II SAB/Lu 404/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność [...] Towarzystwa [...] w B. w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 28 kwietnia 2014r. I. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania [...] Towarzystwa [...] w B. do załatwienia wniosku z dnia 28 kwietnia 2014r.; II. stwierdza, że bezczynność [...] Towarzystwa [...] w B. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od [...] Towarzystwa [...] w B. na rzecz S. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. S. P. wniósł w dniu 20 czerwca 2014r. skargę na bezczynność B. T. Ł. "P." K. nr 18 w B. P. polegającą na nierozpoznaniu przez ten organ jego wniosku z dnia 28 kwietnia 2014 r. dotyczącej udzielenia informacji: 1. Ile i jakich gatunków zwierzyny dzikiej drobnej odstrzeliło Koło Łowieckie na poszczególnych dzierżawionych obwodach łowieckich w roku gospodarczym 2008/2009? 2. Ile i jakich gatunków zwierzyny dzikiej grubej odstrzeliło Koło Łowieckie na poszczególnych dzierżawionych obwodach łowieckich w roku gospodarczym 2008/2009? 3. Na jakim obszarze upraw rolnych i w uprawach jakich roślin wystąpiły szkody od zwierzyny dzikiej w roku gospodarczym 2008/2009? 4. W jakiej wysokości (sumarycznie dla każdego obwodu) koło wypłaciło odszkodowania za jak pkt 4 w poszczególnych dzierżawionych obwodach? 5. W jakiej wysokości składki członkowskie opłacali członkowie koła w roku gospodarczym 2008/2009? 6. Czy Koło korzystało w roku gospodarczym 2008/2009 z dotacji państwowych, od władz samorządowych, dotacji unijnych i subwencji lub innych form wsparcia finansowego i w jakiej wysokości. W skardze na bezczynność wniósł także o uznanie, że zachowanie organu wyczerpuje przesłanki art. 149 § 1 i jest rażącym naruszeniem prawa oraz wniósł o wymierzenie organowi przewidzianej w art. 149 § 2 P.p.s.a. grzywny w wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Ponadto w pkt 5 swojej skargi zwrócił się do Sądu o powiadomienie w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 155 P.p.s.a. organu zwierzchniego Zarządu Głównego Polskiego Związku Łowieckiego o uchybieniach w postępowaniu skarżonego organu. W odpowiedzi na skargę B. T. Ł. "P." K. Nr 18 w B. P. wyjaśniło, że pismem z dnia 29 lipca 2014 r. Zarząd udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytania, co do których istniała możliwość odpowiedzi, ze względu na posiadane informacje i prawidłowe sformułowanie pytania. Ponadto podniesiono, że zarząd nie miał możliwości wcześniejszego odniesienia do pytań S. P. ze względu na próby odnalezienia dokumentów dotyczących pozyskania zwierzyny drobnej i grubej w roku gospodarczym 2008/2009, jak również ze względu na niemożność przygotowania odpowiedzi spowodowaną chorobą Prezesa Zarządu. Koło ponadto wskazało, że skarżący wezwał do udzielenia informacji publicznej podmiot, który nie istnieje, bowiem prawidłowa nazwa K. Ł. to B. T. Ł. "P." K. Nr 18 w B. P. W uzupełnieniu odpowiedzi organu Koło Łowieckie wniosło o odrzucenie skargi na podstawie art. 57 § 1 pkt 1 P.p.s.a. z powodu słabego oznaczenia organu skarżonego. Na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie S. P. oświadczył, że otrzymał informacje na wszystkie punkty zawarte we wniosku z dnia 28 kwietnia 2014 r. pismem z dnia 14 października 2014 r. Ponadto wskazał, że cofa wniosek zawarty w pkt 5 skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Ich właściwość w powyższym zakresie dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99; OSP 2000, nr 6, poz. 87). Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji w przedmiocie udostępnienia informacji. W przypadku zaś, gdy informacja, o jaką ubiega się strona nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W art. 7, art. 13 i art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), uregulowano sposób udostępnienia informacji publicznej, natomiast odmowa udostępnienia takiej informacji następuje w trybie art. 16 ust. 1 ustawy. Ustawa dopuszcza też stwierdzenie przez organ, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas organ powiadamia jedynie zainteresowanego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – prawo do uzyskania informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Koło Łowieckie, realizując na terenie swojej właściwości zadania publiczne, jest zobowiązane do udzielania informacji publicznej z zakresu swojej właściwości. Tym samym, wniosek skarżącego powinien być rozpatrzony na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie organ przyjął, że żądana informacja stanowi informację publiczną i usunął stan bezczynności po wniesieniu skargi do Sądu, gdyż pismem z dnia 14 października 2014 r. udzielił skarżącemu żądanych informacji. Nie budzi zatem wątpliwości, że bezczynność, będąca przedmiotem skargi przestała istnieć po wniesieniu skargi, gdyż udzielono informacji dopiero w dniu 14 października 2014 r. Postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej stało się więc bezprzedmiotowe i w związku z tym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Umorzenie postępowania przed sądem następuje, gdy w jego toku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. Sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnienia tych zdarzeń, o ile istnieją one w dacie orzekania. W sprawach ze skargi na bezczynność organów administracji publicznej, bezprzedmiotowość postępowania będzie miała miejsce, gdy stan bezczynności przestanie istnieć, co do zasady, w wyniku wydania aktu lub podjęcia określonej czynności przez organ - po wniesieniu skargi, a przed wydaniem rozstrzygnięcia przez sąd. Wskazać tu należy, że w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Wobec powyższego pomimo, iż w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu do załatwienia tego wniosku, wobec czego Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Jednocześnie, Sąd ustalając, że w dniu wniesienia skargi bezczynność istniała i mając na uwadze wymóg sformułowany w zdaniu drugim art. 149 P.p.s.a oraz orzecznictwo sądów administracyjnych (por. postan. NSA z dnia 13 listopada 2012r., I OSK 2626/12; wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2013r., I OSK 2325/12; postan. NSA z dnia 31 stycznia 2013r., I OSK 86/13) – stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego z mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto zebranie informacji w kształcie żądanym przez skarżącego wymagało czasu i określonych zabiegów organizacyjnych, zważywszy na to, że funkcja Prezesa Zarządu Koła jest funkcją społeczną. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.