II SAB/Lu 43/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Asesor WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia S. z siedzibą w W. na bezczynność Rektora [...] Uniwersytetu [...] w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Rektora [...] Uniwersytetu [...] w L. do załatwienia wniosku Stowarzyszenia S. z siedzibą w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność Rektora [...] Uniwersytetu [...] w L. w sprawie wniosku wskazanego w punkcie I nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie Rektorowi [...] Uniwersytetu [...] w L. grzywny; IV. zasądza od Rektora [...] Uniwersytetu [...] w L. na rzecz Stowarzyszenia S. z siedzibą w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku z dnia [...] r. (przesłanym przez platformę ePUAP - data wpływu [...] r.) Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. zwróciło się do [...] Uniwersytetu [...] w L., na podstawie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, dalej jako "u.d.i.p"), o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wniosku [...] Uniwersytetu [...] o zwiększenie subwencji z przeznaczeniem na realizację przedsięwzięcia związanego z przygotowaniem i wydaniem angielskiej wersji P. , którego dotyczyła decyzja Ministra Edukacji i Szkolnictwa z dnia [...] r. znak: [...] W piśmie z dnia [...] r. [...] Uniwersytet [...] wezwał Stowarzyszenie do doprecyzowania przedmiotu wniosku. W odpowiedzi na wezwanie Stowarzyszenie [...] w piśmie z dnia [...] r. wyjaśniło, że wnosi o informację publiczną w postaci wniosku (skanu lub wersji elektronicznej) skierowanego przez Rektora [...] Uniwersytetu [...] do Ministra Edukacji i Nauki o zwiększenie subwencji przyznanej na 2020 r. o kwotę [...]zł. W piśmie z dnia [...] r. znak: [...] Rektor [...] Uniwersytetu [...] poinformował wnioskodawcę, że informacja objęta wnioskiem z dnia [...] r. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Rektor wyjaśnił, że wniosek o zwiększenie subwencji na rok 2020 dotyczy projektu, planowanych działań oraz strategii ich realizacji. Został on wytworzony przez wnioskodawcę i dotyczy sprawy indywidualnej, a nie wiedzy o sprawach publicznych. Okoliczność, że na podstawie wskazanego wniosku została wydana decyzja zwiększająca subwencję, zdaniem Rektora, nie czyni z niego informacji o sprawach publicznych, co uzasadniałoby ich udostępnienie w trybie przewidzianym w u.d.i.p. Inne rozumienie powyższego zagadnienia naruszałoby sferę prywatności wnioskodawcy i pozostawałoby w sprzeczności z publicznym charakterem takiej informacji. Wniosek stanowi bowiem zbiór danych wytworzonych przez wnioskodawcę, co pozbawia tę informację cech informacji publicznej w rozumieniu ww. ustawy. W ocenie Rektora, żądany wniosek o zwiększenie subwencji przyznanej na 2020 rok nie stanowi więc dokumentu urzędowego, tylko prywatny, a tym samym nie stanowi informacji publicznej. Nie zgadzając się ze stanowiskiem wyrażonym w powyższym piśmie Stowarzyszenie [...] w dniu [...] r. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Rektora [...] Uniwersytetu [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej. W treści skargi skarżące Stowarzyszenie zarzuciło organowi, że wskutek swojej bezczynności dopuścił się w przedmiotowej sprawie naruszenia: - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że obywatel ma prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że nie stanowi informacji publicznej treść wniosku Rektora o przyznanie subwencji, wystosowany na podstawie art. 368 ust. 8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, podczas gdy informacją publiczną są informacje o każdym wydatkowaniu środków publicznych; - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że podmiot zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej na wniosek, bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] r., a także wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Ponadto Stowarzyszenie wniosło o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie opisało dotychczasowy przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia [...] r. oraz stwierdziło, że Rektor [...] Uniwersytetu [...] błędnie uznał, że objęta tym wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej. Stowarzyszenie ponownie podkreśliło, że żądany dokument w postaci wniosku Rektora [...] o zwiększenie subwencji przyznanej na 2020 r., został złożony na podstawie art. 368 ust. 8 ustawy 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 478 ze zm., dalej jako "p.s.w.n."), w związku z realizacją zadania szczególnie istotnego dla polityki naukowej Państwa. Wyjaśniło także, że [...] Uniwersytet [...] nie jest uczelnia publiczną, a kościelną