II SA/Lu 995/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki L.w C. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 15 października 2013 r. do Urzędu Miasta wpłynęła skierowana do Sądu skarga Spółki L.w C. na pozostawienie przez Prezydenta Miasta bez rozpoznania wniosku Spółki z dnia 8 lipca 2013 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji o nazwie: [...] na działkach nr nr ewid. [...], położonych w kwartale ulic: B., O.i S. w L., z przyłączami na działkach nr nr ewid. [...] (ul. S.), [...] (ul. O.) i [...] (ul. B.). Skarżąca Spółka wskazała, iż czynność pozostawienia sprawy bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. zamyka stronie drogę do merytorycznego rozpoznania jej sprawy. Jest to więc czynność posiadająca wszystkie cechy pozwalające na zakwalifikowanie jej do czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.". Stąd też na tę czynność przysługuje skarga do sądu administracyjnego, po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 52 § 2 P.p.s.a. Spółka tryb ten wyczerpała, albowiem w dniu 2 września 2013 r. skierowała do Prezydenta Miasta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które negatywnej odpowiedzi udzielono w piśmie z dnia 25 września 2013 r., doręczonym Spółce w dniu 27 września 2013 r. W związku z tym strona skarżąca wniosła o stwierdzeniem nieważności wspomnianej czynności na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. jako podjętej z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na jej niedopuszczalność, a w przypadku nieuwzględnienia – o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13 (Lex nr 1356405), wyjaśnił, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. nie można uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ponieważ nie zostało w tym przypadku spełnione określone w tym ostatnim przepisie kryterium związku aktu lub czynności z uprawnieniem lub obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa. W związku z tym skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podzielił odmiennego stanowiska wyrażonego w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. w wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., II GSK 1362/10 (Lex nr 1107589), w postanowieniu NSA z dnia 2 marca 2011 r., II FSK 2624/10 (Lex nr 842886) oraz w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 30 sierpnia 2010 r., I SA/Bk 180/10 (Lex nr 599268). Z powyższego wynika, że skarga Spółki L.w C. na czynność pozostawienia przez Prezydenta Miasta bez rozpoznania wniosku Spółki z dnia 8 lipca 2013 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, złożona w trybie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jest niedopuszczalna. Skarga ta podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.