II SAB/Lu 183/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę; II. przyznaje adwokat K. I.-J. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. R. S. w dniu 14 kwietnia 2014 r. złożył do Sądu skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego [...] w [...] (dalej także jako: "Prezes Sądu Rejonowego") polegającą na nieudostępnieniu żądanej we wniosku z dnia 17 lutego 2004 r. informacji publicznej w postaci wyroków wraz uzasadnieniami z lat 2010-2014, wydanych w sprawach rejestrowanych w repertorium C pod symbolem 056 i 056s. Skarżący podkreślił, że wyrok jest informację publiczną, co oznacza, że Prezes Sądu Rejonowego miał obowiązek udostępnienia żądanej informacji bądź wydania decyzji odmawiającej jej udostępnienia. W związku z tym skarżący wniósł o uznanie, że niewydanie decyzji przez ten organ było niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak decyzji administracyjnej bądź innego aktu, który mógłby być przedmiotem skargi. W razie nieuwzględnienia tego wniosku Prezes Sądu Rejonowego wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. W obszernym uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie i wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego żądane przez niego informacje nie miały charakteru informacji publicznej. Zdaniem Prezesa Sądu Rejonowego treść wyroku sądu stanowi informację publiczną tylko w takim zakresie, w jakim zawiera on dane publiczne, to jest informacje odnoszące się do sfery publicznej, jaką jest działalność sądu jako organu władzy publicznej. W trybie dostępu do informacji publicznej mogłyby więc zostać udostępnione jedynie informacje publiczne (dane publiczne) dotyczące danej sprawy cywilnej bądź karnej, takie jak: data wydania orzeczenia sądu, skład sądu, czas rozpoznania sprawy. Tego rodzaju informacji, jak podkreślił organ, skarżący nie domagał się w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a także w odniesieniu do pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej także: "u.d.i.p."). Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są między innymi każdy organ władzy publicznej, którym jest Prezes Sądu Rejonowego [...] – jako organ sądu – w rozumieniu art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 427 ze zm.). Podkreślić należy, że prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji, przysługuje obywatelom i obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Szczegółowe warunki realizacji tego prawa Konstytucja pozostawiła ustawodawcy (art. 61 ust. 4). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie niezbędne jest dokonanie wyboru takiego kierunku wykładni, który w sposób możliwie najpełniejszy będzie uwzględniał normy, zasady i wartości konstytucyjne związane z rozstrzyganym zagadnieniem prawnym. Jeżeli bowiem dojdzie się do przekonania, że każdy z wykluczających się wariantów interpretacyjnych służy ochronie określonych wartości konstytucyjnych, to zadaniem sądu jest – uwzględniając zasadę proporcjonalności – odpowiednie wyważenie tych wartości i udzielenie pierwszeństwa jednej z nich (por. uchwała NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OPS 2/12, ONSAiWSA 2013, nr 2, poz. 23). Mając powyższe na uwadze zauważyć trzeba, że ustawodawca w przepisach u.d.i.p. w istocie znacznie rozszerzył zakres przedmiotowy omawianego prawa konstytucyjnego, poprzez uznanie, że informacją publiczną jest nie tylko informacja o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, ale także każda inna informacja w zakresie, w jakim dotyczy ona spraw publicznych (art. 1 ust. 1). Okoliczność tę niewątpliwie należy uwzględnić przy dokonywaniu wykładni przepisów u.d.i.p., która to ustawa jako akt niższego rzędu winna być zgodna z unormowaniami Konstytucji, stanowiącej najwyższe prawo w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 8 ust. 1 Konstytucji). Z takim też zastrzeżeniem należy przyjmować wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że dostęp do informacji publicznej jest zasadą, a wyjątki od tej zasady należy interpretować ścieśniająco. Ma ono o tyle uzasadnione podstawy, o ile opiera się na prawidłowo określonym zakresie przedmiotowym pojęcia informacji publicznej. Zdaniem Sądu nie można bowiem a priori zakładać, że każda informacja pochodząca od podmiotu publicznego, w tym informacja przez taki podmiot wytworzona, nosi przymiot informacji publicznej. Konieczne jest więc rozróżnienie informacji posiadanych przez podmioty wykonujące zadania publiczne, które stanowią informację publiczną od takich, które takiego charakteru nie mają (zob. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2499/13). Przepisy u.d.i.p. zawierają przykładowe wyliczenie danych stanowiących informację publiczną. Są wśród nich dokumenty urzędowe, jednakże wyłącznie o tyle, o ile zawierają one dane publiczne. Wniosek taki wypływa z językowej wykładni przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4 litera a u.d.i.p., który stanowi, że "udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych". Z powyższego wynika, jak słusznie zauważył Prezes Sądu Rejonowego, że dokumenty urzędowe, w tym orzeczenia sądowe, w takim zakresie podlegają obowiązkowi udostępnienia – jako informacje publiczne – w jakim zawierają one dane publiczne. Zakres udostępnienia dokumentu urzędowego, w szczególności wyroku sądu, uzależniony jest więc od tego, w jakiej części dokument ten obrazuje dane publiczne. Ponownie należy więc podkreślić, że powołany przepis nie daje podstawy, by przyjąć, że każdy dokument urzędowy w rozumieniu u.d.i.p., którym jest "treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy" (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.), był informacją publiczną. Skarżący we wniosku z dnia 17 lutego 2014 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego o udostępnienie wszystkich wyroków z uzasadnieniami z lat 2010-2014, wydanych w sprawach rejestrowanych w repertorium C pod symbolem 056 i 056s (k. 1 akt adm.). Zgodnie z załącznikiem nr 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urz. MS. Nr 5, poz. 22 ze zm.) w repertorium C pod symbolem 056 i 056s rejestruje się odpowiednio sprawy dotyczące zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w ramach odszkodowania za naruszenie dóbr osobistych na podstawie art. 448 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121; dalej: "K.c.") oraz odszkodowania z tego tytułu zasądzanego na cel społeczny. Skarżący domagał się więc udostępnienia mu informacji publicznej w postaci wyroków z uzasadnieniami wydanych w sprawach cywilnych. Przez sprawę cywilną w ujęciu materialnym uznaje się sprawę, w której ochrona prawna sprowadza się do wywołania skutku w zakresie stosunku cywilnoprawnego sensu largo, a więc stosunku osobistego, rodzinnego lub majątkowego, którego podmioty – na wypadek sporu – występują jako równoprawni partnerzy. Jeżeli choćby jeden z nich uzyskuje pozycję organu działającego z mocy swej władzy zwierzchniej, to stosunek taki nie jest stosunkiem cywilnoprawnym (J. Gudowski, Komentarz do art. 1 K.p.c. (w:) T. Ereciński (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Tom I, Postępowanie rozpoznawcze, Warszawa 2012, s. 22). Zauważyć więc trzeba, że w przypadku, gdy przedmiot informacji żądanej w trybie przepisów u.d.i.p. dotyczy akt sprawy cywilnej, w tym orzeczenia sądowego zapadłego w postępowaniu sądowym dotyczącym tej sprawy, nie można stwierdzić, że każde takie orzeczenie stanowi informację publiczną (co do akt sprawy, problem ten jest nieco odmienny z uwagi na to, że akta takie stanowią zbiór różnego rodzaju "nośników informacji" i już z tego powodu żądania ich udostępnienia nie można traktować jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej – por. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r, sygn. akt I OPS 7/13, ONSAiWSA 2014, nr 3, poz. 37). Z uwagi więc na istotę postępowania sądowego w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego (sprawy cywilne), która sprowadza się do rozstrzygnięcia sporu pomiędzy równymi wobec siebie podmiotami stosunku cywilnoprawnego, uznać należy, że wynik takiego postępowania – co do zasady – nie oddziaływuje na sferę publiczną i z tego powodu nie jest nośnikiem informacji publicznej. Ma to istotne konsekwencje dla oceny charakteru dokumentu, jakim jest uzasadnienie wyroku w sprawie takiego rozstrzygnięcia, bowiem uzasadnienie powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w tej sprawie (ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa). Uzasadnienie powinno przekonywać strony sporu co do trafności rozstrzygnięcia i umożliwiać sądowi odwoławczemu jego kontrolę, co