II SAB/Lu 121/12

Dnia 11 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia 29 maja 2008 roku p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem opatrzonym datą 9 listopada 2012 r., złożonym w dniu 30 listopada 2012 r. w Samorządowym Kolegium Odwoławczym , T. W. wniosła skargę na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania jej skargi z dnia 29 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do art. 37 § 1 k.p.a., w sytuacji przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego przysługującym środkiem zaskarżenia, którego wyczerpanie stanowi z mocy art. 52 § 1 p.p.s.a. warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ostatnio wymieniony przypadek odnosi się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a to wobec braku organu wyższego stopnia. Z przytoczonych przepisów wynika, że w niniejszej sprawie, w której wniesiona skarga dotyczy zarzucanej przez skarżącą przewlekłości postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego , skargę należało poprzedzić wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. W treści skargi T. W. powołała się na skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo z dnia 11 sierpnia 2012 r. zatytułowane jako "Wezwanie" (k. 4 akt sądowych oraz k. 68 akt administracyjnych). Wskazać jednak należy, że pismo to nie precyzowało wystarczająco żądań skarżącej i wobec jego niejasnej treści Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie wezwało T. W. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do sprecyzowania pisma poprzez wskazanie, na czym polegało i w jakiej sprawie miało miejsce naruszenie prawa, którego usunięcia skarżąca się domagała. Pomimo opisanego wezwania, skierowanego do skarżącej pismem z dnia 28 sierpnia 2012 r., T. W. nie sprecyzowała treści pisma z dnia 11 sierpnia 2012 r., wobec czego pismo zostało pozostawione bez rozpoznania, o czym organ poinformował skarżącą pismem z dnia 19 września 2012 r. (k. 69-70 akt adm.). Trzeba przy tym podkreślić, że w takim zakresie, w jakim prawo materialne lub prawo procesowe opiera postępowanie administracyjne na zasadzie skargowości, uzależniając je od złożenia przez stronę żądania, treść tego żądania wyznacza przedmiot postępowania. Jednocześnie to strona powinna określić przedmiot postępowania administracyjnego. Niezbędne jest zatem wskazanie żądania, które wyznacza przedmiot postępowania. Jeśli brak takiego wskazania nie zostanie usunięty, powoduje bezskuteczność wniesionego podania. Organ administracyjny nie jest bowiem władny do zmiany kwalifikacji prawnej żądania strony. W razie zaistnienia wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do organu administracji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2011 r., I OW 57/11, LEX nr 1082849). W konsekwencji w zaistniałej w sprawie sytuacji nie można uznać, iż pozostawione przez organ bez rozpoznania pismo skarżącej z dnia 11 sierpnia 2012 r., niesprecyzowane co do treści żądania, stanowiło skuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w postaci przewlekłości postępowania, którego dotyczy skarga w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych nie wynika ponadto, by skarżąca przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie wystosowała do organu inne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W świetle zaś przywołanych na wstępie przepisów art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 37 § 1 k.p.a. dopiero skuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzające skargę, czyniłoby dopuszczalną skargę do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania. Wobec powyższego skargę T. W. należało uznać za niedopuszczalną, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Natomiast niedopuszczalna skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd miał przy tym na uwadze, że postanowieniem z dnia 18 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie II SAB/Lu 97/12 również odrzucił skargę T. W. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania pisma z dnia 29 maja 2008 r. Podkreślić jednak należy, że w sytuacji odrzucenia skargi nie występuje stan powagi rzeczy osądzonej, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GZ 28/11, LEX nr 743077 oraz z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt II OZ 589/09, LEX nr 552913). Z tych wszystkich względów, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.