II SA/Lu 859/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego A. W. kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta L. ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości położonej w L. przy ul. C. 11c, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 9/26, stanowiącej własność Skarbu Państwa, będącej w użytkowaniu wieczystym A. W., poprzez udzielenie zezwolenia L. P. E.C. Sp. z o.o. w L. na założenie i przeprowadzanie przez ww. nieruchomość sieci ciepłowniczej. W odwołaniu od powyżej decyzji A. W. nie zgodził się z ustaleniami organu. Przede wszystkim wskazał, że nieprawdą jest jakoby były prowadzone negocjacje, wysłano jedynie plan z żądaniem jego zaakceptowania, nie interesując się zdaniem użytkownika wieczystego prowadzącego działalność gospodarczą, czy innym rozwiązaniem dla korzystania z przedmiotowej działki. Według planu zajęto ok. 1/3 działki, nie przedstawiając jakichkolwiek propozycji zadośćuczynienia, czy naprawienia wyrządzonych szkód, czy też zwrotu kosztów naprawy nawierzchni po usuwaniu poprzednich awarii. Ponadto odwołujący zwrócił uwagę, że modernizując linie ciepłowniczą LPEC powinien wybrać wariant najmniej kolidujący z jego działką i zmienić w tym względzie przedstawiony plan. Rozpatrując odwołanie Wojewoda L. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnić, że L. P. E. C. Sp. z o.o. wystąpiła do Prezydenta Miasta L. w dniu 29 sierpnia 2012 r. z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w L. przy ul. C. 11c, oznaczonej jako działka nr 9/26 o pow. 0,0485 ha, będącej w użytkowaniu wieczystym A. W. oraz działki nr 9/29 o pow. 1,8813 ha położonej przy Al. W. W. w L., będącej we współużytkowaniu wieczystym A. W., poprzez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie na ww. działkach inwestycji - sieci ciepłowniczej. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że na ww. działkach zaprojektowany został przebieg trasy sieci ciepłowniczej mającej zasilać okoliczne budynki. Wnioskodawca stwierdził, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L. (uchwała nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...]) na terenach objętych działkami nr 9/26 i nr 9/29 dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, w tym zaopatrzenia w ciepło z miejskiego systemu ciepłowniczego. Organ wyjaśnił, że z użytkownikiem wieczystym ww. działek podjęto próby przeprowadzenia rokowań w celu zawarcia stosownej ugody. Wobec wyrażonej zgody współużytkowników wieczystych działki nr 9/29, w tym A. W. na dobrowolne jej udostępnienie wnioskodawcy, decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta L. umorzył postępowanie o ograniczenie sposobu korzystania z tej działki. Natomiast rokowania o dobrowolne udostępnienie wnioskodawcy działki nr 9/26, nie odniosły rezultatu, a dokumenty potwierdzające przebieg tych rokowań załączono do akt sprawy. Wojewoda L. wskazał, że planowany przebieg sieci ciepłowniczej przez ww. działkę jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L. - część IV, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...]. Zgodnie z tym planem działka nr 9/26 znajduje się na terenach usług komercyjnych "U" z odstawowym przeznaczeniem gruntów pod usługi handlu, gastronomii, rzemiosła usługowego i inne usługi komercyjne, z możliwością realizacji dużych obiektów handlowych (domy towarowe, pasaże handlowe, koncentracje funkcji handlowo usługowej) - § 31 zapisu tego planu oraz w terenach aktywności gospodarczej "AGc" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod różnego rodzaju działalność gospodarczą, zaplecza techniczne oraz bazy i składy materiałowe z wykluczeniem realizacji uciążliwych obiektów kolidujących z sąsiedztwem terenów mieszkaniowych i terenów usług publicznych. Ponadto działka ta znajduje się w strefach polityki przestrzennej, tj. Strefa Rekultywacji i Kontynuacji Tradycji "SRiK 2" (§ 89, § 90, § 91), Strefa Ochrony Krajobrazu Otwartego z Daleką Ekspozycją Zewnętrzną "EZ" (§ 93, § 91), Strefa Miejska "Y2" (§ 95), strefa lokalizacji obiektów handlowo-usługowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 