oznacza, że nie zawiera informacji o sprawach publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 września 2014 r. (sygn. akt I OSK 3062/13) stwierdził, że regulacje (dotyczące wojewódzkich komisji ds. orzekania o zdarzeniach medycznych) wskazują, że materią ich postępowania nie jest żadna sprawa publiczna, lecz rozstrzygnięcie tego, czy konkretne zdarzenie dotyczące indywidualnie oznaczonej osoby (którego następstwem była szkoda majątkowa lub niemajątkowa) stanowiło zdarzenie medyczne, co ma z kolei przełożenie na możliwość i wysokość dochodzonego przez tę osobę odszkodowania lub zadośćuczynienia. Ta materia postępowania przesądziła w ocenie NSA, że sprawa rozstrzygana w orzeczeniu (komisji) ma charakter indywidualny i prywatny i nie dotyczy sprawy publicznej, wobec czego nie zawiera informacji o tego typu sprawie. W dalszej części tego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny co prawda stwierdził, że orzeczenia wspomnianych komisji nie mogą być uznane za dokumenty urzędowe, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p., gdyż nie odpowiadają definicji dokumentu urzędowego zawartej w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. (członkowie komisji nie są funkcjonariuszami publicznymi), jednakże w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ów pogląd pozostaje bez wpływu na ocenę podstawowej przesłanki udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jaką jest zawarcie informacji o sprawach publicznych w treści dokumentu. Mając więc na uwadze charakter sprawy cywilnej (co jest jeszcze ostrzej widoczne w przypadku spraw z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego) nie sposób zaaprobować poglądu, że orzeczenia w takich sprawach winny być udostępnione na podstawie u.d.i.p. każdemu, kto tego zażąda. Zgodzić się co do zasady należy z poglądem Prezesa Sądu Rejonowego, że treść wyroku sądu w sprawie cywilnej stanowi informację publiczną jedynie w takim zakresie, w jakim wyrok ten zawiera dane publiczne, czyli informacje odnoszące się do sfery publicznej. Dla oceny, czy skierowany do Prezesa Sądu Rejonowego wniosek skarżącego z dnia 17 lutego 2004 r. dotyczył informacji publicznej, konieczne jest odniesienie się do specyfiki rozpoznawania spraw dotyczących odszkodowania za naruszenie dóbr osobistych na podstawie art. 448 K.c. Zgodnie z tym przepisem w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Powszechnie przyjmuje się, że skoro charakter naruszonego dobra osobistego nie został doprecyzowany w art. 448 K.c., to oznacza, że przepis ten ma zastosowanie w razie naruszenia wszelkich dóbr osobistych, zarówno wymienionych w art. 23, jak i tam niewymienionych, pod warunkiem, że korzystają one z ochrony prawa. Roszczenie przysługujące na podstawie tego przepisu służy zatem ochronie dóbr o charakterze typowo osobistym, takich jak: zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska. Niewątpliwie, ze swej istoty, orzeczenie sądowe stanowiące rozstrzygnięcie prywatnoprawnego sporu dwóch lub więcej podmiotów będących stronami stosunku cywilnoprawnego nie może być uznane za informację publiczną, to jest za dokument urzędowy zawierający dane publiczne w rozumieniu u.d.i.p. W konsekwencji zasadnie stwierdził również Prezes Sądu Rejonowego, że informacja publiczna – w odniesieniu do akt sprawy sądowej dotyczącej sprawy cywilnej – ogranicza się do danych publicznych wynikających z tychże akt. Akta sądowe jako całość nie stanowią informacji publicznej i nie powinny być w tym trybie udostępniane. Stanowią bowiem zbiór różnego rodzaju informacji, to jest takich, które stanowią informację publiczną oraz takich, które informacją publiczną nie są na przykład dokumenty prywatne dotyczące w szczególności spraw osobistych: życia rodzinnego, stanu zdrowia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 329/13; podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSP 7/13). Oznacza to, że w odniesieniu do wyroków sądu powszechnego – w sprawach, których udostępnienia dotyczył wniosek skarżącego z dnia 17 lutego 2014 r. – na podstawie przepisów u.d.i.p. można domagać się udostępnienia tylko takich informacji, które zawierając dane publiczne, kwalifikować należy jako informację publiczną. Niewątpliwie takie dane publiczne obejmują informację o sądzie, który wyrokował w