III SA/Lu 12/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, , po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 21 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 21 października 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej też jako "organ", "organ odwoławczy", "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej też jako "organ I instancji") z 15 maja 2024 r. zmieniającą zgłoszenie celne w zakresie klasyfikacji taryfowej i środków taryfowych i powiadamiającą F. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w W. (dalej też jako "strona", "skarżąca", "Spółka") o kwocie cła dodatkowego (ochronnego) oraz określającą różnicę w podatku od towarów i usług. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: W dniu 3 lipca 2021 r. według zgłoszenia celnego nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu z jednoczesnym wprowadzeniem do obrotu krajowego towar - rury stalowe spawane, który podlegał zwolnieniu z podatku VAT w przypadku dostawy do innego państwa członkowskiego UE. Sprowadzony z Rosji towar został zadeklarowany jako rury stalowe spawane o średnicy zewnętrznej 168,4 mm. Towar zaklasyfikowano do kodu TARIC 7306 30 80 00 obejmującego: Sekcja XV - Metale nieszlachetne i artykuły z metali nieszlachetnych; ARTYKUŁY Z ŻELIWA LUB STALI; Pozostałe rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali (na przykład z otwartym szwem lub spawane, zgrzewane, nitowane lub podobnie zamykane); - Pozostałe, spawane, zgrzewane, o okrągłym przekroju poprzecznym, z żeliwa lub stali niestopowej; - - Pozostałe; - - - Pozostałe, o średnicy zewnętrznej; Przekraczającej 168,3 mm, ale nieprzekraczającej 406,4 mm ze stawką celną 0% w ramach niepreferencyjnego kontyngentu taryfowego nr 098952. Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku przy piśmie z dnia 9 października 2023 r. przesłał do Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej protokół kontroli celno-skarbowej z 4 października 2023 r. przeprowadzonej w F. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji. Zakres kontroli obejmował m.in. sprawdzenie klasyfikacji taryfowej towarów deklarowanych do kodu CN 7306 30 80 i pochodzących z Rosji w zgłoszeniach celnych dokonanych w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. Kontrola została przeprowadzona w okresie 18 maja 2022 r. do 2 października 2023 r. W toku kontroli organ celny zwrócił się do Holenderskiej Administracji Celnej o udzielenie pomocy prawnej. Pismem z 14 lipca 2023 r. Izba Administracji Skarbowej we Wrocławiu przekazała do Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku odpowiedź zawierającą ustalenia uzyskane w ramach pomocy międzynarodowej. Ustalono, że zaimportowany towar został sprzedany w ramach procedury celnej 4200 podmiotowi z Holandii - S. B.V. S. B.V. poinformowała, że zakupiła od skarżącej rury o średnicy 168,3 mm o grubości ścianki 4,0 mm w gatunku stali S235, dotyczyło to standardowych rur bez odbiegających parametrów. W protokole kontroli wskazano, że firma S. B.V. przedstawiła fakturę zakupu, list przewozowy CMR, zgłoszenie importowe z Rosji do Polski oraz formularz kontrolny z przyjęcia towaru. Z załączonej korespondencji mailowej wynika, że skarżąca oferowała do sprzedaży rury o średnicy 168 mm, 168,3 mm i 219 mm. Brak jest natomiast informacji o oferowaniu rur o średnicy 168,4 mm. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Lublinie pismem z dnia 19 grudnia 2023 r. wezwał skarżącą do wyjaśnienia z jakich przyczyn, pomimo zamówienia rur o średnicy 168 mm, dostarczono unijnemu kontrahentowi rury o średnicy 168,4 mm oraz czy zmiana średnicy rur była z unijnym kontrahentem uzgodniona i przez niego zatwierdzona i czym było podyktowane zamówienie u rosyjskiego dostawcy - firmy L. K. T. Z. rur o średnicy 168,4 mm. W piśmie z 16 lutego 2024 r. skarżąca wyjaśniła, że jej współpraca z holenderskimi kontrahentami wyglądała tak, że kontrahent deklarował zapotrzebowanie na rury o popularnej średnicy 168,3 mm. Holenderscy kontrahenci zgłosili do skarżącej zapotrzebowanie na rury o średnicy 168 mm. Skarżąca wysłała im wstępną ofertę stanowiącą swoisty kosztorys, mający przede wszystkim na celu wskazanie orientacyjnej kwoty towaru, czasu dostawy. Biorąc jednak pod uwagę, że eksporter dysponował wówczas rurami o średnicy 168,4 mm, skarżąca zdecydowała się zaimportować rury o średnicy właśnie 168,4 mm. Przed realizacją umowy, pracownicy F. poinformowali o tym fakcie holenderskich kontrahentów. Zmiana średnicy rur ze 168 mm na 168,4 mm nie miała jednak znaczenia dla holenderskiego kontrahenta, ponieważ - jak sami wskazywali - rury i tak służyły im do wbicia w ziemię (mikropilingu). Złożone przez S. B.V. zamówienie zostało zatem później zmodyfikowane w zakresie jedynie średnicy rur, na co kontrahent wyraził zgodę. Powyższe uzasadnia dodatkowo fakt, iż na wszystkich dokumentach: SAD, CMR oraz fakturach wskazywana była już średnica rur 168,4 mm. Wszystkie te dokumenty zostały przyjęte i podpisane przez kontrahenta skarżącej, który nie zgłosił żadnych zastrzeżeń co do wskazanej w nich średnicy rur. Skarżąca nie dokonywała dodatkowych pomiarów zamówionych rur, gdyż działała w zaufaniu do swoich kontrahentów, którzy zawsze dostarczali produkty zgodne ze złożonym zamówieniem. Skarżąca wskazała, że wszystkie z objętych przedmiotową kontrolą rur pochodziły z tego samego zamówienia złożonego przez spółkę F.. Wszystkie zamówione rury był takie same i posiadały tę samą średnicę, gdyż takimi rurami dysponowali wówczas współpracujący z skarżącą eksporterzy. W piśmie tym skarżąca wniosła również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków M. M., U. P. na okoliczność każdorazowego uzgadniania z kontrahentami szczegółów zamówienia, w tym informowania