II SA/Lu 967/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. w sprawie ze skargi A. O. i M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. O. i M. O. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] uchylającą punkt 2 decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] ustalającej dla skarżących opłatę adiacencką w wysokości [...] złotych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wybudowania sieci kanalizacyjnej i wodociągowej i w punkcie 2 zobowiązującej A. O. i M. O. do jednorazowego jej uiszczenia na rzecz Gminy S. w terminie 14 dni, licząc od dnia, w którym decyzją stała się ostateczna. Organ odwoławczy uchylając punkt 2 decyzji Wójta Gminy S. orzekł, że opłatę adiacencką skarżący są zobowiązani uiścić jednorazowo na rzecz Gminy S. po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. W skardze A. O. i M. O. wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego, gdyż w wyniku jej wykonania może zostać wyrządzona im szkoda na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z dnia 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 322/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przy czym to domagający się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne przy tym jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne (postanowienie NSA z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 145/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazali na szkodę jaką wywołać może wszczęcie wobec nich postępowania egzekucyjnego. Dolegliwość egzekucji nie mieści się jednak pośród przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienie NSA z dnia 6 maja 2013 r., sygn. akt I FZ 159/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W myśl art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) postępowanie egzekucyjne wszczynane jest bowiem jedynie wówczas, gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku. Ponadto nie można piętnować podejmowania przez organy działań egzekucyjnych dopuszczonych jako zgodne z prawem przez ustawodawcę. Do tego prowadziłoby uwzględnienie tej okoliczności jako przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego dotkliwość prowadzenia egzekucji nie może być traktowana jako przesłanka wstrzymania wykonania, gdyż nie znajduje to usprawiedliwienia w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten dotyczy bowiem kwalifikowanej dotkliwości wywołanej dla wnioskodawcy w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego, a nie typowych działań organów na danym etapie sprawy (postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I FZ 573/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie decyduje również to, że utrzymuje ona w mocy decyzję rodzącą skutki w finansach skarżących. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą skutki w finansach zobowiązanego. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 171/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Aby konsekwencje finansowe wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniały wstrzymanie jej wykonania strona zobowiązana musi wykazać, że uszczuplenie majątkowe będzie dla niej znaczne (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 71/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejsze sprawie skarżący tego nie uczynili. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił jak na wstępie.