osobą prawną, do której stosuje się przepisy ww. ustawy i która otrzymuje dotacje z budżetu Państwa, tak jak uczelnie publiczne. W odniesieniu do [...] mają ponadto zastosowanie przepisu ustawy Prawo zamówień publicznych. W konsekwencji, w ocenie strony skarżącej, nie sposób uznać, że wniosek Rektora [...] stanowi dokument prywatny i dotyczy sprawy indywidualnej. Subwencja przyznawana uczelniom na podstawie art. 368 ust. 8 p.s.w.n. pochodzi bowiem z budżetu Państwa i jest przyznawana przez Ministra Edukacji i Nauki. Wskazując na powyższe skarżące Stowarzyszenie stwierdziło, że organ powinien, stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p., odpowiedzieć na wniosek o informację publiczną bez zbędnej zwłoki, w terminie 14 dni, a w przypadku niemożności udostępnienia informacji w tym terminie, przedłużyć termin odpowiedzi do 2 miesięcy, informując o tym wnioskodawcę z jednoczesnym wskazaniem przyczyn opóźnienia i wyznaczeniem nowego terminu udzielenia informacji. Organ nie uczynił natomiast żadnej z tych czynności, wobec czego – w ocenie strony skarżącej – pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Rektor [...] wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wedle którego żądany dokument w postaci wniosku Rektora o zwiększenie subwencji przyznanej [...] Uniwersytetowi [...] na 2020 r., nie stanowi informacji publicznej. Organ podkreślił, że w piśmie z dnia [...] r. poinformował wnioskodawcę o takiej kwalifikacji żądanej informacji, a zatem nie pozostaje w bezczynności. Korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Rektor [...] Uniwersytetu [...] w L. pozostaje bowiem bezczynny w sprawie wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej. Wyjaśnić na wstępie należy, że w świetle poglądów orzecznictwa i doktryny ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie informacji publicznej bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji zachodzi nie tylko wtedy, gdy podmiot taki nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, lecz również, gdy powstaje spór co do charakteru żądanej informacji. Jeżeli bowiem podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzi, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, wówczas ogranicza się jedynie do pisemnego poinformowania wnioskodawcy o tym fakcie. Z takim przypadku właściwym trybem dla zakwestionowania stanowiska podmiotu zobowiązanego jest skarga na jego bezczynność, przy rozpoznaniu której sąd administracyjny zobowiązany jest ocenić, czy podmiot taki prawidłowo uznał, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, czy też źle ocenił jej charakter, a przez to nie załatwił wniosku o udostępnieni informacji w sposób prawidłowy i tym samym pozostaje wobec niego bezczynny (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, 3. wydanie, Warszawa 2016, str. 106). Wbrew zatem stanowisku Rektora K wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, okoliczność, iż organ ten odpowiedział pisemnie na wniosek skarżącego, nie przesądza o braku jego bezczynności w niniejszej sprawie. Skoro bowiem w udzielonej odpowiedzi organ stwierdził, że żądany przez Stowarzyszenie dokument nie spełnia kryteriów informacji publicznej, Sąd rozpoznając skargę na bezczynność Rektora w sprawie tego wniosku zobowiązany był stanowisko to zweryfikować. Przed przystąpieniem do analizy charakteru żądanych przez stronę skarżącą informacji należy jednak podkreślić, że w sprawie bezsporne jest, iż Rektor [...] Uniwersytetu [...] w L. należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania posiadanych przez siebie informacji publicznych. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności (m.in.) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W myśl art. 70 Konstytucji RP, organizacja powszechnego kształcenia jest zadaniem władzy publicznej, a publiczne szkoły wyższe są elementem powszechnego systemu kształcenia. System szkolnictwa i nauki tworzą m.in. uczelnie, które posiadają osobowość prawną oraz korzystają z autonomii na zasadach określonych w ustawie (art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 9 ust. 1 i 2 p.s.w.n.). Uczelnie dzielą się przy tym na publiczne - utworzone przez organ państwa, oraz niepubliczne - utworzone przez osobę fizyczną albo osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego albo państwowa albo samorządowa osoba prawna (art. 13 ust. 1 p.s.w.n.). W przypadku [...] Uniwersytetu [...] należy zwrócić uwagę na szczególny status tej uczelni, która jest katolicką szkołą wyższą, jednak korzysta z pełnych prawa uczelni publicznych, co wynika wprost z § 1 ust. 1 Statutu [...] przyjętego uchwałą nr [...] Senatu [...] z dnia [...] r. Z mocy