sprawie, jego składzie, dacie wydania orzeczenia, czy czasie rozpoznania sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił odmiennego poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 21 sierpnia 2013 r. (sygn. akt I OSK 754/13). W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że skarżący nie żądał udzielenia mu tego rodzaju informacji, lecz domagał się udostępnienia mu treści wyroków wraz z uzasadnieniami w interesujących go rodzajach spraw cywilnych. Żądanie to nie mogło być jednak uwzględnione przez Prezesa Sądu Rejonowego w trybie przepisów u.d.i.p., albowiem, jak wskazano wyżej, orzeczenia te (wraz z ich uzasadnieniami), będące rozstrzygnięciem sporu pomiędzy stronami stosunku cywilnoprawnego, nie stanowiły informacji publicznej, z uwagi na brak w ich treści elementu publicznego (poza opisanymi powyżej informacjami o sądzie). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że dopiero ustawowe dookreślenie zasad udostępniania informacji publicznej zawartej w orzeczeniach sądów powszechnych, uwzględniające ochronę praw stron postępowań toczących się przed tymi sądami, wobec oczywistego niedostatku stosowanej obecnie tzw. anonimizacji uzasadnień wyroków, pozwolić może na stworzenie mechanizmu dostępu do informacji publicznej zawartej w omawianych orzeczeniach, realizującego zarówno wymóg ochrony słusznych interesów stron postępowań, jak i prawo dostępu do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy konieczna wydaje się stosowna inicjatywa ustawodawcza. Gdyby nawet nie podzielić powyżej przedstawionej argumentacji, to żądanie udzielenia informacji publicznej zgłoszone przez skarżącego w dnia 17 lutego 2014 r. nie mogło zostać uwzględnione przez Prezesa Sądu Rejonowego w trybie przepisów u.d.i.p. z tego powodu, że żądanie udostępnienie wyroków wraz z uzasadnieniami, wydanych w sprawach cywilnych wydanych w latach 2010-2014, stanowiłoby żądanie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jest bowiem oczywiste, że zgromadzenie, przekształcenie i sporządzenie wielu kopii orzeczeń, a przede wszystkim podjęcie działań organizacyjnych i angażowanie pracowników w związku z koniecznością przeglądu akt sądowych z lat 2010-2014, nie mieści się w zakresie działania Sądu w przypisanej mu prawem właściwej formie działania, która zasadniczo sprowadza się do sprawowania wymiaru sprawiedliwości oraz wykonywania innych zadań z zakresu ochrony prawnej, powierzonych w drodze ustaw, a zbiór takich orzeczeń nie jest prowadzony przez Prezesa Sądu Rejonowego wobec braku takiego obowiązku prawnego. Pogląd ten został już wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 6 maja 2014 r. (sygn. akt II SA/Lu 34/14) i Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Skoro zatem skarżący nie tylko nie wykazał, że ma szczególnie istotny interes publiczny uzasadniający uwzględnienie jego wniosku, ale nawet nie wspomniał o jego istnieniu, to w świetle art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. brak byłoby przesłanek do uwzględnienia takiego wniosku – jakkolwiek organ nie był zobowiązany do rozstrzygania tej kwestii wobec braku żądania skarżącego do rozstrzygnięcia sprawy w tym trybie. Mając powyższe na względzie nie można skutecznie zarzucić Prezesowi Sądu Rejonowego bezczynności w sprawie. Organ ten poinformował bowiem skarżącego pismem z dnia 6 marca 2014 r., że żądana przez niego informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. (k. 3, 4 akt adm.). W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie utrwalone jest stanowisko, że niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Jej przepisy nie znajdują bowiem wówczas zastosowania, a tym samym nie może być stosowany art. 16 u.d.i.p. Przepis ten ma bowiem zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej (zob. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 188/13,z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 183/13 oraz z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 184/13; I. Kamińska Irena, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 206). Oznacza to, że niezasadne były również zarzuty skarżącego dotyczące niewydania przez Prezesa Sądu Rejonowego decyzji odmawiającej udostępnienia informacji żądanej we wniosku z dnia 17 lutego 2014 r. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).