nr "X5" (§ 101). W myśl § 16 ww. planu miejscowego, ustala się przebieg sieci infrastruktury technicznej na terenach określonych liniami regulacyjnymi istniejących i projektowanych ulic oraz ciągów technicznych infrastruktury (KXL). Natomiast zgodnie z § 17 planu miejscowego, dopuszcza się w przypadkach koniecznych możliwość poprowadzenia sieci poza liniami regulacyjnymi ulic oraz ciągów technicznych infrastruktury, pod warunkiem spełnienia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z powyższych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, zdaniem organu, iż sieci infrastruktury technicznej, w tym sieci ciepłowniczej, powinny przebiegać na terenach określonych liniami regulacyjnymi istniejących i projektowanych ulic oraz ciągów technicznych infrastruktury ("KXL"). Realizacja tychże sieci poza wyznaczonymi do tego celu terenami jest dopuszczalna tylko "w przypadkach koniecznych". Ponadto Wydział Planowania Urzędu Miasta L. pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. znak: PL-PP-II.671.72.2013, stwierdził, że w świetle przytoczonych wyżej zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, planowany przebieg sieci ciepłowniczej na działce nr 9/26 nie jest sprzeczny z tym planem pod warunkiem wykazania przez inwestora niemożności przeprowadzenia sieci na terenie ulic i ciągów technicznych. W związku z powyższym, organ II instancji wystąpił do wnioskodawcy – L. P. E. C. Sp. z o.o. w L. o wykazanie, na podstawie stosownych dokumentów, że przeprowadzenie sieci nie było możliwe na terenie ulic i ciągów technicznych. Z wyjaśnień wnioskodawcy zawartych w piśmie z dnia 27 czerwca 2013 r. wynika, że z uwagi na planowane przyłącza do sieci, jak i konieczność nawiązania do istniejącej infrastruktury ciepłowniczej, przebieg planowanej przebudowy sieci na terenie działki nr 9/26, był jedyny możliwy do realizacji z technicznego punktu widzenia (oświadczenie projektanta sieci). Jak wynika z załączonej kopii mapy, przebieg tej sieci na ww. działce został zaplanowany częściowo po trasie istniejącego kanału, a w części poprowadzonej po nowej trasie - po obrzeżach działki, a więc w sposób korzystniejszy od istniejącego przebiegu z uwagi na uciążliwość użytkownika. Ponadto stwierdzono, że brak wytyczonych ulic i innych ciągów technicznych skomunikowanych z ul. C., umożliwiających ich ewentualne wykorzystanie do tego celu, przesądza o braku alternatywnego rozwiązania dla przebiegu sieci przez działkę nr 9/26, głównie ze względu na konieczność włączenia jej do istniejącego systemu ciepłowniczego w komorze KK-3, zlokalizowanej właśnie w pasie drogowym ul. C. Wskazano przy tym, że początkowo projektowano przebieg nowej sieci po trasie kanałów istniejących, jednak po rozmowach z A. W. sieć przesunięto, na ile było to możliwe w stronę granicy działki z koniecznością ominięcia istniejącej zabudowy. Wobec powyższego – zdaniem organu - przebieg przedmiotowej inwestycji liniowej jest zgodny planem, a zakres ograniczenia sposobu korzystania z działki nr 9/26 określa dokumentacja wykonana przez geodetę uprawnionego P. S., przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta L. (z dnia 3 sierpnia 2012 r., nr 0663.1019-122/2012), z której wynika, że obszar ograniczenia sposobu korzystania z ww. działki wynosi 0,0113 ha. Z tych względów Wojewoda uznał, że zarzut skarżącego, dotyczący zmiany zakresu ograniczenia nie jest zasadny, jak i kwestia, że nie przeprowadzono rokowań o dobrowolne udostępnienie nieruchomości w myśl art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Strony bowiem nie doszły do porozumienia ze względu na stanowczy brak zgody A. W. na dobrowolne udostępnienie przedmiotowej działki (oświadczenie z dnia 5 kwietnia 2012 r.). Poza tym odnosząc się do zarzutu niemożności korzystania przez niego z nieruchomości, stwierdził, że w myśl art. 124 ust. 4 ustawy, po wykonaniu inwestycji na wnioskodawcy zezwolenia ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, a jeżeli przywrócenie stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem za szkody powstałe na skutek udzielenia zezwolenia, organ ustala odszkodowanie, które powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Natomiast, jeśli wskutek zezwolenia zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. A. W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] zarzucił zaskarżonej naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, jak i art. 10 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie umożliwienia skarżącemu czynnego udziału w dotychczasowym postępowaniu i nieuwzględnieniu przy projektowaniu przebiegu sieci ciepłowniczej – jego słusznego interesu polegającego na takim usytuowaniu przebiegu spornej linii, który czyni jego nieruchomość całkowicie nieprzydatną do prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Skarżący wskazał, że jego zarzuty dotyczące przebiegu linii, które podnosił na każdym etapie postępowania zostały pominięte. Wskazał ponadto, że przeprowadzenie linii zgodnie z projektem przedstawionym przez inwestora czyni działkę nr 9/26 całkowicie nieprzydatną dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Skarżący wyjaśnił, że na terenie swojej posesji prowadzi firmę, gdzie dokonuje napraw i generalnych remontów urządzeń chłodniczych - gastronomicznych. Obok budynku w części północnej - na całej długości nieruchomości znajduje się rampa do wyładunku i załadunku agregatów i urządzeń chłodniczych. Od części wschodniej nieruchomość przecinają tory kolejowe - na całej długości działki i jest oczywistym, że nie ma żadnej możliwości zagospodarowania działki w tej części, w części południowej działki - od ulicy C. jest tylko jeden wjazd na posesję i usytuowanie w tej części działki sieci ciepłowniczej nie jest rozsądne bo sam fakt postawienia studzienki węzłowej dokładnie pod istniejącą bramą wjazdową na posesję pozbawia skarżącego możliwości wjazdu. Poza tym podniósł, że okres wykonywania prac przez LPEC uniemożliwi mu prowadzenie działalności. Wyjaśnił, że na całej posesji jest wylany beton i usunięcie go, może wiązać się z dużymi kosztami i spowoduje trudności w korzystaniu z nieruchomości. Usytuowanie linii zgodnie z projektem ograniczy skarżącemu możliwość budowy hali do remontu urządzeń chłodniczych w części zachodniej nieruchomości wzdłuż granicy działki obok budynku i blisko rampy. Skarżący wyjaśnił, że posesja położona obok posesji skarżącego - oznaczona nr 9/10 ulicy C. 11 "l" ma znacznie większą powierzchnię i przeprowadzenie sieci ciepłowniczej w granicach działki A. W. z tylu za istniejącym wybudowanym przez niego budynkiem i działki sąsiedniej 9/10 jest najrozsądniejszym wyjściem. Zdaniem strony nie można tworzyć inwestycji – "burząc komuś innemu jego życia, pracy i planów". Skarżący podkreślił, że nie były prowadzone z nim żadne negocjacje, doręczono mu jedynie projekt przebiegu sieci ciepłowniczej i zażądano jego akceptacji. Pomimo, że skarżący przedstawiał geodecie kilka innych wariantów zmiany planu – nie uwzględniono żadnego z nich i przyjęto projekt "demolujący jego posesję i zajmując mu według jego obliczeń 1/3 część działki". Przebudowa natomiast sieci cieplnej od ulicy L. H. do komory K III M w ul. C. w L. może bezkolizynie nastąpić wzdłuż granicy działek przy ulicy C. 11 " C" i działki sąsiedniej przy ulicy C. 11 "I". Ponadto LPEC nie wykazała też, że przeprowadzenie sieci przez działkę 9/26 jest jedynie możliwym wariantem przeprowadzenia tej sieci w tym rejonie i nie wykazał na podstawie stosownych dokumentów zgodnie z pismem L. Urzędu Wojewódzkiego z dnia 11 czerwca 2011 roku, że przeprowadzenie sieci nie było możliwe na terenie ulic i ciągów technicznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. stwierdził, że kwestie podniesione w skardze zostały już omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało ich uchylenie. Wydanie decyzji o ograniczeniu wykonywania prawa własności jego nieruchomości w oparciu o art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r, o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U z 2014r., poz. 518 ze zm.), dalej u.g.n. możliwe jest tylko wówczas, gdy plan miejscowy przewiduje dla