kontrahentów o fakcie, że zamówione rury posiadają średnicę 168,4 mm i rzeczywistej średnicy rur zmówionych od producenta oraz świadka R. B. na okoliczność rzeczywistej średnicy rur. W piśmie z 21 marca 2024 r. organ I instancji poinformował stronę skarżącą, że przeprowadzenie postępowania dowodowego poprzez przesłuchanie wskazanych przez stronę świadków jest zbędne i spowodowałoby nieuzasadnioną przewlekłość postępowania. Jednocześnie poinformowano skarżącą o możliwości przedstawienia dodatkowych dokumentów i wyjaśnień, w tym oświadczeń osób wskazanych w piśmie. W następstwie przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia 15 maja 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej zmienił wyżej wymienione zgłoszenie celne z 3 lipca 2021 r. w polach 31(opakowania i opis towaru), 33 (kod towaru), 36 (preferencje), 39 (kontyngent), 47 (obliczanie opłat) i powiadomił dłużnika o kwocie cła dodatkowego (ochronnego) w wysokości 22 653 zł oraz określił różnicę w wysokości 5 210 zł między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną w zgłoszeniu celnym. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła spółka F.. Decyzją z dnia 21 października 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że przedmiotem importu były rury stalowe spawane. Istotą sporu jest średnica rur i związana z tym klasyfikacja taryfowa importowanego towaru. Organ odwoławczy wskazał, że Wspólna Taryfa Celna stanowiąca załącznik nr I do rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 7 września 1987 r., str.1 ze zm.), w brzmieniu określonym przez rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2020/1577 z dnia 21 września 2020 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 361 z 30 października 2020 r., s. 1), przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów. Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej zawarte są w części I - Sekcja I A przepisy wstępne do Wspólnej Taryfy Celnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej należy stosować w kolejności, co oznacza, że klasyfikując towar należy sprawdzić czy postanowienia reguły nr 1 pozwalają na jednoznaczne zaklasyfikowanie towaru w Taryfie celnej, reguła nr 2 jest brana pod uwagę dopiero wówczas, gdy reguła 1 nie rozstrzyga o klasyfikacji, reguła nr 3 stosowana jest, gdy reguły wcześniejsze nie pozwalają na ustalenie kodu Taryfy celnej, natomiast reguła nr 4 określa zasady klasyfikacji towarów, które nie mogą być zaklasyfikowane zgodnie z wcześniejszymi regułami. Zgodnie z pierwszą regułą interpretacji Nomenklatury Scalonej, tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne, dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną. Organ odwoławczy podniósł, że klasyfikując towary do poszczególnych kodów taryfy celnej należy kierować się zasadami, o których mowa wyżej oraz faktycznym stanem importowanego towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Organ zwrócił uwagę, że określenia niektórych pojęć w taryfie celnej częściowo odbiegają od ogólnie przyjętych. O klasyfikacji taryfowej decyduje nie tylko brzmienie odpowiedniej pozycji, ale i uwagi do sekcji lub działów. Dodatkową pomoc przy klasyfikacji taryfowej stanowi opracowanie "Explanatory Notes" (Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów), wydane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną w Brukseli. Do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych w istotny sposób przyczyniają się również Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, które są wydawane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 § 1(a) oraz art. 10 powołanego rozporządzenia nr 2658/87 oraz utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy upatrywać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach. Odnosząc się do sprawy organ II instancji podniósł, że w zgłoszeniu celnym towar zaklasyfikowano do kodu TARIC 7306 30 80 00 obejmującego: Sekcja XV - Metale nieszlachetne i artykuły z metali nieszlachetnych; ARTYKUŁY Z ŻELIWA LUB STALI; Pozostałe rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali (na przykład z otwartym szwem lub spawane, zgrzewane, nitowane lub podobnie zamykane); - Pozostałe, spawane, zgrzewane, o okrągłym przekroju poprzecznym, z żeliwa lub stali niestopowej; - - Pozostałe; Pozostałe, o średnicy zewnętrznej; Przekraczającej 168,3 mm, ale nieprzekraczającej 406,4 mm ze stawką cła 0%. Organ celny towar zaklasyfikował zaś do kodu TARIC 7306 30 77 80 obejmującego: Sekcja XV - Metale nieszlachetne i artykuły z metali nieszlachetnych; ARTYKUŁY Z ŻELIWA LUB STALI; Pozostałe rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali (na przykład z otwartym szwem lub spawane, zgrzewane, nitowane lub podobnie zamykane); - Pozostałe, spawane, zgrzewane, o okrągłym przekroju poprzecznym, z żeliwa lub stali niestopowej; - - Pozostałe; Pozostałe, o średnicy zewnętrznej; Nieprzekraczającej 168.3 mm; Pozostałe; Pozostałe, ze stawką celną dla krajów trzecich 0% i stawką cła dodatkowego (ochronnego) w wysokości 25%. Organ odwoławczy podniósł, że w trakcie kontroli celno-skarbowej przez funkcjonariuszy Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku stwierdzono, że zadeklarowana przez skarżącą klasyfikacja taryfowa była nieprawidłowa. W toku kontroli organ celny w ramach pomocy międzynarodowej ustalił, że zaimportowany towar został sprzedany w ramach procedury celnej 4200 podmiotowi z Holandii - S. B.V. S. B.V. poinformowała, że zakupiła od skarżącej rury o średnicy 168,3 mm o grubości ścianki 4,0 mm w gatunku stali S235. Dotyczyły one standardowych rur bez odbiegających parametrów. Organ odwoławczy wskazał, że zdjęcia rur pokazują etykietę ze średnicą rur 168,3 mm x 4 mm, potwierdzenie zamówienia/oferta podaje średnicę 168,3 mm x 4 mm. Spółka