II SAB/Lu 56/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. A. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niedoręczenia pełnomocnikowi decyzji organu I instancji oddala skargę. Skarżący A. A. działający przez pełnomocnika radcę prawnego J. L. w skardze z dnia 17 października 2011 r. zarzuca Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego bezczynność polegającą na niedoręczeniu pełnomocnikowi strony decyzji wydanej w I instancji przez ten organ, co uniemożliwia mu jakąkolwiek reakcję procesową w obronie praw strony. W związku z zarzutem naruszenia przez organ przepisu art. 40 § 2 kpa wnosi o nakazanie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego doręczenia decyzji z dnia 17 lutego 2011 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że działając w imieniu A. A. złożył u Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o doręczenie mu decyzji tego organu z dnia 17 lutego 2011 r. wydanej w sprawie [...], przedmiotem której było nakazanie skarżącemu rozbiórki budynku mieszkalnego na działce nr 118 położonej w miejscowości Wola K. II gmina S., wybudowanego bez prawem wymaganego pozwolenia na budowę. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że w dniu 14 lutego 2011 r. działając w imieniu swojego mocodawcy, złożył za pośrednictwem organu administracji – Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie tego organu dnia z 10 stycznia 2011 r. wydanego w sprawie [...], przedmiotem którego było utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia 19 listopada 2010 r. wydanego w sprawie NB.7355/16/08. Do skargi dołączony został odpis pełnomocnictwa do reprezentacji m.in. przed organami administracyjnymi wszystkich instancji w sprawie postępowania administracyjnego prowadzonego przez nadzór budowlany dotyczącego legalizacji. Zatem od tej daty wszelkie akty administracyjne w przedmiocie objętym pełnomocnictwem winny być doręczone na ręce pełnomocnika. Dotyczy to także decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lutego 2011 r. wydanej w sprawie [...]. Pełnomocnik skarżącego podkreśla, że Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postępując zgodnie z procedurą, powinien poinformować organ I instancji o fakcie złożenia pełnomocnictwa. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił doręczenia pełnomocnikowi przedmiotowej decyzji, gdyż jego zdaniem została ona skutecznie doręczona bezpośrednio stronie – A. A. W odpowiedzi na wystosowane przez pełnomocnika skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ II instancji podniósł, że pełnomocnictwo nie zostało złożone w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego przed datą wydania decyzji z dnia 17 lutego 2011 r. w formie określonej w art. 33 § 3 kpa i w związku z tym należy uznać, że doręczenie decyzji stronie jest zgodne z wymogami kpa. W ocenie pełnomocnika skarżącego doręczenie pisma stronie w sytuacji, gdy ustanowiła ona pełnomocnika jest bezskuteczne i nie wywołuje skutków prawnych. Przepis art. 40 § 2 kpa nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w kpa zasadą oficjalności doręczeń, obarcza ona organy prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczanie wszystkich pism procesowych pełnomocnikowi . W sprawie, w której strona ustanowiła pełnomocnika, skuteczne, zgodne z prawem doręczenia decyzji administracyjnej jest doręczenie decyzji pełnomocnikowi. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosi o oddalenie skargi podnosząc, że pełnomocnik A. A. nie zgłosił swojego udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie rozbiórki obiektu, lecz na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, gdy wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie organu II instancji wydane w postępowaniu w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej. Organ przywołał treść art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), z którego wynika, że datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. W tej sytuacji zdaniem organu, w ogóle nie można mówić o tym, że doszło do naruszenia art. 40 § 2 kpa, ponieważ przepis ten nie znajduje zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo organ wskazał, że aby pełnomocnictwo mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu, a pełnomocnik jest zobligowany do złożenia uwierzytelnionego odpisu tego pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw. Zatem obowiązki organu aktualizują się dopiero z chwilą skutecznego ustanowienia pełnomocnika w danym postępowaniu, niezależnie od tego czy i w jakim zakresie oraz od kiedy łączy stronę stosunek pełnomocnictwa poza postępowaniem. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że do chwili udzielenia odpowiedzi na skargę pełnomocnik strony nie dołączył do akt postępowania pełnomocnictwa stosownie do wymagań art. 33 § 3 kpa. Jedyny odpis pełnomocnictwa został przez pełnomocnika dołączony do niniejszej skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożonej w dniu 15 września 2011 r. do sprawy sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a obejmuje również bezczynność organów. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Tym samym zaskarżenie bezczynności organu administracji jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów i czynności oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. W przedmiotowej sprawie żądane przez skarżącego zachowanie organu nie polegało na wydaniu decyzji, postanowienia lub pisemnej interpretacji, lecz na podjęciu czynności polegających na doręczeniu decyzji pełnomocnikowi strony. Z akt administracyjnych wynika, iż radca prawny J. L. dołączył pełnomocnictwo udzielone mu przez A. A. do skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. Skarga złożona została za pośrednictwem organu w dniu 14 lutego 2011r. Natomiast w dniu 10 czerwca 2011 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o doręczenie mu decyzji z dnia 17 lutego 2011 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. Organ I instancji odmówił radcy prawnemu J. L. doręczenia decyzji uzasadniając to faktem skutecznego doręczenia tej decyzji stronie, która w tym czasie nie była reprezentowana przez pełnomocnika. Słusznie podkreśla organ I instancji w odpowiedzi na skargę, że pełnomocnik A. A. nie zgłosił swojego udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie rozbiórki obiektu, lecz na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, gdy wniósł skargę do tutejszego sądu na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej. Wniesienie bowiem skargi w trybie przewidzianym w art. 54 § 1 p.p.s.a należy traktować jak wniesienie jej do sądu, przy czym czynność ta jako inicjująca postępowanie sądowadministracyjne nie może być traktowana inaczej, niż jako czynność podjęta w postępowaniu sądowym (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2010 r. , sygn. akt I GSK 1085/08). Natomiast powoływanie się przez pełnomocnika skarżącego na fakt złożenia pełnomocnictwa w tym postępowaniu i wywodzenie, że pełnomocnictwo to obejmuje całe postępowanie związane z nielegalnym wybudowaniem obiektu przez A. A. jest niezasadne. Zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem – pełnomocnictwo aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 kpa. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 kpa) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Stosownie bowiem do art. 33 § 3 zd. 1 kpa pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w konkretnej sprawie np. poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Przez akta, o których mowa w art. 33 § 3 kpa należy rozumieć akta konkretnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. , sygn. akt II SA 332/01, wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r. , sygn. akt II FSK 990/06, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r. sygn. akt I GSK 700/06, wyrok NSA z dnia 6stycznia 2009 r. , sygn. akt II GSK 599/08). O ile strona ustanowiła pełnomocnika do wszystkich spraw, w tym także spraw , które w przyszłości mogą być przedmiotem postępowań, to pełnomocnik jest zobligowany złożyć uwierzytelniony odpis tego pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2007 r. , sygn. akt I FSK 1217/06). W sprawie niniejszej bezsporny jest fakt, że radca prawny J. L. nie dołączył pełnomocnictwa ani jego uwierzytelnionego odpisu do akt postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zatem prawidłowo organ ten (zgodnie z treścią art. 109 § 1 kpa) doręczył decyzję stronie. Fakt ten powoduje, że brak jest podstaw do zastosowania art. 149 p.p.s.a i zobowiązania organu do podjęcia czynności polegającej na doręczeniu decyzji pełnomocnikowi skarżącego. Z tych względów, wobec nieuwzględnienia skargi, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.