II SAB/Lu 45/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania I. zobowiązuje Inspektor Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2019 r. o podjęcie zawieszonego postępowania, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Inspektor Nadzoru Budowlanego dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2019 r. o podjęcie zawieszonego postępowania; III. stwierdza, że bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. w pozostałym zakresie oddala skargę; V. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz R. S. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Pismem z [...] maja 2019 r. pełnomocnik R. S. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: PINB) w L. w przedmiocie zawieszonego postępowania. Pełnomocnik skarżącego wniósł o: zobowiązanie PINB w L. do załatwienia sprawy, w określonym przez sąd terminie, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Z akt administracyjnych wynika, że skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z [...] października 2016 r. PINB w L. wznowił na wniosek skarżącego postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją PINB w L. z [...] kwietnia 2015 r. w sprawie nakazu rozbiórki samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego. Postanowieniem z [...] listopada 2016 r. PINB w L. zawiesił z urzędu wznowione postępowanie do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tzn. zbadania w trybie nadzoru zgodności z prawem decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z [...] czerwca 2016 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji PINB w L. z [...] kwietnia 2015 r., tj. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego w ww. sprawie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. i ewentualnie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji L. WINB. Decyzją z [...] stycznia 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji L. WINB z [...] czerwca 2016 r. Następnie decyzją z [...] lutego 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2017 r. R. S. wniósł skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z [...] marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił o podjęcie zawieszonego postępowania. Z treści wniosku oraz załączonych dokumentów wynikało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. (sygn. akt VII SA/Wa 515/17) oddalił skargę R. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2017 r., a następnie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku (wyrok NSA z 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 1375/18). Pismem z [...] kwietnia 2019 r. PINB w L. poinformował pełnomocnika skarżącego, że podjęcie postępowania nastąpi po zwrocie akt administracyjnych do urzędu. Ponadto organ wskazał na konieczność złożenia do akt oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa. W dniu [...] kwietnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do L. WINB ponaglenie na bezczynność i przewlekłość PINB w L. . L. WINB uznał, że pismo stanowi zażalenie na niezałatwienie w terminie pisma zawierającego żądanie podjęcia zawieszonego postępowania i postanowieniem z [...] maja 2019 r. odmówił wyznaczenia PINB w L. dodatkowego terminu załatwienia pisma z [...] marca 2019 r. We wniesionej do sądu skardze na bezczynność i przewlekłość postępowania PINB w L. pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie zasady szybkości postępowania (art. 12 i art. 35 k.p.a.). W ocenie pełnomocnika organ nie wskazał na jakie akta oczekuje i kto ma je zwrócić. Ponadto organ miał obowiązek odniesienia się do wniosku strony w formie postanowienia, a nie poprzez udzielenie odpowiedzi zwykłym pismem. Forma postanowienia odnosi się do wszystkich rozstrzygnięć dotyczących zawieszenia postępowania, ponadto w przypadku odmowy podjęcia zawieszonego postępowania na postanowienie stronie służy zażalenie. W związku z tym podanie skarżącego o podjęcie zawieszonego postępowania w istocie nie zostało rozpoznane. Dodatkowo organ nie wyjaśnił, dlaczego nie podjął działań w celu uzyskania akt sprawy. Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej pełnomocnik skarżącego podniósł, że jego mocodawca doznał krzywdy wymagającej zrekompensowania. Skarżący zmuszony był do wniesienia ponaglenia oraz znoszenia bierności organu w załatwieniu sprawy. W odpowiedzi na skargę PINB w L. wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że celem rozpatrzenia wniosku skarżącego o podjęcie zawieszonego postępowania zwrócił się do WINB w L. w sprawie zwrotu akt sprawy. Zgodnie z uzyskaną informacją akta sprawy nie zostały zwrócone do tamtejszego urzędu. W związku z powyższym w dniu [...] kwietnia 2019 r. PINB poinformował pełnomocnika skarżącego, że podjęcie zawieszonego postępowania nastąpi po zwrocie akt administracyjnych sprawy. W ocenie PINB, nie dysponując aktami sprawy ani oryginałami orzeczeń sądów wydanych w sprawie organ nie miał możliwości rozpatrzenia wniosku strony z [...] marca 2019 r. i wydania postanowienia o podjęciu lub odmowie podjęcia postępowania. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że organ powołał się na okoliczności przyszłe i niepewne. O ile bowiem zwrot akt sprawy jest zdarzeniem przyszłym, to nie jest zdarzeniem niepewnym, nie sposób bowiem zakładać, że akta sprawy, po przejściu wymaganej ścieżki służbowej pomiędzy sądami administracyjnymi i organami wyższego szczebla, nie powrócą do organu I instancji. Termin ten jest jednak niezależny od organu. Wbrew zarzutom skarżącego organ nie uchyla się od załatwienia sprawy, skoro z pisma PINB w L. wynika wprost, że wniosek zostanie załatwiony po zwrocie akt sprawy. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa liczy się od dnia doręczenia akt organowi wraz z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy precyzyjnie określić przedmiot kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie. Treść skargi odnosi się do wpadkowej, procesowej kwestii podjęcia zawieszonego postępowania. W ocenie Sądu, nawet uwzględniając zasadę niezwiązania sądu zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zakres rozpoznania skargi na bezczynność i przewlekłość wyznacza treść skargi. Jeżeli skarżący wskazał jako przedmiot skargi nie bezczynność lub przewlekłość całego postępowania wznowieniowego, lecz jedynie bezczynność i przewlekłość w pewnym wpadkowym, procesowym aspekcie, to tak wskazany przedmiot skargi wyznacza przedmiot kontroli sądu. W dalszej kolejności trzeba stwierdzić, że w takim zakresie skarga jest dopuszczalna na mocy art. 3 § 2 p.p.s.a. Właściwą reakcją organu na wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania jest wydanie jednego z dwóch postanowień: o podjęciu zawieszonego postępowania lub o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, przy czym jedynie to drugie postanowienie jest zaskarżalne zażaleniem (art. 101 § 3 k.p.a.). Bezczynność lub przewlekłość postępowania organu w sprawie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania będzie zaskarżalna do sądu w obydwu przypadkach. Przepisy dopuszczają bowiem zarówno skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie wniosku powinno przybrać formę postanowienia zaskarżalnego zażaleniem (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), jak również w sytuacji, gdy zarzucana organowi bezczynność lub przewlekłość dotyczy braku wydania innego aktu lub podjęcia czynności w ramach postępowania administracyjnego (pkt 9). W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzuca organowi zarówno bezczynność, jak i przewlekłość postępowania w sprawie jego wniosku z [...] marca 2019 r. o podjęcie zawieszonego postępowania. Tytułem wstępu należy przypomnieć, że w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bezczynność organu ma miejsce w sytuacji, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 k.p.a. w ramach tzw. instytucji sygnalizacji (por. art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Analogicznie bezczynność organu pojmowana jest w orzecznictwie. Sądy wskazują, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Innymi słowy, z bezczynnością mamy do czynienia, gdy organ, bądź podmiot zobowiązany do podjęcia określonych czynności z zakresu administracji publicznej tego nie czyni (por. przykładowo wyrok NSA z 9 października 2018 r., I OSK 1987/18). Odnosząc te ogólne uwagi do przedmiotu skargi w rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że bezczynność organu polegałaby na braku załatwienia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w odpowiedniej, przewidzianej prawem formie procesowej. Z kolei przewlekłość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (por. art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Podobnie w orzecznictwie wskazuje się, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok NSA z 26 października 2012 r., II OSK 1956/12). Innymi słowy stan przewlekłości postępowania oznacza prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi o opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (por. wyroki NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3097/12 i z 3 stycznia 2016 r., I OSK 2341/15). Analogiczne elementy konstrukcyjne pojęcia przewlekłości postępowania akcentowane są w literaturze przedmiotu (por. przykładowo: J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, s. 77; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44). W odniesieniu do przedmiotu skargi w rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że przewlekłość postępowania organu polegałaby na tym, że organ rozpatruje wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w czasie dłuższym niż jest to konieczne, w tym podejmuje zbędne czynności procesowe, nie prowadzące do załatwienia wniosku w odpowiedniej formie procesowej. Dodatkowo należy wskazać, że rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania sąd bierze zasadniczo pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi do sądu. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organ dopuścił się zarówno bezczynności, jak i przewlekłości postępowania w zakresie rozpatrywania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Należy wziąć pod uwagę, że według organu przeszkodą do dalszego biegu wznowionego postępowania, która to przeszkoda uzasadniała w jego ocenie zawieszenie postępowania, była konieczność zbadania w trybie nadzoru zgodności z prawem decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z [...] czerwca 2016 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji PINB w L. z [...] kwietnia 2015 r. W ocenie organu, wznowione postępowanie w sprawie decyzji nakazującej rozbiórkę rozbudowy spornego budynku (z [...] kwietnia 2015 r.) należało zawiesić do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji L. WINB odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę. Trzeba przy tym podkreślić, że ze względu na ścisłe określony przedmiot skargi, sama zasadność zawieszenia postępowania przez PINB nie podlega kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie). W ocenie Sądu wskazana przez organ przeszkoda w dalszym prowadzeniu wznowionego postępowania w sprawie nakazu rozbiórki ustała w momencie wydania prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2019 r. (II OSK 1375/18). Co istotne, o wyroku tym pełnomocnik skarżącego poinformował organ w piśmie z [...] marca 2019 r., zawierającym żądanie podjęcia zawieszonego postępowania. dołączając kopię wyroku. W momencie wpływu tego pisma organ uzyskał wiedzę o ustaniu przyczyny zawieszenia postępowania. Nie można zatem zgodzić się z organem, że do samego podjęcia postępowania konieczne było posiadanie akt administracyjnych sprawy. Natomiast organ nie mógł oczywiście rozpoznać sprawy w trybie wznowienia postępowania. Jest to już jednak okoliczność faktyczna, nie mająca związku z przyczyną zawieszenia postępowania. Brak akt rzutował zatem na możliwość rozpoznania sprawy, ale nie na samą możliwość orzeczenia o podjęciu lub odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. W związku z tym, uwzględniając różnicę miedzy bezczynnością i przewlekłością postępowania oraz biorąc pod uwagę zakres skargi, w ocenie Sądu organ dopuścił się bezczynności, bowiem nie udzielił odpowiedzi na skierowane doń żądanie podjęcia zawieszonego postępowania w prawidłowej formie, przewidzianej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, w dacie wpływu pisma pełnomocnika skarżącego z [...] marca 2019 r. uzyskał już informację o ustaniu przeszkody procesowej, która stanowiła przesłankę zawieszenia postępowania. Nie istniała przeszkoda do rozpatrzenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, można było wydać odpowiednie postanowienie. W tej sytuacji kierowanie do strony pisma informującego, że wniosek zostanie rozpatrzony po zwrocie akt administracyjnych było czynnością błędną, prowadzącą do niepotrzebnego przedłużenia czasu rozpatrzenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Skoro tak, konkluzją jest stwierdzenie, że doszło również do przewlekłości postępowania w zakresie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Oceny tej nie zmienia powoływanie się przez organ na treść art. 286 p.p.s.a. Należy przypomnieć, że w świetle § 1 tego przepisu, po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Z kolei zgodnie z § 2, termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia. Przytoczony przepis nie miał odniesienia do zasadniczego problemu stanowiącego przedmiot skargi. Jak już wskazano wyżej, brak pełnych akt administracyjnych, obejmujących również pierwotną decyzję o nakazie rozbiórki, nie stanowił przeszkody dla samego rozpatrzenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że w momencie, gdy organ uzyskał informację o prawomocnym wyroku NSA z 17 stycznia 2019 r., ustała przeszkoda procesowa, która została wskazana jako przesłanka zawieszenia postępowania. Brak akt administracyjnych uniemożliwiał natomiast rozpatrzenie istoty sprawy we wznowionym postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o nakazie rozbiórki. W tej sytuacji należało po pierwsze wydać postanowienie w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania. Po drugie, należało podjąć starania w celu pozyskania akt administracyjnych sprawy, na przykład poprzez ich wypożyczenie celem sporządzenia odpowiednich kopii. Jeżeli ta droga uzyskania akt okazałaby się bezskuteczna, organ powinien zastosować instytucję sygnalizacji, określoną w art. 36 k.p.a., tj. poinformować o niemożliwości załatwienia sprawy w terminie, podać przyczyny zwłoki (niemożność uzyskania akt administracyjnych), wskazać nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczyć o prawie do wniesienia ponaglenia. Brak odpowiednich działań ze strony organu doprowadził do sytuacji, w której pomimo ustania przeszkody procesowej wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania nadal pozostaje nie rozpatrzony. Wznowione postępowanie pozostaje zatem zawieszone (organ nie podjął również postępowania z urzędu) z przyczyn faktycznych – z powodu braku akt administracyjnych sprawy, a nie z przyczyn prawnych, stanowiących zagadnienie wstępne. Taka sytuacja nie może być zaakceptowana. Ponieważ Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, na rozprawie w dniu [...] lutego 2020 r. nie stawiła się żadna ze stron postępowania, a w aktach brak jakiejkolwiek informacji, aby wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania został rozpatrzony, Sąd w punkcie I sentencji wyroku zobowiązał PINB w L. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] marca 2019 r. o podjęcie zawieszonego postępowania, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponieważ rozpatrzenie wniosku nie wymaga dokonywania żadnych nowych ustaleń w sprawie, taki termin jest w zupełności wystarczający do wydania stosownego postanowienia. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wniosku skarżącego z [...] marca 2019 r., jednakże w ocenie Sądu ani bezczynność, ani przewlekłość nie miały absolutnie miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazuje się w utrwalonym już orzecznictwie, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. przykładowo: wyrok WSA w Warszawie z 8 listopada 2018 r., IV SAB/Wa 423/18). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w danej sprawie ma być też oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 listopada 2018 r., II SAB/Po 74/18). Organ niewątpliwie popełnił błąd zwlekając z rozpoznaniem wniosku skarżącego o podjęcie zawieszonego postępowania w odpowiedniej formie procesowej i niepotrzebnie kierując do skarżącego informację w formie zwykłego pisma procesowego. Zwłoka ta nie była jednak absolutnie wynikiem lekceważenia obowiązku załatwienia sprawy w rozsądnym terminie, wynikała po prostu z wadliwej oceny prawnych i faktycznych możliwości rozpatrzenia wniosku. Co więcej, organ odpowiedział na żądanie skarżącego, choć oczywiście w niewłaściwej formie. W tych okolicznościach nie można przyjąć, że zachowanie organu miało charakter rażącego naruszenia prawa. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego w zakresie przyznania sumy pieniężnej. Długi czas trwania postępowania mógłby uzasadniać żądanie przyznania kwoty pieniężnej, stanowiącej swego rodzaju rekompensatę (zadośćuczynienie) za negatywne odczucia wynikające z braku możliwości uzyskania rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie. Analizując zasadność skargi w tym zakresie, trzeba jednak mieć na uwadze podkreślany już wcześniej fakt, że przedmiotem kontroli Sądu nie jest bezczynność czy przewlekłość w odniesieniu do całego wznowionego postępowania, ale w odniesieniu do wpadkowej, procesowej kwestii podjęcia zawieszonego postępowania. Samo podjęcie zawieszonego postępowania nie dawało jeszcze możliwości rozpatrzenia sprawy co do istoty, gdyż na przeszkodzie stał brak akt administracyjnych sprawy. W związku z tym brak odpowiedniej reakcji organu na wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania nie miał istotnego wpływu na kluczową kwestię wydania rozstrzygnięcia co do istoty we wznowionym postępowaniu. W ocenie Sądu instrument przewidziany w art. 149 § 2 p.p.s.a. należy stosować w przypadku, kiedy przewlekłość lub bezczynność organu wiąże się z naruszeniem wymiernych interesów prawnych skarżącego. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. W związku z tym Sąd oddalił skargę w zakresie odnoszącym się do żądania przyznania na rzecz skarżącego odpowiedniej sumy pieniężnej. Te same motywy (brak rażącego charakteru naruszenia prawa, a także brak naruszenia wymiernych interesów prawnych skarżącego) spowodowały, że nie było w ocenie Sądu podstaw do wymierzenia organowi grzywny przewidzianej w art. 149 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 5 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Zwrot kosztów objął wpis od skargi w kwocie [...]zł, wynagrodzenie pełnomocnika profesjonalnego w kwocie [...]zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).