S. przedstawiła fakturę zakupu, list przewozowy CMR. zgłoszenie importowe z Rosji do Polski oraz formularz kontrolny z przyjęcia towaru. Z załączonej korespondencji mailowej wynika, że skarżąca oferowała do sprzedaży rury o średnicy 168 mm, 168,3 mm i 219 mm. Brak jest natomiast informacji o oferowaniu rur o średnicy 168,4 mm. W fakturze sprzedaży dokonanej dla S. B.V. określono średnicę rur podobnie jak w zgłoszeniach celnych - 168,4 mm. W tych okolicznościach organ odwoławczy za prawidłową uznał dokonaną przez organ I instancji klasyfikację rur stalowych do kodu TARIC 7306 30 77 80. Zgromadzone w toku postępowania wyjaśniającego dowody, w ocenie organu II instancji, wskazują, że skarżąca nieprawidłowo zgłosiła towar do kodu TARIC 7306 30 80 00, deklarując rury o średnicy 168,4 mm, ponieważ w toku postępowania wyjaśniającego okazało się, że zakupu takich rur nie potwierdziła holenderska firma S. B.V. Następnie organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 85 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE L z dnia 10 października 2013 Nr 269, str. 1), dalej jako "UKC", kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego importowany z Rosji towar o kodzie TARIC 7306 30 77 80, objęty był cłem dodatkowym (ochronnym) typ A20 i cłem antydumpingowym typ A30. Wyjaśnił, że przewody rurowe nieprzekraczające średnicy 168,3 mm klasyfikowane do kodu TARIC 7306 30 77 80 podlegają przepisom rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/635 z dnia 16 kwietnia 2021 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (Dz. U. UE L z dnia 19 kwietnia 2021 r. Nr 132, s.145), dalej jako "rozporządzenie wykonawcze nr 2021/635". Organ II instancji przywołał treść art. 1 przedmiotowego rozporządzenia, zgodnie z którą dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw niż w nim wskazane - 20,5 % - dodatkowy kod TARIC A999. Przy czym dalej organ odwoławczy argumentował, że rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 z dnia 31 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz.U. UE L z dnia 1 lutego 2019 r. Nr 31, s. 27) określiło ostateczny środek ochronny na niektóre wyroby ze stali, który składa się z kontyngentów taryfowych w odniesieniu do niektórych wyrobów obejmujących 26 kategorii wyrobów ze stali, ustalonych na poziomach pozwalających zachować tradycyjne przepływy handlowe w podziale na kategorie produktu. Następnie, termin obowiązywania środka został przedłużony w drodze rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1029 z dnia 24 czerwca 2021 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 w celu przedłużenia środka ochronnego w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz. U. UE L z dnia 25 czerwca 2021 r. Nr 225I, s. 1). W załączniku nr IV. 1 cyt. rozporządzenia "Wielkość kontyngentów taryfowych", omawiane towary objęte kodem CN 7306 30 77 wyszczególnione są pod numerem 20. jako "rury gazowe". Zgodnie z art. 1 pkt 6 rozporządzenia wykonawczego 2019/159, jeżeli stosowny kontyngent taryfowy został wyczerpany lub przywóz danych kategorii produktu nie został objęty stosownym kontyngentem taryfowym, stosuje się dodatkowe cło w wysokości 25 %, mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, w odniesieniu do kategorii produktu określonych w załączniku IV. 1. Według art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1382 z dnia 2 września 2019 r. zmieniającego niektóre rozporządzenia nakładające środki antydumpingowe lub antysubsydyjne na niektóre wyroby ze stali objęte środkami ochronnymi (Dz. U. UE L z dnia 3 września 2019 r. Nr 227, s. 1), jeżeli cło za ilości powyżej kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego 2019/159, zaczyna mieć zastosowanie do kategorii produktów określonych w załączniku 1 do rozporządzenia (UE) 2019/159 i przewyższa równoważny poziom ad valorem cel antydumpingowych/ antysubsydyjnych wymienionych w załączniku 2, pobiera się tylko cło za ilości powyżej kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2019/159. Zgodnie z załącznikiem 2.12 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1382 z dnia 2 września 2019 r. cło antydumpingowe, gdy należny jest środek ochronny, wynosi 0,00 % przy zastosowaniu kodu dodatkowego TARIC A999 (Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa). W związku z powyższym stawka cła dodatkowego (ochronnego) wynosi 25%, a stawka cła antydumpingowego 0%. Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącej, organ odwoławczy uznał, że ich przeprowadzenie jest w sprawie zbędne, gdyż w wyniku postępowania wyjaśniającego holenderska administracja celna poinformowała polską administrację celną, że firma S. B.V. zakupiła od spółki F. rury o średnicy 168,3 mm. Dodatkowo administracja holenderska przekazała kopie korespondencji pomiędzy kupującym a sprzedającym a także zdjęcia rur. Organ II instancji podniósł, że na jednym ze zdjęć uwidoczniona jest specyfikacja rur: dane producenta i parametry rur (168,3x4). Odnośnie do wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków, organ odwoławczy stwierdził, że taki wniosek został złożony do organu I instancji, który poinformował stronę, że spowodowałoby to nieuzasadnioną przewlekłość prowadzonego postępowania. Organ zgodził się jednak na przedstawienie dodatkowych dokumentów i wyjaśnień, w tym oświadczeń osób wskazanych we wniosku skarżącej. Pomimo to skarżąca nie złożyła w powyższej sprawie żadnych oświadczeń osób wskazanych we wniosku a wniosek ten ponowiła. Organ odwoławczy podkreślił, że w trakcie postępowania celnego skarżąca nie przedstawiła dowodów (dokumentów) obrazujących przebieg transakcji z firmą S. B.V. Dane takie zostały przekazane przez spółkę S. administracji holenderskiej w trakcie kontroli. W trakcie uzupełniającej weryfikacji