II SA/Lu 92/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. D. na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stypendium sportowego postanawia odrzucić skargę. O. D. wniósł do Sądu skargę na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] r., nr [...], w sprawie zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych i nagród Województwa za osiągnięte wyniki sportowe oraz wyróżnień dla osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2011 r. nr 38, poz. 862 ze zm). Skarga ta, datowana na "[...] r.", została złożona osobiście w Kancelarii Ogólnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa w dniu [...] r., wraz z datowanym na 9 stycznia 2017 r. wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi (k. 3-19 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2017 r. Sąd odrzucił opisany wyżej wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z uwagi na wniesienie go z uchybieniem ustawowego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II GZ 825/17, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935; zwana dalej: ustawa nowelizująca). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oraz przepis art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 ze zm.; dalej: "u.s.w.") – w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej. W konsekwencji, do aktów i czynność organów administracji publicznej dokonanych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, w tym do zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały Sejmiku Województwa z dnia [...]., nr [...], zastosowanie mają przepis art. 52 i 53 p.p.s.a. oraz art. 90 ust. 1 u.s.w. – w dotychczasowym brzmieniu. Wskazać należy, że w świetle art. 90 ust. 1 u.s.w. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie) skargę na przepis aktu prawa miejscowego podjęty przez organ województwa w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone danym przepisem. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007, z. 3, poz. 60) wyjaśnił, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest bezskuteczność wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Jakkolwiek uchwała ta dotyczy skargi wniesionej w trybie przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), to niewątpliwie mając na uwadze tożsamość rozwiązań legislacyjnych w ustawie o samorządzie województwa w tym zakresie, należy uznać, że stanowisko NSA zawarte w tej uchwale zachowuje aktualność również w niniejszej sprawie. Mając na uwadze poglądu wyrażony w powyższej uchwale składu poszerzonego NSA stwierdzić trzeba, że termin do wniesienia skargi na uchwałę sejmiku województwa określony został w art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przepis ten wprowadza zatem dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ województwa udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – termin ten wynosi sześćdziesiąt dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna się już bieg drugi z tych terminów. Jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczył odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeśli natomiast organ nie doręczył stronie odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wezwania, to w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, powinna być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie jest niekwestionowane, co przyznał sam skarżący, że – jak wynika z akt sprawy – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa strona skarżąca złożyła osobiście w siedzibie organu dniu 19 stycznia 2015 r. (k. 58 akt administracyjnych). Organ udzielił odpowiedzi na wezwanie uchwałą z dnia [...][...]r., nr [...] która została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] r. (k. 71-77 akt administracyjnych). Nie budzi również wątpliwości, że rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga O. D. uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] r., nr [...], została złożona bezpośrednio do organu w dniu [...] 2017 r. Skoro odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono stronie skarżącej w dniu [...] 2015 r., to sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...] 2015 r. (zob. także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 377/15, którym odrzucono poprzednią skargę O. D. na opisaną na wstępie uchwałę oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2329/15, oddalające skargę kasacyjną strony od tego postanowienia WSA w Lublinie). Skarga O. D. podlegała zatem odrzuceniu jako spóźniona, na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.