danej nieruchomości realizację celu publicznego lub wydana została decyzja o lokalizacji celu publicznego w przypadku braku planu miejscowego. Zaskarżona decyzja wydana na podstawie przepisu art. 124 u.g.n. prowadzi do ograniczenia prawa własności nieruchomości i z tego względu ma charakter wyjątkowy. To uprawnienie organów administracji może być realizowane wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na wykonanie na jego gruncie niezbędnych prac związanych z przeprowadzeniem określonej inwestycji strukturalnej, a negocjacje między inwestorem i właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość. Oznacza to, że warunkiem wydania zezwolenia jest przeprowadzenie negocjacji z właścicielem nieruchomości. Wskazany przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji, przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac wymienionych w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Mając na uwadze materiał zebrany w niniejszym postępowaniu zgodzić się należy ze skarżącym, że w sprawie nie przeprowadzono prawidłowo rokowań. Trzeba wskazać, że co prawda ustawa nie formalizuje rokowań, nie stawia jakichkolwiek wymagań formalnych, pozostawiając ich zakres, formę i przebieg woli stron. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w ten sposób, nie są także związane jakimikolwiek regułami w zakresie ich przeprowadzenia oprócz obowiązku zainicjowania rokowań poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby w sytuacji, gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. W istocie chodzi tu bowiem o próbę zawarcia umowy określającej warunki dostępu inwestora do nieruchomości w konkretnie określonym celu. W toku negocjacji następuje stopniowe uzgadnianie treści przyszłej umowy, chociaż przystąpienie do negocjacji nie pociąga za sobą obowiązku zawarcia umowy. Chociaż rokowania nie oznaczają składania oświadczeń woli, mają one charakter przygotowawczy, to jednak ich przedmiotem powinny być wszystkie możliwe składniki umowy, gdyż zawarcie umowy następuje dopiero wtedy, gdy strony osiągną porozumienie co do wszystkich składników umowy (wyrok NSA z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1532/11 opubl. w CBOSA). Oczywistym wydaje się zatem, że skierowana do skarżącego propozycja winna określać konkretny przedmiot robót budowlanych, sposób ich wykonania, sposób korzystania z sieci, szczególnie w kontekście racjonalnego korzystania z nieruchomości oraz zasady odpłatności za korzystanie z nieruchomości. Nie można za rokowania uznać sytuacji, gdy propozycje, na jakich skłonna jest zawrzeć umowę, składa tylko jedna strona. Tak właśnie było w rozpoznawanej sprawie, gdy inwestor ograniczył się wyłącznie do informowania o kolejnych terminach spotkania, które zresztą nie dochodziły do skutku. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 13 kwietnika 2012r. (znak EP-2306-18/12) inwestor poinformował A. W., że w związku z nie udzieleniem przez niego zgody na budowę sieci ciepłowniczej zaprasza go do siedziby Spółki w celu przeprowadzenia rokowań. Ponadto Spółka poprosiła o ustalenie do dnia 7 maja 2012r. terminu spotkania, jednocześnie informując, że brak reakcji na to pismo spowoduje wystąpienie przez Spółkę przeciwko niemu na drogę postępowania administracyjnego o udostępnieni nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. W związku z brakiem reakcji A. W. Spółka w dniu 9 maja 2012r. (znak EP-2306-18/12) przesłała kolejne pismo o takiej samem treści, wyznaczając jedynie nowy termin do ustalenia spotkania, tj. do dnia 31 maja 2012r. W odpowiedzi na pismo skarżący złożył oświadczenie w dniu 5 kwietnia 2012r., w którym wskazał, że nie wyraża zgody na przebudowę sieci ciepłowniczej, ponieważ – jego zdaniem - wykonanie jej utrudni mu korzystanie z nieruchomości, przede wszystkim uniemożliwi prowadzenie działalności i jej rozbudowę, bowiem sieć ma przebiegać przez jego wjazd na posesję. Zażądał także uregulowania kwestii istniejącej już na jego działce sieci. Po tej informacji Spółka wystąpiła z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości sieci ciepłowniczej. Powyższe okoliczności nie pozwalają na stwierdzenie, że w istocie doszło do rokowań, o których stanowi art. 124 ust. 3 u.g.n. Trzeba bowiem wskazać, że wyznaczenie terminu spotkania, pod negatywnymi następstwami, bez wskazania przesłanek materialnych rokowań nie można uznać za przeprowadzenie rokowań. W tej sytuacji nie można skutecznie odeprzeć zarzutu, że w rzeczywistości spółka wcale nie była zainteresowana jakimikolwiek rokowaniami, mając możliwość wykorzystania art. 124 ust. 3 u.g.n. (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2013r., sygn. akt I OSK 2175/11 opubl. w CBOSA ). Nadto należy zauważyć na uzasadniony interes właściciela nieruchomości, który wymaga, by przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum (por: wyrok NSA z dnia 7.09.1989 r., sygn. akt Sa/Kr 441, publ. ONSA 1989/2/81; wyrok NSA z dnia 10.11.2006 r., sygn. akt I OSK 23/06, niepubl.). W niniejszej sprawie organ nie wyjaśnił w sposób wystarczający ten istotny element sprawy. Organ powinien ustalając przebieg sieci cieplnej uwzględnić słuszny interes właściciela, ponieważ może się okazać, że inny sposób poprowadzenia gazociągu może być mniej uciążliwy dla jego nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że A. W. przedstawił dwie – jego zdaniem - bezkolizyjne wersje przeprowadzenia sieci ciepłowniczej (pismo z dnia 19 lipca 2013r., k. 34 akt admin.). Organ odwoławczy zwrócił się do Spółki o wykazanie na podstawie stosownych dokumentów, że przeprowadzenie sieci nie było możliwe na terenie ulic i ciągów technicznych, wskazując, że pod tym bowiem warunkiem przebieg sieci na działce 9/26 nie będzie sprzeczny z zapisanymi obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na powyższe pismo organu, Spółka wskazała, że – mając na uwadze – konieczność nawiązania do istniejącej infrastruktury ciepłowniczej – wskazany przebieg linii ciepłowniczej był jedyny możliwy do realizacji z technicznego punktu widzenia. Do pisma Spółka dołączyła "jedyny dokument jaki w ogóle mógł powstać, potwierdzający możliwość posadowienia sieci ciepłowniczej", tj. oświadczenie projektanta sieci. Zdaniem Sądu, jeżeli przedstawiony przez projektanta przebieg sieci – w ocenie organu – jest uzasadniony, winno to znaleźć uzasadnienie w jego decyzji. W sprawie niniejszej organ powinien mieć bowiem na uwadze § 17 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza – tylko - w przypadkach koniecznych możliwość poprowadzenia sieci poza liniami regulacyjnymi ulic oraz ciągów technicznych infrastruktury, pod warunkiem spełnienia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zadaniem organu w tej sytuacji było wyjaśnienie skarżącemu, dlaczego niniejsza sytuacja stanowi "przypadek konieczny", o którym mowa powyżej. Działania organów administracji publicznej polegające na niewyjaśnieniu stronie podniesionych przez nią wątpliwości w uzasadnieniu decyzji administracyjnych należy uznać za naruszające zasadę zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Organ administracji oczywiście może przychylić się do dowodu przedstawionego w sprawie przez jedną ze stron postępowania, ale musi taką decyzję dokładnie i wszechstronnie uzasadnić, w szczególności, gdy okoliczność jest sporna. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Wojewody L. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 1 w związku z art. 200 powołanej ustawy. Wobec tego, że w niniejszym postępowaniu w istocie nie doszło do przeprowadzenia rokowań, o których stanowi art. 124 ust. 3 u.g.n., organy ponownie rozpatrując sprawę, powinny uzupełnić postępowanie w tym zakresie. Jak i działając na podstawie art. 7, 77, 80 K.p.a. w sposób wyczerpujący ustosunkować się do wszystkich zarzutów skarżącego oraz dokona rzetelnej analizy i oceny materiałów sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem materiałów dołączonych na etapie odwołania. Wyniki dokonanej analizy, a także motywy rozstrzygnięcia winny zostać wyczerpująco wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji czyniąc zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a.