II SAB/Lu 77/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Wojewody Lubelskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Lubelskiego do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 15 marca 2024 r.; II. stwierdza, że Wojewoda Lubelski dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz S. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 15 marca 2024 r. wpłynął drogą elektroniczną na skrzynkę mailową Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie wniosek datowany na 15 lutego 2024 r., w którym S. P. wystąpił do Wojewody Lubelskiego o udostępnienie mu informacji publicznej, tj.: 1) przesłanie kopii wniosków składanych do Urzędu Marszałkowskiego o dokonanie zmian granic obwodów łowieckich poprzez włączenie do nich terenów aktualnie znajdujących się na terenie miasta Lublina, 2) przesłanie kopii sprawozdania rocznego za rok 2022 i 2023 sporządzonego przez Komendanta Straży Łowieckiej. W dniu 26 kwietnia 2024 r. doręczono Wojewodzie skargę S. P. na bezczynność tego organu polegającą na nieudostępnieniu skarżącemu informacji publicznej objętej wnioskiem z 15 marca 2024 r. W skardze zawarto żądania zobowiązania organu do udostępnienia informacji, uznania zachowania organu jako wypełniającego przesłanki rażącego naruszenia prawa oraz nałożenia na organ grzywny w ustawowej wysokości, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że w dniu 7 maja 2024 r. przesłał na wskazany przez skarżącego adres pismo, w którym wyjaśnił, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1083) zmiany granic obwodu dokonuje w obrębie województwa sejmik województwa i podkreślił właściwość kompetencyjną tego organu. Ponadto Wojewoda Lubelski przesłał skarżącemu żądane odpisy sprawozdań rocznych za rok 2022 i 2023 sporządzonych przez Komendanta Straży Łowieckiej. Organ wskazał jednocześnie, że powodem, dla którego skarżący otrzymał informacje dopiero po złożeniu skargi na bezczynność jest niezamierzony błąd ludzki. Nowa kadra urzędnicza LUW w Lublinie, której w udziale przypadł obowiązek właściwej obsługi pierwszego pisma skarżącego, błędnie skierowała w wewnętrznym systemie urzędu tę sprawę prowadzoną elektronicznie w taki sposób, który uniemożliwił jej monitoring ze strony sekretariatu oraz bezpośredniego przełożonego. Dopiero skarga doręczona w dniu 26 kwietnia 2024 r. zwróciła uwagę obsługi urzędu na możliwe nieprawidłowości po stronie organu co do procesu załatwienia wniosku skarżącego. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 15 marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. W sprawie bezsporne jest, że Wojewoda Lubelski jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia żądanych informacji (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; Dz. U. z 2022 poz. 902, dalej: u.d.i.p.), które niewątpliwie mają status informacji publicznych. Łowiectwo jako element ochrony środowiska przyrodniczego oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 Prawa łowieckiego). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią zaś własność Skarbu Państwa (art. 2 Prawa łowieckiego). Informacje, których udostępnienia domaga się skarżący, stanowią informacje publiczne, gdyż dotyczą spraw publicznych związanych z wykonywaniem przez organy administracji rządowej i samorządowej w województwie zadań w zakresie ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Lublinie z 2 października 2014 r., II SAB/Lu 190/14, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 28 maja 2014 r., II SAB/Go 32/14, wyrok NSA z dnia 3 października 2017 r., I OSK 3277/15). W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznych, że dana informacja nie jest informacją publiczną, że organ lub podmiot obowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też że zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Bezczynność podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma zatem miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., Wojewoda nie podjął czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu stronie skarżącej żądanych informacji, nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia tych informacji, ani nie powiadomił pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. W związku z tym, że wniosek został skierowany do organu w dniu 15 marca 2024 r., to termin na jego załatwienie upływał 29 marca 2024 r. Skoro organ wystosował odpowiedź dopiero w dniu 7 maja 2024 r., to oznacza, że pozostawał w bezczynności i w tym zakresie skarga jest zasadna. W związku z powyższym, uznając, że organ wprawdzie po terminie, ale wywiązał się z obowiązku udostępnienia skarżącemu informacji publicznych objętych wnioskiem z 15 marca 2023 r. poprzez przesłanie odpisów sprawozdań rocznych za rok 2022 i 2023 sporządzonych przez Komendanta Straży Łowieckiej oraz poinformował, że zmiany granic obwodu dokonuje w obrębie województwa sejmik województwa, wskazując na właściwość kompetencyjną tego organu, Sąd umorzył postepowanie w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia tych informacji (punkt I sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W zaniechaniu organu nie można bowiem dostrzec takich cech, które mogłyby stać się podstawą do oceny, że w sprawie doszło do celowego lub uporczywego naruszania praw podmiotowych skarżącego. Bezczynność Wojewody jest wynikiem błędu, nie zaś jego złej woli czy lekceważącego traktowania skarżącego. W świetle powyższego również upływu niemal dwumiesięcznego okresu od daty złożenia wniosku nie sposób uznać za rażące opóźnienie w załatwieniu wniosku (pkt II wyroku). W związku z tym za bezzasadny należy uznać wniosek o nałożenie na organ grzywny. Badając zasadność zawartego w skardze żądania wymierzenia organowi grzywny, należy mieć na uwadze, że ustawodawca sądowi pozostawił ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności. Grzywna jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy, oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia czynności w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyroki NSA z dnia: 9 stycznia 2020 r., II OSK 2285/19; 27 lutego 2019 r., I OSK 1189/17; 19 grudnia 2017 r., II OSK 490/17; 11 kwietnia 2017 r., I OSK 1506/165). Sąd oddalił skargę w tym zakresie, ponieważ nie zachodzi potrzeba dyscyplinowania Wojewody, zwłaszcza, że nie było podstaw do uznania jego bezczynności za rażącą. Z tego powodu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w tej części (pkt III wyroku). O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł Sąd orzekł w pkt IV wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.