art. 8 p.s.w.n. [...] nie jest objęty wyłączeniem stosowania przepisów działów I-II, działu VI rozdziału 1 oraz działów VII-IX i XII-XIV tej ustawy do uczelni i wyższych seminariów duchownych prowadzonych przez kościoły i inne związki wyznaniowe. Jednocześnie od 2008 r. (nosząc od 2005 r. nazwę [...] otrzymuje dotacje i inne środki z budżetu państwa w pełni na zasadach określonych dla uczelni publicznych (ustawa z dnia 14 czerwca 1991 r. o finansowaniu [...] z budżetu państwa - Dz.U. Nr 61, poz. 259 ze zm.). Stwierdzić zatem należy, że [...] jak każda uczelnia publiczna – jest osobą prawną wykonującą zadania publiczne oraz dysponującą majątkiem publicznym. Wobec tego Rektor [...] – jak organ reprezentujący uczelnię (art. 23 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n.) – jest obowiązany do udostępniania informacji publicznych z mocy art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 391/11, LEX nr 1082747; postanowienie NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1381/12, LEX nr 1239419; wyrok WSA w Opolu z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II SAB/Op 125/18, LEX nr 2611844; wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 87/18, dostępny w CBOSA). Przechodząc do istoty zawisłego przed Sądem sporu, tj. oceny charakteru żądanej w niniejszej sprawie informacji, przypomnieć należy, że przedmiotem wniosku strony skarżącej z dnia [...] r. było udostępnienie treści wniosku Rektora [...] o zwiększenie subwencji na 2020 r. z przeznaczeniem na realizację przedsięwzięcia związanego z przygotowaniem i wydaniem angielskojęzycznej wersji Powszechnej encyklopedii filozofii, skierowanego do Ministra Edukacji i Szkolnictwa, załatwionego decyzja tego organu z dnia [...] r., znak: [...] Ze stanowiskiem Rektora K., jakoby żądany dokument nie dotyczył sprawy publicznej i jako taki stanowił "dokument prywatny", nie sposób się zgodzić. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 u.d.i.p., który w ust. 1 zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, pośród których znalazły się między innymi informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a także informacje o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. "a"-"c" (w tym majątkiem Skarbu Państwa). W świetle powyższych przepisów nie budzi wątpliwości, że informację publiczną stanowią m.in. informacje dotyczące wydawania ze środków publicznych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1741/13, LEX nr 1484819). Nadto z regulacji tych wynika, że dokumenty urzędowe podlegają udostępnieniu zarówno w zakresie ich treści, jak i postaci, w jakiej zostały utrwalone (w odróżnieniu od innych dokumentów będących nośnikami informacji publicznej, w przypadku których udostepnieniu podlega jedynie ich treść. Na gruncie u.d.i.p. doszło do zdefiniowania pojęcia dokumentu urzędowego, które znajduje zastosowanie do przypadków objętych zakresem regulacji tej ustawy. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Definicja legalna tego pojęcia zawarta została w art. 115 § 13 k.k., zgodnie z którą, funkcjonariuszem publicznym jest: 1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; 2) poseł, senator, radny; 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego; 3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy; 4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych; 5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe; 6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej; 7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej; 8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową, z wyjątkiem terytorialnej służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie; 9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe. Powszechnie przyjmuje się w doktrynie oraz orzecznictwie sądowym, że katalog osób będących funkcjonariuszami publicznymi jest w pewnym sensie otwarty z uwagi na szerokie określenie zakresu pojęć w pkt 4-6. Generalny wniosek wypływający z analizy dorobku nauki (bazującej w szerokim stopniu na orzecznictwie sądowym) jest taki, że funkcjonariuszem publicznym jest każda osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą RP umowę międzynarodową (Wielka Encyklopedia Prawa, Tom XIII Prawo karne, red. A. Bałandynowicz, S. Pikulski, J. Warylewski, Warszawa 2018, s. 91-92). Biorąc pod uwagę powyższe wyprowadzić należy wniosek, iż funkcjonariuszem publicznym jest osoba pełniąca funkcję publiczną rozumianą jako wykonywanie zadań publicznych polegających na podejmowaniu działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób (lub łączących się, co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów) lub gospodarowanie mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, czy realizacją funkcji publicznej zajmują się podmioty publiczne, czy też niepubliczne. Elementem essentialia negotii stanowi wykonywanie uprawnień i obowiązków w zakresie realizacji zadań publicznych określonych przez ustawę. Trybunał Konstytucyjny dodał do tego, iż chodzi o osobę wykonującą czynności administracyjne w ramach urzędu (tak: wyrok TK z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, OTK-A 2006/3/30). W kontekście funkcjonariuszy publicznych, których status wynika z zajmowania kierowniczego stanowiska w instytucji państwowej (art. 115 § 13 pkt 6 k.k.), pojęcie instytucji państwowej należy więc łączyć z wykonywaniem zadania publicznego, a nie ze strukturą macierzystą, która doprowadziła do powstania, organizacji i wyposażenia danego podmiotu w majątek niezbędny do działalności, kompetencje i podstawy prawne do jej działalności. Jest to argument przemawiający za rozszerzeniem pojęcia instytucji państwowej użytego w cytowanym przepisie art. 115 § 13 k.k. na instytucje powołane do życia również przez inne niż państwo podmioty i samorząd terytorialny (tj. podmioty prywatne), jeśli zajmują się one wykonywaniem zadań publicznych (instytucje państwowe w szerokim znaczeniu). Osoby kierujące takimi instytucjami uznać należy za funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu art. 115 § 13 k.k. W konsekwencji do tej kategorii zaliczyć należy rektorów uczelni, zarówno publicznych, jak i niepublicznych (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4342/18, LEX nr 2758893; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 554/15, dostępny w CBOSA). Rektor [...] jest zatem funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., a co za tym idzie, jego oświadczenia woli utrwalone i podpisane w ramach jego kompetencji i skierowane do innego podmiotu, w świetle art. 6 ust. 2 u.d.i.p., stanowią dokumenty urzędowy, które zarówno w zakresie swej treści, jak i postaci, stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i co do zasady – o ile nie występują przesłanki ograniczenia prawa to informacji publicznej określone w art. 5 u.d.i.p. – podlegają udostepnieniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie. W świetle powyższych uwag nie może budzić żadnych wątpliwości, że dokument, którego udostepnienia domaga się w niniejszej sprawie strona skarżąca, stanowi informacje publiczną, jako dokument urzędowy. Przedmiotowy wniosek o zwiększenie subwencji niewątpliwie bowiem stanowi utrwalone i podpisane oświadczenie woli funkcjonariusza publicznego (Rektora [...] został wytworzony w ramach powierzonych temu organowi uczelni, z mocy art. 23 ust. 2 p.s.w.n., zadań w zakresie reprezentowania uczelni, zarządzania uczelnią i prowadzenia jej gospodarki finansowej, a nadto został skierowany do innego podmiotu, tj. Ministra Edukacji i Szkolnictwa, w związku z określnymi w art. 368 ust. 8 p.s.w.n. uprawnieniami tego organu w zakresie finansowania szkolnictwa wyższego. Jednocześnie dokument ten wprost dotyczy wydatkowania środków publicznych. Publiczny charakter żądanej przez skarżące Stowarzyszenie informacji oraz fakt, iż jego wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, determinowały konieczność załatwienia przedmiotowego żądania w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Obowiązkiem Rektora [...] – wobec niekwestionowanej okoliczności posiadania przez ten organ żądanej informacji – było zatem jej udostępnienie stronie skarżącej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie wydanie w tym terminie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. art. 17 ust. 1 w zw. z 16 ust. 1 u.d.i.p.). Pisemne poinformowanie wnioskodawcy przez Rektora, że żądany dokument nie stanowi informacji publicznej – wobec wadliwości tej oceny – nie eliminował natomiast bezczynności tego organu w przedmiotowej sprawie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Rektora [...] do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia [...] r., w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a przede wszystkim fakt, że bezczynność organu nie wynikła z zaniechania jakichkolwiek działań w sprawie przedmiotowego wniosku strony skarżącej, lecz stanowiła konsekwencję błędnej oceny charakteru żądanej w tym wniosku informacji. Nie można natomiast w tym kontekście pominąć okoliczności, że Rektor – choć w wadliwy sposób – na wniosek ten odpowiedział. Mając na uwadze brak rażącego charakteru naruszenia prawa w niniejszej sprawie Sąd ponadto, na zasadzie art. 149 § 2 p.p.s.a., oddalił wniosek strony skarżącej o wymierzenie organowi grzywny. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji wyroku.