firma ta jednoznacznie wskazała, że kupiła rury o średnicy 168,3 mm. Podnoszone w odwołaniu twierdzenia o średnicy rur sprzedanych do S. B.V. w oparciu o weryfikację innego kontrahenta holenderskiego organ uznał za nieuzasadnione. Organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm. obecnie Dz.U z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej jako "O.p.") w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1373) a także zarzutu co do naruszenia art. 10 ust. 1 i 2 i art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236). Na koniec organ odwoławczy podkreślił, że organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Na decyzję organu odwoławczego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Spółka zaskarżyła w całości decyzję organu II instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne, poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, odznaczającej się uproszczonym wnioskowaniem oraz preferencyjnym selekcjonowaniem danych wspierających hipotezę organu odwoławczego przy jednoczesnym pomijaniu lub deprecjonowaniu materiału dowodowego korzystnego dla skarżącej; w tym kontekście skarżąca wskazała, że: 1.1. organ pominął w całości kluczowe dowody w postaci dokumentów, tj. (i) faktury numer [...] z dnia 30 czerwca 2021 r., (ii) CMR, (iii) certyfikatu jakości numer [...] z dnia 6 maja 2021 r., z których jednoznacznie wynika, że wymiary wskazane w zgłoszeniu celnym są zbieżne z rzeczywistym wymiarem towaru sprzedanego do podmiotu niderlandzkiego S. B.V., [...], 1.2. organ pominął kluczowy dowód w postaci pisma niderlandzkiego kontrahenta - B. B. B.V., [...] z dnia 12 października 2023 r., który jednoznacznie potwierdzał, iż w okresie objętym kontrolą celno-skarbową dostarczone rury posiadały średnicę 168,4 mm, a nie 168,3 mm, co w sposób istotny podważa stanowisko organu, 1.3. organ pominął istotny dowód w postaci pisma Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 10 marca 2023 r., które jednoznacznie potwierdzało, że w wyniku częściowej rewizji towaru dotyczącego zgłoszenia celnego rur o średnicy 168,4 mm nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości, a zgodność towaru z zadeklarowanymi parametrami została potwierdzona, 1.4. analiza treści uzasadnienia decyzji wskazuje na brak przeprowadzenia przez organ wszechstronnej analizy materiału dowodowego, który ograniczył się wyłącznie do oceny jednego dowodu, pomijając w całości pozostałe zgromadzone w toku niniejszego postępowania dowody, 1.5. organ, opierając swoje rozstrzygnięcie w zasadzie na jednym piśmie — a precyzyjniej, na odpowiedzi nadesłanej przez S. B.V. bez przeprowadzenia jakiejkolwiek weryfikacji przedstawionych tam informacji, naruszył zasadę kompleksowej i obiektywnej analizy sprawy, co skutkuje oparciem decyzji na niepełnym i nierzetelnym materiale dowodowym, objawiającym się niewystarczająco uzasadnionymi wnioskami, 1.6. organ oparł swoje ustalenia na materiale dowodowym w postaci zdjęcia etykiety, które — wbrew jego twierdzeniom - zostało przesłane nie przez S. B.V., lecz przez innego niderlandzkiego kontrahenta - M. B.V., a co istotniejsze, dotyczyło towaru wyprodukowanego przez [...] "T. P.", który w ogóle nie jest związany z rurami dostarczonymi przez skarżącą ani do S. B.V., ani do M. B.V.; 2. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, poprzez wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo i dowolnie wyselekcjonowane materiały przesłane przez organ I instancji, bez uwzględnienia całości akt sprawy zgromadzonych w toku kontroli celno-skarbowej, podczas gdy organ był zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, zapewniając pełną i wszechstronną ocenę dowodów; 3. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 180 § 1 O.p., art. 181 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego oraz 229 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanych przez skarżącą czynności dowodowych oraz zaniechanie dążenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego przez organ z urzędu; w tym kontekście skarżąca wskazała, że: 3.1. organ zaniechał przeprowadzania wszystkich niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy czynności dowodowych, w tym wnioskowanych przez skarżącą, tj. w szczególności nie dokonał czynności dowodowych w postaci: 3.1.1. przesłuchania świadka M. M., mimo posiadania wiedzy przez organ o kluczowej roli tego świadka (i) w uzgadnianiu -- zarówno telefonicznym, jak i mailowym — z kontrahentami szczegółów zamówienia, w tym informowaniu kontrahentów o średnicy zamówionych rur wynoszącej 168,4 mm oraz (ii) dotyczącej rzeczywistej średnicy rur zamówionych od L. K. T. Z., 3.1.2 przesłuchania świadka U. P., pomimo ewidentnej potrzeby ustalenia okoliczności uzgadniania z kontrahentami szczegółów zamówienia, w tym informowania kontrahentów o średnicy zamówionych rur oraz rzeczywistej średnicy rur zamówionych od L. K. T. Z., 3.1.3 przesłuchania świadka R. B. w kontekście ustalenia rzeczywistej średnicy rur, pomimo istnienia uzasadnionej konieczności wyjaśnienia tej kwestii dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, 3.1.4 przesłuchania w ramach pomocy międzynarodowej świadka L. d. B., mimo posiadania wiedzy przez organ, iż świadek ten prowadził bezpośrednie rozmowy telefoniczne z M. M. w przedmiocie szczegółów zamówienia, 3.1.5 zwrócenia się w ramach pomocy międzynarodowej do L. K. T. Z. z zapytaniem o specyfikację i dostępne dokumenty, które mogłyby bezpośrednio potwierdzić, iż średnica rur wynosiła 168,4 mm, 3.1.6 zlecenia tłumaczowi przysięgłemu języka niderlandzkiego dokonania tłumaczenia przysięgłego na język polski pisma wystosowanego przez S. B.V. w odpowiedzi na zapytanie przesłane przez polskie organy celno-skarbowe w ramach międzynarodowej pomocy celnej do organów celnych Królestwa Niderlandów, mimo że: (i) dokument ten stanowi podstawę ustaleń organu co do parametrów technicznych rur, (ii) jego prawidłowe tłumaczenie jest niezbędne dla pełnej oceny materiału dowodowego i zapewnienia rzetelności postępowania, (iii) postępowanie powinno być prowadzone w języku polskim, co wymaga udostępnienia skarżącej wszystkich istotnych dokumentów w języku urzędowym; 4. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 180 O. p., w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego w z w. z art. 4 pkt 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2024, poz. 1556) w zw. z art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieprzetłumaczony dokument sporządzony w języku niderlandzkim, co uniemożliwiło skarżącej zapoznanie się z wyżej wymienionym materiałem, a co za tym idzie ustosunkowanie do danych w nim zawartych, co jednocześnie stanowiło rażące naruszenie zasady czynnego udziału strony w każdym etapie postępowania, a w konsekwencji również naruszenie art. 12 ustawy z 6 marca 2018 roku - Prawo przedsiębiorców, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania skarżącej, będącej przedsiębiorcą, do organów celno-skarbowych; 5. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 ust. 1 oraz 2 Prawa przedsiębiorców, poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy; 6. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 12 Prawa przedsiębiorców, poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób rażąco podważający zaufanie przedsiębiorcy do władzy publicznej, a także naruszenie zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, 7. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego poprzez: 7.1 sporządzenie uzasadnienia decyzji, które nie zawiera szczegółowego omówienia podstaw, na których organ oparł swoje ustalenia, sugerujące, że proces oceny dowodów został przeprowadzony w sposób niewystarczający, pozbawiając skarżącą możliwości pełnego zrozumienia przyczyn podjętych przez organ wniosków, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady przekonywania, 7.2. nieprzedstawienie w uzasadnieniu decyzji procesu rozumowania i szczegółowej analizy dowodów, co przejawia się brakiem wskazania, jakie dowody zostały uwzględnione lub pominięte, które z nich uznano za wiarygodne, a które nie, oraz brakiem przedstawienia argumentacji uzasadniającej takie działanie, co prowadzi do nieprzejrzystości w procesie oceny materiału dowodowego, 7.3. ograniczenie uzasadnienia stanowiska przedstawionego w decyzji do przytoczenia odpowiedzi S. B.V. uzyskanej w ramach pomocy międzynarodowej, bez dokonania analizy pozostałego materiału dowodowego, co uniemożliwia przyjęcie, iż organ przeprowadził rzetelną i wszechstronną ocenę dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie. W oparciu o tak skonstruowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji organu I instancji, o umorzenie przedmiotowego postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa importowanego z Rosji towaru określonego w zgłoszeniu celnym jako rury stalowe spawane o średnicy zewnętrznej 168,4 mm. Skarżąca w swoim zgłoszeniu celnym zaklasyfikowała towar do kodu TARIC 7306 30 80 00. W ocenie organów przedmiotem importu były rury stalowe o średnicy 168,3 mm i prawidłowym kodem dla towaru jest kod TARIC 7306 30 77 80. Stosownie do art. 56 ust. 1 UKC, podstawą należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna (w skrócie: "WTC"). Inne środki, ustanowione w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, stosowane są w odpowiednich przypadkach zgodnie z klasyfikacją taryfową danych towarów. Zgodnie z art. 56 ust. 2 UKC, Wspólna Taryfa Celna obejmuje Nomenklaturę scaloną towarów, określoną w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (lit. a), każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze scalonej lub która dodaje do niej dalsze podpodziały i która została ustanowiona w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny do celów stosowania środków taryfowych związanych z wymianą towarową (lit. b), a ponadto: stawki celne, preferencyjne środki taryfowe, środki przewidujące obniżenie lub zwolnienie z należności celnych, uprzywilejowane traktowanie taryfowe oraz inne środki taryfowe przewidziane w przepisach unijnych (lit. c – h). Natomiast klasyfikacja taryfowa towarów do celów stosowania Wspólnej Taryfy Celej polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze scalonej, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane (art. 57 ust. 1 UKC). Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Komisja ustanawia nomenklaturę towarową, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną" lub w skrócie "CN", która spełnia jednocześnie wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów. Przepis art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2658/87 stanowi, że Nomenklatura Scalona obejmuje: a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN. Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku I do rozporządzenia (ust. 3). Zgodnie z art. 2 przedmiotowego rozporządzenia, Komisja ustanawia Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich, zwaną dalej "TARIC", która spełnia wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego, polityki handlowej, rolnej i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów. Taryfa ta opiera się na Nomenklaturze Scalonej i obejmuje: a) środki zawarte w niniejszym rozporządzeniu; b) dodatkowe podpodziały wspólnotowe, nazywane "podpozycjami TARIC", potrzebne do wprowadzenia w życie szczególnych środków wspólnotowych wymienionych w załączniku II; c) wszelkie inne informacje konieczne do wprowadzenia w życie numerów kodowych TARIC lub dodatkowych numerów kodowych określonych w art. 3 ust. 2 i 3 oraz do zarządzania tymi numerami kodowymi; d) stawki celne i inne opłaty przywozowe i wywozowe, włączając zwolnienia celne i preferencyjne stawki celne dla konkretnych towarów w przywozie lub wywozie; e) środki przedstawione w załączniku II stosowane do przywozu i wywozu konkretnych towarów. Zgłoszenie celne w niniejszej sprawie nastąpiło 3 lipca 2021 r., a zatem zastosowanie miała taryfa celna określona w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 2020/1577 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 361 z dnia 30 października 2020 r., s. 1). Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 2658/87 Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi zgodnie z art. 1 jako wynik środków przyjętych przez Radę lub Komisję. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. Wspólna Taryfa Celna ma charakter wyczerpujący. Ze względu na brak możliwości wymienienia i opisania wszystkich towarów, które mogą różnić się między sobą oraz zmieniać, w pozycjach taryfowych często stosuje się sformułowania otwarte. Nie zmienia to jednak faktu, że do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy, z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzony towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Wspólna Taryfa Celna oparta jest o nazewnictwo i zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej, będącej rozszerzeniem 6-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów, opracowanego przez Radę Współpracy Celnej w Brukseli (obecnie Światowa Organizacja Celna). Klasyfikację taryfową przeprowadza się na podstawie ogólnych reguł interpretacji nomenklatury scalonej (dalej jako "ORINS"), uwag do sekcji i działów taryfy celnej, które uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji taryfy i są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnych definicji pojęć zawartych w przepisach prawa oraz ustaleń dotyczących praktyki klasyfikacyjnej w krajach Unii Europejskiej. Natomiast stawki celne stosuje się zgodnie z Ogólnymi regułami dotyczącymi ceł, zawartymi w Sekcji I lit. B części pierwszej WTC, zawierającej przepisy wstępne. ORINS zostały ułożone sekwencyjnie i z uwagi na to, zastosowanie kolejnej z nich uzależnione jest od uprzedniego wyeliminowania możliwości zastosowania poprzedniej reguły. Gdy pierwsza reguła ORINS nie jest możliwa do zastosowania w sprawie, należy korzystać z reguł od 2 do 6, z uwzględnieniem Not Wyjaśniających. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy przyporządkowanie importowanego towaru do właściwego kodu TARIC, uzależnionego od wymiarów rur, ma bezpośredni wpływ na objęcie tego przywozu dodatkowymi należnościami celnymi i podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego 2021/635, nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej, o okrągłym przekroju poprzecznym i o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm, z wyłączeniem rur przewodowych w rodzaju stosowanych do rurociągów ropy naftowej lub gazu, rur okładzinowych i przewodów rurowych w rodzaju stosowanych do wierceń ropy naftowej lub gazu, rur precyzyjnych oraz rur i przewodów rurowych z zamocowanymi łącznikami, odpowiednich do przesyłania gazów lub cieczy do stosowania w cywilnych statkach powietrznych, obecnie objętych kodami CN ex 7306 30 41, ex 7306 30 49, ex 7306 30 72 i ex 7306 30 77 (kody TARIC 7306 30 41 20, 7306 30 49 20, 7306 30 72 80 i 7306 30 77 80) oraz pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji. W art. 1 ust. 2 ww. rozporządzenia określone zostały stawki ostatecznego cła antydumpingowego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktu opisanego w art. 1 i wytwarzanego przez niżej wymienione przedsiębiorstwa w Rosji: - TMK Group (Seversky Pipe Plant Open Joint Company oraz JointStock Company TaganrogMetallurgical Works) - 16,8% (kod dodatkowy TARIC dla przedsiębiorstwa - A892), - OMK Group (Open Joint Stock Company Vyksa SteelWorks oraz Joint Stock Company Almetjvesk Pipe Plant) - 10,1% (kod dodatkowy TARIC - A893), - wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa - 20,5% (kod dodatkowy TARIC - A999). Słusznie organ odwoławczy argumentował, że rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 z dnia 31 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (dalej rozporządzenie wykonawcze nr 2019/159) określiło ostateczny środek ochronny na niektóre wyroby ze stali, który składa się z kontyngentów taryfowych w odniesieniu do niektórych wyrobów obejmujących 26 kategorii wyrobów ze stali, ustalonych na poziomach pozwalających zachować tradycyjne przepływy handlowe w podziale na kategorie produktu. Następnie, termin obowiązywania środka został przedłużony w drodze rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1029 z dnia 24 czerwca 2021 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 w celu przedłużenia środka ochronnego w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali. W załączniku nr IV. 1 cyt. rozporządzenia "Wielkość kontyngentów taryfowych", towary objęte kodem CN 7306 30 77 wyszczególnione są pod numerem 20. jako "rury gazowe". Jak wynika z regulacji przedmiotowego rozporządzenia - pkt 3.3. (ppkt 79 i 80) aby zapobiec wystąpieniu nadmiernej poważnej szkody dla przemysłu Unii w przypadku wygaśnięcia środka ochronnego na tym etapie, Komisja uważa za konieczne przedłużenie środka o kolejne trzy lata, do dnia 30 czerwca 2024 r. Aby zagwarantować, że przedłużenie będzie ograniczone do niezbędnego minimum, będzie ono jednak podlegać systemowi przeglądu opisanemu w sekcji 4, w której przewiduje się między innymi przegląd mający na celu ustalenie, czy środek ochronny nie powinien zostać zniesiony do dnia 30 czerwca 2023 r. po dwóch latach przedłużenia. Zgodnie z kolei z art. 1ust. 6 