II SAB/Lu 97/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Beata Basak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 9 listopada 2019 r. J. S. zwróciła się do Prezesa Sądu o udostępnienie informacji publicznej poprzez wydanie kserokopii: aktu powierzenia sędziemu P. T. funkcji Przewodniczącego II Wydziału Karnego w Sądzie Rejonowym w K.; aktu odwołania sędziego P. T. z funkcji Przewodniczącego II Wydziału Karnego ww. Sądu; aktu powierzenia sędziemu P. T. funkcji Wiceprezesa Sądu Rejonowego w K. aktu odwołania sędziego P. T. z funkcji Wiceprezesa ww. Sądu; aktu mianowania P. T. na sędziego Sądu Rejonowego w K. ; delegacji sSR P. T. do Sądu Okręgowego w Z. oraz aktu mianowania P. C. na sędziego Sądu Rejonowego w K. W dalszej części pisma, wnioskodawczyni wskazała jako "pełnomocnika familijnego" Z. S. (syna). W odpowiedzi na powyższy wniosek, Prezes Sądu Rejonowego w piśmie z dnia 21 listopada 2019 r., nr [...], wskazał dane, o które wnioskowała w ww. piśmie J. S.. Następnie w piśmie z dnia 26 listopada 2019 r., pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w K., zarzucając Prezesowi, że nie udostępnił w ustawowym terminie, na wniosek z dnia 9 listopada 2019 r. "informacji publicznych w postaci kserokopii wskazanych dokumentów związanych z powołaniem do pełnienia funkcji publicznego najwyższego społecznego zaufania wymienionych osób w przedmiotowym wniosku". Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że w piśmie z dnia 21 listopada 2019 r., "organ ograniczył się do przedstawienia w postaci opisowej tylko części wnioskowanych informacji, które nie zawierają, na przykład danych o graficznej postaci tych dokumentów, ich wystawcach, jak też innych danych towarzyszących zwykle takim nominacjom." Takie zachowanie organu, w ocenie pełnomocnika jest formą rażąco niezgodnego z prawem ograniczenia do informacji publicznej, wymienionej w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. określonej jako "treść i postać dokumentów urzędowych". W odpowiedzi na skargę, Prezes Sądu Rejonowego wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie w razie stwierdzenia braku przesłanek do odrzucenia, o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Prezes podniósł, że skarżąca nie dopełniła wymogu ponaglania organu, którego bezczynność zarzuca, przed wniesieniem skargi do sądu. Z kolei odnosząc się do niezasadności skargi, wskazał, że wnioskodawczyni otrzymała żądane informacje w formie opisowej (pismo Nr [...] z dnia 21 listopada 2019 r.), bez kserokopii wymienionych aktów. Prezes wyjaśnił ponadto, że istotą udzielenia informacji publicznej jest zapoznanie strony z treścią tejże informacji, a wymogom tym sprostało wymienione pismo z dnia 21 listopada 2019 r., w którym wskazano daty, sygnatury i treść poszczególnych aktów powołania bądź powierzenia funkcji. Wynikają z niego wszystkie informacje mające być przedmiotem żądania strony. Sam fakt, że nie przesłano ich w formie kserokopii tychże aktów, w żaden sposób nie rzutuje na treść udostępnionych informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że niezasadny jest wniosek Prezesa Sądu o odrzucenie skargi, gdyż skarga na bezczynność nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia. Jest to pogląd ugruntowany w orzecznictwie, opierający się na treści przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to, że przepisy Kodeksu nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), a w związku z tym również do bezczynności w zakresie podjęcia takich czynności przez organ. W związku z tym skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, a zatem wyłączony jest obowiązek przewidziany w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a. (por. przykładowo w najnowszym orzecznictwie: wyrok WSA we Wrocławiu z 15 grudnia 2017 r., IV SAB/Wr 209/17; wyrok WSA w Rzeszowie z 6 lutego 2018 r., II SAB/Rz 185/17; wyrok WSA w Kielcach z 8 lutego 2018 r., II SAB/Ke 86/17; wyrok WSA w Krakowie z 9 kwietnia 2018 r., II SAB/Kr 19/18; wyrok WSA w Gliwicach z 17 maja 2018 r., IV SAB/Gl 68/18; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 30 maja 2018 r., II SAB/Go 27/18; powoływane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w bazie CBOSA, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc zatem do meritum sprawy, przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest przede wszystkim zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Nie jest okolicznością sporną w sprawie, że Prezes Sądu w Krasnymstawie jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Nie budzi również wątpliwości, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p., Prezes Sądu - jako organ władzy publicznej - jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu. Istota sporu sprowadza się natomiast do oceny charakteru informacji objętych wnioskiem skarżącej z dnia 9 listopada 2019 r. pod kątem możliwości przypisania im waloru informacji publicznej. Z powyższego nie wynika bowiem automatycznie, że Prezes Sądu jest zobowiązany do udostępnienia każdej informacji publicznej, która jest w jego posiadaniu. Aby taki obowiązek powstał, należy w warunkach konkretnej sprawy ustalić, że żądana przez dany podmiot informacja ma charakter informacji publicznej. Odwołując się do wyrażanych w orzecznictwie poglądów należy zauważyć, że jedynie publiczny charakter żądanej informacji uzasadnia przekonanie, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2007 r., I OSK 50/06, wyrok NSA z 22 czerwca 2010 r., I OSK 385/10, dostępny w CBOSA). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie do powoływanego wyżej art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem, czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA z 28 października 2009 r. I OSK 545/09; z 18 listopada 2009 r., I OSK 947/09; z 9 października 2010 r., I OSK 173/09; z 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11; z 21 czerwca 2012 r., I OSK 769/12; z 17 lipca 2012 r., I OSK 846/12; z 10 października 2012 r., I OSK 1500/12; z 24 października 2012 r., I OSK 1284/11; z 30 października 2012 r., I OSK 1696/12). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., I OSK 1359/18). Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd wskazuje, że z urzędu znany jest mu fakt, że pełnomocnik skarżącej - Z. S. wnioskiem z dnia 3 lipca 2019 r. zwrócił się do Prezesa Sądu o udostępnianie informacji publicznej, a następnie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Prezesa w zakresie nieudostępnienia żądanej informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Lu 62/19, oddalił skargę. Sąd w uzasadnieniu swojego stanowiska stwierdził, że okoliczności rozpoznawanej sprawy w sposób jednoznaczny wskazują, że celem skarżącego jest uzyskanie informacji w jego indywidualnej sprawie, służącej jego indywidualnym interesom, niemającej nic wspólnego ze sprawą publiczną. Przedmiotem żądań jest ochrona indywidualnych interesów skarżącego, a więc wnioskowane informacje nie są informacją publiczną, gdyż dotyczą prywatnej sprawy skarżącego. Sąd rozpatrujący sprawę, przede wszystkim miał na względzie, że treść wniosku J. S. z dnia 9 listopada 2019 r. jest tożsama z wnioskiem z dnia 3 lipca 2019 r., którego autorem jest Z. S., syn skarżącej. Powyższe prowadzi do konkluzji, że żądania skarżącej nie dotyczą problemów czy kwestii, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub są ważne dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem żądań jest ochrona indywidualnych interesów skarżącej i jej pełnomocnika. Wnioskowane o udostępnienie informacje nie są zatem informacją publiczną, ponieważ - co należy podkreślić - w zaistniałych okolicznościach nie dotyczą sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz sprawy prywatnej skarżącej. Prezes Sądu nie miał zatem obowiązku udostępnienia informacji wskazanych przez skarżącą w piśmie z 9 listopada 2019 r., a to z kolei oznacza, że nie można skutecznie zarzucać organowi bezczynności. Sąd zajmując takie stanowisko zaznacza, że w pełni aprobuje pogląd wyrażony w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt II SAB/Lu 374/19, oraz z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 78/19 (dostępne w CBOSA), w których stwierdzono, że celem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej pozostaje społeczna kontrola władzy publicznej, w związku z czym ustawa ta nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Jeżeli więc dana informacja żądana jest nie w celach związanych z najszerzej nawet rozumianą społeczną kontrolą władzy publicznej to uznać należy, że żądanie takie nie dotyczy w istocie udostępnienia informacji publicznej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie dostrzegając podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu