III SA/Lu 1174/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialności z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry – w przedmiocie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Skarżąca P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 3 sierpnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r., Sąd odrzucił skargę z uwagi na niewykonanie przez stronę skarżącą wezwania z dnia 21 września 2015 r. do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, to jest aktualnego odpisu pełnego KRS albo informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Pismem z dnia 19 listopada 2015 r. skarżąca Spółka wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazując, że wymagane dane z KRS wynikają z powszechnie dostępnej informacji i są znane sądowi z urzędu, poprzez dostęp w drodze elektronicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., co oznacza: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.), zachowanie terminu do zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.) i dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi powinien zatem odnosić się przede wszystkim do okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, które uprawdopodabniają zasadność tego rodzaju wniosku. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Oceniając zaistnienie tej przesłanki Sąd przyjmuje przy tym obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Okoliczności przedstawione przez skarżącą Spółkę, których konsekwencją było uchybienie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w rozpoznawanej sprawie, to – w ocenie skarżącej – powszechna dostępność informacji, których Sąd żądał w wezwaniu z dnia 21 września 2015 r. Nie można jednak przyjąć, że okoliczności powołane przez skarżącą Spółkę uprawdopodabniają brak jej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podkreślenia wymaga fakt, że strona skarżąca miała wiedzę dotyczącą treści wezwania Sądu, które zostało jej skutecznie doręczone i które wykonała dopiero przy zgłoszeniu wniosku o przywrócenie terminu. Termin na wykonanie wezwania wynosił 7 dni, a Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności, które uniemożliwiły jej wykonanie wezwania w zakreślonym przez Sąd terminie. Nie można bowiem uznać, że ignorowanie takiego wezwania z uwagi na to, że skarżąca uważa je za błędne, świadczy o braku winy w uchybieniu terminu. Zagadnienie reprezentacji osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowane zostało w przepisach art. 28 i art. 29 p.p.s.a. Zgodnie z art. 28 § 1 tej ustawy, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Według zaś art. 29 p.p.s.a., wskazane podmioty mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Tym samym nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego nieuzupełnienie w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co też w sprawie niniejszej nastąpiło postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. (k. 32-34 akt sprawy). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że Sąd nie ma obowiązku poszukiwania takich informacji we własnym zakresie i nie można również uznać, że są to fakty znane sądowi z urzędu. Powyższego wniosku nie zmienia treść przepisu art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2015 r. poz. 1142), zgodnie z którym pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3 [odpisy, wyciągi, zaświadczenia i informacje z Rejestru o mocy dokumentów urzędowych], jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze. W ocenie Sądu, treść powołanego art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS oznacza jedynie tyle, że strona postępowania może przedstawić samodzielnie pobrany wydruk komputerowy z Rejestru, zamiast załączać dokument wydany przez Centralną Informację lub jego kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem. Nie jest natomiast uprawniona do przerzucania tego rodzaju obowiązku na jakikolwiek organ, przed którym wymagane jest wykazanie sposobu reprezentacji osoby prawnej, co oznacza, że osoba działająca w imieniu osoby prawnej nie jest przed Sądem zwolniona z obowiązku wykazania swojego umocowania do reprezentowania strony. Wskazać też należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, że brak jest podstaw do przyjęcia, że możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego dotyczącego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, czyni wezwanie do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym, co w konsekwencji powoduje niemożność odrzucenia skargi z powodu niewywiązania się z tego obowiązku. Nie można również uznać, że są to fakty znane Sądowi z urzędu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I FSK 650/13; z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2737/13; z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 654/14; z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2007/14). Tego rodzaju dokumenty w niniejszej sprawie nie zostały jednakże przedłożone przez skarżącą w zakreślonym terminie, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że od podmiotu inicjującego postępowanie wymagane jest dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Jak stwierdziła skarżąca, dostęp do informacji rejestrowych poprzez bazę danych Centralnej Informacji KRS jest powszechny, więc nieprzedstawienie tych dokumentów nie powinno jej obciążać i powodować negatywnych skutków. Tymczasem w świetle powyższych uwag, oceniając takie stanowisko skarżącej należało uznać, że nie jest ono uzasadnione. Nie zostały bowiem spełnione przesłanki określone w art. 87 § 2 p.p.s.a., gdyż strona w żadnym stopniu nie uprawdopodobniła w sposób dostateczny braku winy w uchybienia terminu do usunięcia braków formalnych skargi. We wskazanych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.