. zastosował podejście porównawcze i metodę korygowania ceny średniej. Wartość nieruchomości określił według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu i według cen aktualnych na dzień sporządzenia operatu szacunkowego. Podejście porównawcze, zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Metoda korygowania ceny średniej polega na określeniu wartości rynkowej wycenianej nieruchomości na podstawie zbioru, co najmniej kilkunastu nieruchomości reprezentatywnych charakteryzujących się w szczególności podobieństwem, co do rodzaju i przeznaczenia w planie miejscowym. Do określenia wartości rynkowej nieruchomości dochodzi w drodze korekty średniej ceny rynkowej uzyskanej ze zbioru danych, współczynnikami przypisanymi odpowiednim cechom rynkowym nieruchomości. Organ odwoławczy podniósł, że w wyniku przeprowadzonej analizy rynku do porównania rzeczoznawca przyjął 25 nieruchomości podobnych, przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane były ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości takie jak lokalizacja, wielkość, dostępne uzbrojenie infrastruktury technicznej (energię, kanalizację, gaz, drogę). W oparciu o powyższe dane rzeczoznawca wyliczył wartość nieruchomości gruntowej przed wybudowaniem kanalizacji sanitarnej na kwotę [...]zł, zaś jej wartość po wybudowaniu sieci na kwotę [...]zł. W rezultacie ustalił wzrost wartości nieruchomości na skutek wybudowania sieci kanalizacji sanitarnej na kwotę [...]zł. Zaś wysokość opłaty adiacenckiej przy zastosowaniu 50% stawki wyniosła kwotę [...]zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że dokonało oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym, tj. zbadało czy został on wykonany i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową i stwierdziło, że wykonany dla potrzeb niniejszego postępowania, operat szacunkowy z dnia [...] listopada 2013 r., zaktualizowany na dzień [...] listopada 2014 r. jest zgodny z wymogami ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane prawem, jest spójny i logiczny. Zdaniem Kolegium wyceny dokonano rzetelnie, a końcowa wartość opłaty została przez organ I instancji ustalona prawidłowo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, oceniając operat jako materiał dowodowy, nie znalazło podstaw do zakwestionowania wyceny nieruchomości w nim dokonanej. Odnosząc się do zarzutu odwołujących, że operat szacunkowy został sporządzony bez dokonania wizji lokalnej, wskazał, że z treści operatu szacunkowego na stronie 7 wynika, że rzeczoznawca dokonał oględzin nieruchomości w dniu [...] listopada 2013 r. Podkreśliło, że dokonywane przez rzeczoznawcę majątkowego oględziny nieruchomości w związku ze sporządzeniem operatu szacunkowego nie mogą być utożsamiane z oględzinami, o których stanowi art. 79 § 1 kpa. Oględziny przeprowadzane przez rzeczoznawcę majątkowego w związku z przygotowywanym przez niego operatem szacunkowym służą przygotowaniu i opracowaniu tego operatu, nie stanowią zatem samodzielnego środka dowodowego. Obowiązek przewidziany art. 79 § 1 kpa odnosi się zaś jedynie do oględzin traktowanych jako samodzielny środek dowodowy w postępowaniu administracyjnym. Organ administracji podkreślił, że skoro oględziny przeprowadzone przez rzeczoznawcę majątkowego w związku z przygotowywanym przez niego operatem szacunkowym nie są tożsame z oględzinami, o których stanowi art. 79 § 1 kpa, to nie można wymagać od organu administracji, aby powiadamiał strony o miejscu i terminie ich przeprowadzenia przez rzeczoznawcę majątkowego. W tym miejscu organ odwoławczy powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2011r., sygn. akt I OSK 977/10 w którym wskazano, że wizja lokalna przeprowadzona przez biegłego nie ma charakteru dowodu w sprawie. Sąd wyjaśnił, że opinia biegłego ma na celu pomoc organom administracji w ustaleniu okoliczności, do wyjaśnienia których konieczna jest wiedza specjalistyczna z określonej dziedziny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że co do zasady wadą postępowania nie jest też przeprowadzenie oględzin nieruchomości przez rzeczoznawcę jeszcze przed formalnym wszczęciem postępowania w sprawie ustalenia opłaty. W przedmiotowej sprawie postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] lipca 2014 r. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy podkreślił, że sporządzenie operatu szacunkowego przed wszczęciem postępowania jest dopuszczalne, a żądanie jego powtórnej weryfikacji przez drugiego rzeczoznawcę mijałoby się z celem, pod warunkiem jednak, że strona miała możliwość zapoznania się z jego treścią i zgłoszenia uwag (wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2010 r. II OSK 154/09). Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustosunkowując się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 7,10 i 80 kpa wyjaśniło, że organ rozpoznający sprawę ma nie tylko prawo, ale i obowiązek zbadać przedstawiony operat pod względem zgodności ze stosowanymi przepisami, ale również czy jest logiczny i zupełny. Nie oznacza to jednak, że właściciele nieruchomości mają pozostawać bierni, nie podejmując żadnych czynności potwierdzających ich oczekiwania. Właśnie temu ma służyć zawarta w art. 10 kpa gwarancja zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, oraz umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż zasada ta została przez organ I instancji zachowana. W postępowaniu skarżący mieli zapewniony udział oraz możliwość zapoznania się z aktami sprawy, w tym z operatem szacunkowym, a świadczą o tym następujące dokumenty: - zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] lipca 2014 r. doręczone wszystkim stronom postępowania (zwrotne potwierdzenia w aktach sprawy); - wezwanie na rozprawę z dnia [...] lipca 2014 r. doręczone wszystkim stronom postępowania (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy): - wezwanie na rozprawę z dnia [...] października 2014 r. doręczone wszystkim stronom postępowania (zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach sprawy). W toku postępowania strona skarżąca wielokrotnie składała pisma do organu I instancji w kwestiach dotyczących przedmiotowej sprawy. Na powyższe pisma zawsze była udzielona odpowiedź przez organ I instancji: - pismo z dnia [...] lipca 2014 r. - odpowiedź z dnia [...] lipca 2014 r.; - pismo z dnia [...] lipca 2014 r. - odpowiedź z dnia [...] sierpnia 2014 r.; - pismo z dnia [...] sierpnia 2014 r. - odpowiedź z dnia [...] sierpnia 2014 r.; - pismo z dnia [...] września 2014r . - odpowiedź z dnia [...] września 2014r.; Zdaniem organu odwoławczego powyższe świadczy o tym, że skarżący czynnie brali udział w toczącym się postępowaniu i mieli zapewniony dostęp do wszystkich dokumentów zgromadzonym w sprawie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, organ II instancji wskazał, że dotyczą kwestii nie podlegających rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu odwoławczym, a mianowicie sprawa samowoli budowalnej, sprawa składania fałszywych oświadczeń przez projektanta inwestycji o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast kwestia uznania działalności Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Z. za niezgodną z prawem wykracza poza kompetencje Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. G., B. K., P. G. oraz B. G., którzy zaskarżonej decyzji zarzucili: 1/ naruszenie przepisów postępowania, art. 6 - 9 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji [...] z dnia [...] września 2015 r. pomimo nieupłynięcia ustawowego terminu na odwołanie od postanowienia [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.; 2/ naruszenie przepisów postępowania, art. 6 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej po upływie okresu umożliwiającego wydanie takiej decyzji; 3/ naruszenie przepisów postępowania, art. 7 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w całości, podczas gdy organy administracji obowiązane są podejmować, zarówno z urzędu, jak i na wniosek stron, wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; 4/ naruszenie przepisów postępowania, art. 8 i 11 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nierozpatrzenie wskazanych przez skarżących zarzutów do podstawy prawnej wszczęcia postępowania administracyjnego, podczas gdy organy administracji obowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz obowiązane są wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeb stosownych środków przymusu; 5/ naruszenie przepisów postępowania, art. 10 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uniemożliwienie brania przez stronę skarżącą czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, podczas gdy organy administracji obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań; 6/ naruszenie przepisów postępowania, art. 33 § 1 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dopuszczenie do zeznań podczas rozprawy administracyjnej osoby nieupoważnionej; 7/ naruszenie przepisów postępowania, art. 73 § 2 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez odmowę wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii; 8/ naruszenie przepisów postępowania, art. 79 § 2 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak możliwości zadawania pytań biegłemu rzeczoznawcy majątkowemu; 9/ naruszenie przepisów postępowania, art. 95 § 1 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaprotokołowanie zeznań skarżących niezgodnie z ich stanowiskiem; 10/ naruszenie przepisów postępowania, art. 107 § 1 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji bez wskazanych w kpa podpisów z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej; 11/ naruszenie przepisów postępowania, art. 107 § 4 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez odstąpienie od uzasadnienia w całości decyzji spornych interesów skarżących; 12/ naruszenie prawa materialnego, art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mające wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, pomimo upływu 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej; 13/ naruszenie prawa materialnego, art. 146 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mające wpływ na wynik sprawy poprzez określenie wysokości opłaty adiacenckiej w 2015 r. na podstawie operatu sporządzonego w dniu [...] listopada 2013 r., opartego zgodnie z posiadanymi informacjami szczątkowymi, na transakcjach z lat 2011 - 2013; 14/ naruszenie prawa materialnego, art. 148 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mające wpływ na wynik sprawy poprzez brak pomniejszenia wysokości opłaty adiacenckiej o wartość nakładów poniesionych przez współwłaścicieli nieruchomości na rzecz budowy poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej; 15/ naruszenie prawa materialnego, art. 148b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mające wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie, że zostały stworzone warunki do korzystania z infrastruktury na podstawie jedynie prawa budowlanego, bez uwzględnienia przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków; 16/ naruszenie przepisów postępowania, art. 148b ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak powiadomienia skarżących o stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury; 17/ naruszenie prawa materialnego, art. 2 pkt 3 i 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków mające wpływ na wynik sprawy poprzez wskazanie miejsca przyłączenia granicy nieruchomości, bez uwzględnienia studzienki zaprojektowanej na terenie nieruchomości skarżących oraz poprzez uznanie wybudowanej infrastruktury za przyłącze pomimo formalnego braku odbiorcy usługi; 18/ naruszenie prawa materialnego, art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez złożenie fałszywego oświadczenia projektanta o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 19/ naruszenie przepisów postępowania, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, mające wpływ na wynik sprawy poprzez potwierdzenie przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania bez wymaganego potwierdzenia, zgodnie z odrębnymi przepisami, odbioru wykonanych przyłączy; 20/ naruszenie przepisów postępowania, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji [...] w oparciu o potwierdzenie [...] z dnia [...] lipca 2013 r. przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania, uznane dwukrotnie przez organ wyższej instancji, tj. Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego, jako dokument wydany niezgodnie z przepisami, tj. błędną ocenę dowodów dotyczących przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania; 21/ naruszenie przepisów postępowania, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego art. 146 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mające wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji, pomimo wskazania przez niezależnego rzeczoznawcę majątkowego domniemanych błędów w wykonanym operacie szacunkowym. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z rażącym naruszaniem prawa ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszaniem prawa materialnego oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli szczegółowo wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do wskazanego w skardze pierwszego zarzutu wskazać należy, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. wydane zostało wskutek wniesienia przez skarżących wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. odmawiającego sporządzenia uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy. Jest to postanowienie ostateczne w toku instancji, od którego przysługiwała jedynie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w związku z tym nie było żadnej przeszkody do wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2015 r. Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją było ustalenie dla skarżących opłaty adicenckiej. Opłata tego rodzaju - jak wynika z jej definicji określonej przez ustawodawcę w art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 518, dalej jako "u.g.n.") - ustalana jest w związku ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, albo w związku ze scaleniem i podziałem nieruchomości, a także podziałem nieruchomości. W myśl art. 145 u.g.n. wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi (ust. 1). Wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi (ust. 2). Stosownie zaś do art. 146 u.g.n. ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej (ust. 1). Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości (ust. 1a). Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały (ust. 2). Ustalenie daty, z którą należy wiązać termin stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej, musi uwzględniać obok aspektu faktycznego, również aspekt prawny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1921/10 LEX nr 1131497). W myśl art. 148b ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej następuje na podstawie odrębnych przepisów. Należą do nich przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Stosownie do treści art. 54 tej ustawy, przystąpienie do użytkowania sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wymaga zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. Regulacji tej nie sposób pominąć przy ustaleniu daty stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. W tym kontekście nie jest zasadne stanowisko skarżących, którzy uważają, że datą stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej jest dzień [...] września 2011 r., tj. dzień w którym sporządzono protokół odbioru i przekazania do użytku sieci kanalizacyjnej w ulicy [...] sporządzony przez komisję powołaną przez Prezydenta Miasta Z. (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu [...]). Brak wymaganego prawem przyjęcia zgłoszenia zakończenia budowy przez organ nadzoru budowlanego czyni użytkowanie obiektu budowlanego nielegalnym (art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane). Pominięcie zasad reglamentacji prawnobudowlanej przy ustalaniu daty miarodajnej dla nałożenia opłaty adiacenckiej rodziłoby ponadto problem w sytuacji, gdyby stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do sieci w znaczeniu faktycznym, a organ nadzoru budowlanego zgłosiłby następnie sprzeciw od zawiadomienia o zakończeniu budowy sieci. W związku z tym należy przyjąć, że datą stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w rozumieniu art. 145 ust. 2 w związku z art. 148b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest data przyjęcia zgłoszenia zakończenia robót budowlanych przy realizacji tych sieci. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że przyjęcie zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych przy realizacji sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w Z. przy ulicy [...] miało miejsce w dniu [...] lipca 2013 r., co wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Z. opatrzonego właśnie datą [...] lipca 2013 r. Nr [...] zatytułowanego "Potwierdzenie przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania". Ta data stanowi zatem dzień stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w rozumieniu art. 145 ust. 2 w związku z art. 148b ust. 1 wyżej powołanej ustawy i prawidłowo została wskazana przez organy administracji. Jak wskazano powyżej wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Z powyższego unormowania jednoznacznie wynika, że wymierzenie opłaty adiacenckiej właścicielowi określonej nieruchomości z tytułu wzrostu jej wartości dopuszczalne jest jedynie w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia tej nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej, będących przyczyną wzrostu jej wartości. Należy przy tym podkreślić, że powołany termin dotyczy rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Przy tym przyjmuje się, że dla zachowania terminu określonego w art. 145 ust. 2 u.g.n. musi istnieć w obrocie prawnym rozstrzygnięcie ustalające wysokość opłaty adiacenckiej wydane przed upływem okresu 3-letniego (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 27 lipca 2009 r., I OPS 4/09, ONSAiWSA 2009, nr 5, poz. 84; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 sierpnia 2014 r., II SA/Go 529/14, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2014 