II SAB/Lu 116/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Burmistrza Miasta D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta D. do rozpatrzenia pkt 4 wniosku M. G. z dnia 15 stycznia 2013r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 30 dni od doręczenia prawomocnego wyroku; II. orzeka, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; III. zasądza od Burmistrza Miasta D. na rzecz M. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. E-mailem z dnia 15 stycznia 2013r. M. G., powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U Nr 112, poz. 1198 ze zmianami ) oraz ustawę z dnia 22 stycznia 1999r. o ochronie informacji niejawnych ( Dz. U Nr 11, poz. 95 ze zmianami ) domagała się od Urzędu Miasta D. udzielenia informacji dotyczącej sposobu opieki nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywania w tym podmiotu, z którym gmina miała podpisaną umowę na wyłapywanie bezdomnych zwierząt i zapewnienia im opieki w 2012r., z którym schroniskiem gmina miała podpisaną umowę na zapewnienie miejsca bezdomnym zwierzętom w 2012r. jaki koszt poniosła gmina na wyłapywanie bezdomnych zwierząt i zapewnienie im opieki oraz zażądała ksera zawartych umów. Pismem z dnia 28 stycznia 2013r. Burmistrz D. udzielił informacji, odmówił jednak przesłania kopii umów ze względu na znajdujące się w nich informacje niejawne podlegające odmowie. E- mailem z dnia 25 stycznia 2013r. M. G. wniosła o przesłanie kserokopii umowy zawartej z A. B. za rok 2011, a kolejnym mailem z dnia 30 stycznia 2013r. wszystkich kopii umów zawartych w latach 2011-2012. Pismem z dnia 5 lutego 2013r. Burmistrz D. ponownie odmówił udostępnienia wspomnianych umów, argumentując, że znajdują się w nich informacje niejawne, podlegające ochronie ze względu na prowadzoną działalność gospodarczą przez osoby, z którymi były zawierane. Pismem z dnia 11 lutego 2013r. wnioskodawczyni wezwała Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa przez nadesłanie jej kopii umów. W odpowiedzi Burmistrz przesłał jej kopie 4 umów zawartych w 2011 i 2012r. z lekarzami weterynarii, dotyczących wyłapywania bezdomnych psów i umieszczania ich w schronisku, w których wykreślono kwoty wynagrodzenia z tytułu ich wykonania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. G. zarzuciła Burmistrzowi D. bezczynność w rozpoznaniu jej wniosków z dnia 15 stycznia 2013r. oraz 25 stycznia 2013r. Zdaniem skarżącej w świetle art. 1 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może budzić wątpliwości, że informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym ( w formie dofinansowania czy dotacji ze środków publicznych ), w tym także jego pomniejsze rozdysponowanie przez beneficjenta takiego dofinansowania. W konsekwencji informację publiczną stanowi treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego. Charakter taki mają również dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem takich umów, w szczególności oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych oraz faktury wystawiane przez wykonawcę umowy. Skarżąca zaznaczyła, że jeśli istnieją podstawy do ograniczenia dostępu do informacji, Burmistrz zobowiązany był do wydania decyzji. W jej ocenie nie jest wystarczające usunięcie danych prawnie chronionych z udostępnianiu dokumentów. Decyzja powinna wskazywać w szczególności informacje objęte odmową - określone rodzajowo oraz wskazywać normę prawną stanowiącą podstawę odmowy udzielenia informacji. Ograniczenie się do załatwienia sprawy pismem narusza art. 16 ust.1 w związku z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, oraz art. 35 ustawy o finansach publicznych i art. 11 ust.4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Skarżąca wskazała ponadto, że w udzielonych odpowiedziach nie określono, zgodnie z treścią tego przepisu, jakie konkretnie informacje zawarte w umowie mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, brak jest zatem – jej zdaniem - podstaw do ich nie udostępnienia. Przedsiębiorca musi wyraźnie określić, jakie dane stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, czego na dzień złożenia wniosku nie uczynił, a ponadto nie może on w całości objąć umowy ochroną przed dostępem. Odpowiadając na skargę Burmistrz D. wniósł o jej odrzucenie, argumentując, że na wszystkie pisma skarżącej bez zbędnej zwłoki zostały udzielone odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Argumentacji przedstawionej w skardze nie można odmówić zasadności. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Za taką uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną są zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organy władzy publicznej, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio ( wyroki NSA z: 20 stycznia 2012 r. I OSK 2118/11, 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11, 27 marca 2012 r. I OSK 155/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Majątek, którym dysponuje gmina, jest majątkiem publicznym i sposób jego dysponowania jest informacją publiczną, co wynika zarówno z art. 6 ust. 2 lit. f ustawy, jak i art. 1 ust. 1 ustawy. Oczywiste jest w tej sytuacji, że podatnicy i opinia publiczna mają ogólnie prawo do informacji o wykorzystaniu wydatków publicznych i interes polegający na potrzebie zapewnienia optymalnego wykorzystania funduszy publicznych. Słusznie zatem uważa skarżąca, że również żądana przez nią informacja w postaci treści umów, zawieranych przez Gminę stanowi informację publiczną, do udostępnienia której mają zastosowanie zasady i tryb określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej ( por. także wyrok NSA z dnia 11 września 2012r. I OSK 916/12 i powołane tam orzecznictwo ). Należy przy tym przychylić się do prezentowanego przez nią stanowiska, stosownie do którego wspomniana treść umów obejmuje nie tylko nazwiska osób z którymi umowy zawarto ( tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012r., sygn. akt I CSK 190/12, LEXPolonica nr 5029798 ), ale także ustalone wynagrodzenie, skoro jest to wydatek gminy pochodzący ze środków publicznych, wymagający przejrzystości i transparentności. Powyższa ocena nie budzi, jak się wydaje, zastrzeżeń samego organu, który nie kwestionował charakteru żądanych informacji, jako informacji publicznych, ostatecznie udostępniając skarżącej kopie 4 umów zawartych w 2011 i 2012r. z lekarzami weterynarii, dotyczących wyłapywania bezdomnych zwierząt opieki weterynaryjnej, ich sterylizacji, kastracji, eutanazji i utylizacji oraz umieszczania w schroniskach. Nie można jednak akceptować jego przekonania o rozpatrzeniu wniosku skarżącej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ zawiadamia jedynie, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą ( wyrok NSA dnia z 19 grudnia 2002r., II SA 3301/02, Monitor Prawniczy 2003, nr 3, s. 196). Stosownie natomiast do art. 16 ust.1 ustawy w sytuacji, gdy sprawa ma charakter informacji publicznej w rozumieniu powołanej ustawy, a podmiot zobowiązany do jej udzielenia odmawia jej udostępnienia ma obowiązek wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji ( wyrok NSA z dnia 5 lutego 2008r. I OSK 807/08 Legalis ). Jeśli zatem organ odmówił udostępnienia danych dotyczących wynagrodzenia za czynności wykonywane w ramach zawartych umów, powołując się na treść art. 5 ust.2 zd.1 ustawy, ograniczającego prawo do informacji publicznej z uwagi na tajemnice przedsiębiorcy, zobowiązany był do wydania decyzji na podstawie jej art. 16 ust.1. Zaniechanie tej czynności daje wystarczającą przesłankę do stwierdzenia bezczynności organu. Na tle wspomnianej ustawy bezczynność ma bowiem miejsce wówczas, gdy w prawie określonym terminie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie udzielił jej, nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia, nie wyjaśnia przyczyn braku możliwości udostępnienia informacji, nie informuje pisemnie wnioskodawcy, że nie posiada żądanej informacji lub jeśli objęta wnioskiem informacja nie ma charakteru informacji publicznej nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o tym fakcie. Ponieważ skarga dotyczy jedynie bezczynności organu, sąd nie jest natomiast zobowiązany do merytorycznej oceny zasadności odmowy udzielenia żadnej informacji ( tak w wyrokach NSA z dnia 28 sierpnia 2008r., sygn. akt II OSK 1155/07 oraz z dnia 13 października 2010r., sygn. akt I OSK 1689/09 opubl. w CBOSA ). Zaznaczenia wymaga, że choć wniosek skarżącej z dnia 15 stycznia 2013r. dotyczył przekazania umów zawartych w 2012r., to w świetle jego uzupełnienia w dniu 25 stycznia 2013r. i 30 stycznia 2013r. nie może budzić wątpliwości konieczność odniesienia się także co do umów zawartych w 2011r. Z tych względów na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało zobowiązać Burmistrza D. do rozpatrzenia pkt 4 wniosku skarżącej. Uznając, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, sąd miał na uwadze udostępnienie, chociaż niepełnych, żądanych umów. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 1 w związku z art. 200 wspomnianej ustawy.