r., II SA/Gl 581/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 lipca 2014 r., II SA/Po 390/14). Sąd podziela zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko organu odwoławczego, że został zachowany trzyletni termin do ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wybudowania w ulicy [...] kanalizacji sanitarnej. W niniejszej sprawie 3 -letni termin do wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej zaczął biec w dniu [...] lipca 2013 r., co oznacza, iż termin do wydania decyzji przez organ I instancji upłynie z dniem [...] lipca 2016 r. Trafnie stwierdził również organ odwoławczy, że inwestycja komunalna polegająca na budowie w ulicy [...] w Z. kanalizacji sanitarnej miała wpływ na obiektywny wzrost wartości nieruchomości stanowiącej własność skarżących. Wzrost taki został wykazany w operacie szacunkowym rzeczoznawcy majątkowego, który dokonał wyceny wartości gruntu, stosując podejście porównawcze metodą korygowania ceny średniej. Różnica wartości nieruchomości wyniosła, zgodnie z ustaleniami rzeczoznawcy majątkowego [...] zł, a wysokość opłaty adiacenckiej w takim stanie rzeczy została ustalona na łączna kwotę [...]zł. Zgodnie z art. 146 ust. 2 ustawy wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały. Korzystając z tej delegacji Rada Miejska Z. uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adicenckiej określiła, że kwota opłaty adiacenckiej stanowi 50% różnicy w wartości nieruchomości przed i po wybudowaniu ulicy. W świetle art. 84 § 1 kpa gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Zdaniem Sądu, dokonana przez organ odwoławczy ocena prawidłowości tego operatu szacunkowego nie nosi znamion dowolności. Organy administracji bardzo szeroko odniosły się w uzasadnieniach swych decyzji do treści powyższego operatu szacunkowego, wskazując z jakich przyczyn operat ten oceniły jako prawidłowy, a wnioski końcowe ustalające kwotowy wzrost wartości nieruchomości poddanych analizie i wycenie, przyjęły bez zastrzeżeń jako dające podstawę do wyliczenia wysokości opłaty adiacenckiej. Sąd nie dopatrzył się uchybień w rozumowaniu organów uznających wskazany operat za logiczny, zupełny oraz sporządzony zgodnie z przepisami prawa. Organ odwoławczy wskazał, że rzeczoznawca majątkowy w sporządzonym operacie szacunkowym z dnia [...] listopada 2013 r., zaktualizowanym na dzień [...] listopada 2014 r. zastosował podejście porównawcze i metodę korygowania ceny średniej. Ponadto pisemnie (data pisma [...] maja 2015 r.) udzielił uzupełniającej odpowiedzi na pytania Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynikające z rozprawy administracyjnej prowadzonej przed Kolegium, a składane przez skarżących. Biegły przedstawił wybór podejścia i metody - tj. podejścia porównawczego, metody korygowania ceny średniej, co było uzasadnione w świetle bazy porównawczej jaką dysponował biegły. Przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen (§ 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. 2004r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). W podejściu porównawczym stosuje się między innymi metodę korygowania ceny średniej (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnice w poszczególnych cechach tych nieruchomości (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). Analiza operatu szacunkowego nie wykazała zaistnienia nieprawidłowości, które mogłyby skutkować nieuznaniem tego dowodu z opinii biegłego. Operat sporządzony został zgodnie z wymogami ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Wskazać również należy, że operat szacunkowy jest dowodem w sprawie i podlega ocenie tak jak każdy inny dowód, stosowanie do art. 77 § 1 kpa. Jednakże, zdaniem Sądu, organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Stwierdzenie, że organ administracji nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji nie może zamiast rzeczoznawcy majątkowego i wbrew jego opinii przyjąć, że wartość nieruchomości jest inna niż przyjął to rzeczoznawca majątkowy. Organ administracji może natomiast, jest wręcz do tego obowiązany, jako jedyny podmiot uprawniony do oceny dowodu, jakim jest operat szacunkowy, domagać się wyjaśnień od rzeczoznawcy majątkowego w razie, gdy operat czy to zdaniem organu administracji, czy strony postępowania zawiera błędy lub stwierdzenia nieodpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy (wyrok NSA z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt II OSK 534/14). Na wezwanie organu odwoławczego rzeczoznawca majątkowy złożył dodatkowe wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. W tym kontekście nie zasadny jest zarzut skarżących dotyczący braku możliwości zadawani pytań biegłemu rzeczoznawcy. Należy podkreślić, że w toku postępowania administracyjnego skarżący mieli możliwość przedłożenia operatu szacunkowego sporządzonego na ich zlecenie, który podważałby przydatność operatu sporządzonego na zlecenie organu jako materiału dowodowego stanowiącego podstawę orzekania. Skarżący mogli również skorzystać z możliwości określonej w art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomości i zwrócić się do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę prawidłowości operatu szacunkowego sporządzonego na zlecenie organu. Z żadnej z tych możliwości skarżący nie skorzystali. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w szczególności zarzuconych przez stronę skarżącą naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zarzutów dotyczących przeprowadzenia przez organ I instancji rozprawy administracyjnej w dniu [...] listopada 2014 r. to wskazać należy, że zarzuty skarżących są bezzasadne, dotyczą w zasadzie kwestionowania potrzeby prowadzenia postępowania, które zdaniem skarżących jest bezprzedmiotowe. Skarżący do protokołu rozprawy wskazali, że zostali pozbawieni m.in. możliwości składania wniosków dowodowych, jednocześnie po zakończeniu rozprawy złożyli na piśmie oświadczenie, w którym generalnie kwestionowali zasadność prowadzonego postępowania, prawidłowość dokumentacji budowlanej, jednakże żadnych wniosków dowodowych nie złożyli. Odnośnie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej przez organ odwoławczy w dniu [...] maja 2015 r. to wskazać należy, że podczas rozprawy skarżący ponownie kwestionowali zasadność prowadzonego postępowania. Obecny na rozprawie dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami K. S. nie był stroną postępowania, ani pełnomocnikiem strony zobowiązanym do złożenia pełnomocnictwa w trybie art. 33 kpa. Wezwany został na rozprawę ponieważ z upoważnienia Prezydenta Miasta Z. wydawał kwestionowaną przez skarżących decyzję z dnia [...] marca 2015 r. jako organ I instancji. Nie składał jednak żadnych oświadczeń. Obecność dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami K. S. pozostawała bez wpływu na prawidłowość przeprowadzenia rozprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 73 § 2 kpa poprzez odmowę wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy to jest on niezasadny. W sprawie tej toczyło się odrębne postępowanie zakończone ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. Jest to postanowienie ostateczne w toku instancji. Strony nie składały na powyższe postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Nie mniej jednak wskazać należy, że skarżący bardzo aktywnie brali udział w postępowaniu administracyjnym przed organami obu instancji. W większości na powyższe akta administracyjne składają się pisma i wyjaśnienia składane przez skarżących i odpowiedzi udzialane przez organy administracji w toku postępowania, które były bezpośrednio doręczane skarżącym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie stron o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków to wskazać należy, że powyższy zarzut może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W skardze skarżący wskazali na naruszenie powyższego przepisu, jednakże nie podali jakie ewentualnie czynności procesowe mieliby wykonać. Niezasadne są zarzuty naruszenia prawa materialnego, art. 2 pkt 3 i 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków mające wpływ na wynik sprawy poprzez wskazanie miejsca przyłączenia granicy nieruchomości, bez uwzględnienia studzienki zaprojektowanej na terenie nieruchomości skarżących oraz poprzez uznanie wybudowanej infrastruktury za przyłącze pomimo formalnego braku odbiorcy usługi ponieważ powyższe kwestie nie były i nie mogły być przedmiotem oceny organów administracji w postępowaniu dotyczących ustalenia opłaty adiacenckiej. Również nie zasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez złożenie fałszywego oświadczenia projektanta o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie powyższe złożone zostało w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej, ktora nie jest przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Z powyższych względów zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione, ponieważ zaskarżona decyzja jak również decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Mając na powyższe na uwadze na zasadzie art. 151 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.