rozporządzenia wykonawczego nr 2019/159, jeżeli stosowny kontyngent taryfowy został wyczerpany lub przywóz danych kategorii produktu nie został objęty stosownym kontyngentem taryfowym, stosuje się dodatkowe cło w wysokości 25 %, mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, w odniesieniu do kategorii produktu określonych w załączniku IV. 1. Według natomiast art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1382 z dnia 2 września 2019 r. zmieniającego niektóre rozporządzenia nakładające środki antydumpingowe lub antysubsydyjne na niektóre wyroby ze stali objęte środkami ochronnymi (dalej rozporządzenie wykonawcze nr 2019/1382), jeżeli cło za ilości powyżej kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego nr 2019/159, zaczyna mieć zastosowanie do kategorii produktów określonych w załączniku 1 do rozporządzenia nr 2019/159 i przewyższa równoważny poziom ad valorem cel antydumpingowych/ antysubsydyjnych wymienionych w załączniku 2, pobiera się tylko cło za ilości powyżej kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 6 rozporządzenia nr 2019/159. Zgodnie z załącznikiem 2.12 rozporządzenia wykonawczego nr 2019/1382 pod nazwą Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/110 z dnia 26 stycznia 2015 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji oraz kończące postępowanie w odniesieniu do przywozu niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej pochodzących z Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 6) - cło antydumpingowe, gdy należny jest środek ochronny, wynosi 0,00 % przy zastosowaniu kodu dodatkowego TARIC A999 (Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa). W związku z powyższym stawka cła dodatkowego (ochronnego) wynosi 25%, a stawka cła antydumpingowego 0%. Ponownie przypomnieć należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy niesporne jest, iż przedmiotem importu były rury stalowe spawane. Istota sporu dotyczy średnicy tych rur i związanej z tym klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, a w konsekwencji obciążenia skarżącej stosownymi należnościami celno – podatkowymi. W ocenie sądu, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy podzielić należy stanowisko organu, że będący przedmiotem zgłoszenia towar w istocie stanowi rury ze stali o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm i należy go zaklasyfikować do kodu TARIC 7306 30 77 80. Powyższe organ ustalił na podstawie przedstawionych dokumentów, w szczególności dowodów pozyskanych w ramach międzynarodowej pomocy administracyjnej. Organ ustalił, że S. B.V. zakupiła od skarżącej towar, którego wymiary średnicy na fakturze (podobnie jak w zgłoszeniu celnym) określono na 168,4 mm. Z protokołu kontroli oraz dokumentów przekazanych przez holenderską administrację celną, w szczególności z korespondencji e-mail między skarżącą o nabywcą S. B.V., wynika, że strona skarżąca oferowała S. B.V. rury o średnicy wyłącznie 168 mm, 168,3 mm i 219 mm. Zamiarem S. B.V. był zakup rur o średnicy 168,3 mm, i takiego zakupu dokonano. Parametry otrzymanego towaru – 168,3 mm - potwierdzają formularz kontrolny przy dostawie towaru firmy S. B.V. z dnia 6 lipca 2021 r. oraz wyjaśnienia S. B.V., pozyskane przez holenderską administracją celną, w których wskazano, że spółka ta zakupiła rury o średnicy 168,3 mm, o grubości ścianki 4,0 mm, w gatunku stali S235. S. B.V. zamówiła i zakupiła rury o standardowej średnicy 168,3 mm i nie składała indywidualnych zamówień co do rur o innych parametrach technicznych. Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo celne nie zasługiwał na uwzględnienie. Za chybione należy uznać zarzuty pominięcia przez organ dowodu postaci pisma holenderskiego kontrahenta B. B. B.V. z dnia 12 października 2025 r. oraz pisma Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 10 marca 2023 r. W odniesieniu do pisma B. B. B.V., które jak wskazała skarżąca jednoznacznie potwierdzało, że w okresie objętym kontrolą celno-skarbową dostarczone rury posiadały średnicę 168,4 mm, a nie 168,3 mm, stwierdzić należy, że w aktach niniejszej sprawy brak jest takiego pisma. Z protokołu kontroli celno-skarbowej z 4 października 2023 r. wynika też, że do dnia podpisania protokołu organ nie otrzymał danych z czynności w podmiocie B. B. B.V. Skarżąca nie dołączyła również tego pisma w toku postępowania przed organem celnym. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy rury zostały sprzedane przez skarżącą firmie S. B.V., a nie firmie B. B. B.V. W aktach sprawy niniejszej nie znajduje się również powoływane przez skarżącą pismo Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 10 marca 2023 r. Jednocześnie w protokole kontroli celno-skarbowej wskazano, że z dokumentów z Delegatury Podlaskiego Urzędu Celnego w Białymstoku i Delegatury Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego wynika, iż nie były dokonywane oględziny rur o deklarowanej średnicy 168,4 mm w zakresie dokonania jej pomiaru. Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutów wiążących się z zaniechaniem przeprowadzenia przez organ wnioskowanych dowodów (art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo celne oraz 229 O.p.w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo celne), tj. m.in. nieprzesłuchania świadków - M. M., U. P., R. B. w zakresie rzeczywistej średnicy rur zamawianych od L. K. T. Z. oraz nieprzesłuchania L. d. B. w zakresie uzgadniania rozmiaru oferowanych i sprzedawanych przez skarżącą rur oraz niezwrócenia się w ramach pomocy międzynarodowej do L. K. z prośbą o dokumenty dotyczące produkowanych rur. Podkreślenia wymaga, że w piśmie z 21 marca 2024 r. organ I instancji za zbędne uznał przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków wskazanych przez skarżącą w piśmie z dnia 16 lutego 2024 r. (M. M., U. P. i R. B.), na okoliczność informowania klientów o tym, że zamówione rury mają średnicę 168,4 mm oraz rzeczywistej średnicy rur zamówionych od producenta. Organ jednocześnie wyraził zgodę na przedstawienie dodatkowych dokumentów i wyjaśnień przez skarżącą, w tym oświadczeń osób wskazanych w wyżej wymienionym piśmie wraz ze stosownymi dokumentami, które potwierdzałyby wyjaśnienia zawarte w tych oświadczeniach. Z akt sprawy wynika, że skarżąca jednak nigdy takich oświadczeń nie przedstawiła organowi. Jednocześnie skarżąca wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wyżej wymienionych świadków składała jeszcze dwukrotnie, w odwołaniu i w piśmie z dnia 9 sierpnia 2024 r. Skarżąca w skardze podnosi, że złożenie pisemnych oświadczeń przez wskazanych świadków wraz z dokumentami na ich poparcie oraz ewentualnymi ich tłumaczeniami w terminie 5 dni wyznaczonym przez organ I instancji w piśmie z dnia 21 marca 2024 r. było obiektywnie niemożliwe do zrealizowania. Z akt sprawy nie wynika jednak aby skarżąca próbowała je uzyskać. Spółka w ogóle nie odniosła się do stanowiska organu w tym przedmiocie, nie wnioskowała o przedłużenie terminu na uzyskanie stosownych dokumentów i nie wykazała żadnej inicjatywy w tym zakresie. Spółka, jak wskazano, nie złożyła również tych oświadczeń na etapie postępowania odwoławczego, ponawiając jedynie wniosek dowodowy. W ocenie sądu zebrane dowody były wystarczające do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydania końcowego rozstrzygnięcia. Odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów nastąpiła zgodnie z przepisami prawa. Zauważyć wypada, że odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu będzie dopuszczalna tylko wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. Odmowa przeprowadzenia określonej czynności dowodowej musi zatem wiązać się z pewnością, że czynność ta jest całkowicie zbędna (por. wyrok WSA w Białymstoku z 24 października 2007 r., I SA/Bk 388/07). Samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Zasada zupełności materiału dowodowego, nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2025 r., sygn. akt III FSK 761/24). W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, zgromadzone zostały dowody wskazujące na fakt, że skarżąca nie oferowała i nie sprzedała rur o średnicy zewnętrznej 168,4 mm. Dalsze prowadzenie postępowania dowodowego na tę okoliczność byłoby zbędnym przedłużaniem postępowania. Podobnie należałoby ocenić także konieczność zwrócenia się do producenta przedmiotowych rur z zapytaniem o specyfikację i dostępne dokumenty techniczne, które mogłyby potwierdzić ich średnicę. W ocenie sądu skoro producent w wystawionych dokumentach wskazywał średnicę rur jako 168,4 mm, to z całą pewnością takie twierdzenie by podtrzymał, co jednak w świetle powołanych przez organ dowodów przeciwnych nie podważałoby skutecznie prawidłowości ustaleń organu (gdyby natomiast wskazał wymiary rur zgodne z ustaleniami organu, to de facto podważyłby twierdzenia skarżącej, co byłoby sprzeczne z jej intencjami). Z dowodów zgromadzonych przez organ wynika bowiem jednoznacznie, że średnica rur stalowych objętych przedmiotowym zgłoszeniem została zmierzona przez ich holenderskiego nabywcę i pomiar ten wskazuje na wielkość 168,3 mm, co było też zgodne ze standardowym wymiarem rur, jakie oferowała skarżąca i jakie zakupił nabywca. Natomiast skarżąca przyznała, że nie mierzyła zakupionych rur, gdyż działa w zaufaniu do swojego rosyjskiego kontrahenta. W sytuacji jednak, gdy średnica rur miała tak istotne znaczenie dla ewentualnego obciążenia skarżącej należnościami celno-podatkowymi, i gdy różnica między średnicami rur była tak niewielka, to niewykazanie przez skarżącą żadnych działań kontrolnych w tym zakresie uznać należy, w ocenie sądu, co najmniej za brak należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, której konsekwencje skarżąca zobowiązana jest ponieść. Słusznie bowiem wskazuje organ odwoławczy, że w świetle regulacji art. 15 ust. 2 UKC to na skarżącej ciążył obowiązek przedstawienia prawidłowych i kompletnych informacji podanych w zgłoszeniu celnym i to ona była odpowiedzialna za autentyczność, prawidłowość i ważność dokumentu załączanego do zgłoszenia. Organy podatkowe nie mają natomiast obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że organ konsekwentnie pomija wszelkie dowody, które jednoznacznie potwierdzają, że rury posiadały średnicę 168,4 mm, w tym fakturę z dnia 30 czerwca 2021 r., CMR, certyfikat jakości z dnia 6 maja 2021 roku, gdzie jednoznacznie wskazana została średnica 168,4 mm. Dokonanie odmiennej oceny przedstawionych przez stronę dowodów i pozyskanie przeciwdowodów na zaistnienie określonych okoliczności w żadnym przypadku nie oznacza naruszenia reguł dowodowych. Organ trafnie oparł się na dowodach pochodzących od holenderskiego nabywcy towaru, który dokonał pomiaru średnicy nabytych od skarżącej rur, co znalazło odzwierciedlenie w formularzu kontrolnym z przyjęcia towaru, jak również przedstawił potwierdzające te okoliczności wyjaśnienia. W odniesieniu do zarzutu nieprzesłuchania L. d. B. , który prowadził bezpośrednie rozmowy telefoniczne z M. M. w przedmiocie szczegółów zmatowienia, to podnieść tylko należy, że z akt nie wynika aby skarżąca taki wniosek dowodowy w niniejszej sprawie składała. Za bezzasadny sąd uznał zarzut wydania decyzji w oparciu o nieprzetłumaczone na język polski dokumenty. Z akt sprawy wynika, że stanowisko holenderskiego odbiorcy rur stalowych zostało uzyskane w ramach międzynarodowej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, którą wyłącznie realizuje w Krajowej Administracji Skarbowej instytucjonalnie wydzielona i wyspecjalizowana w tym zakresie jednostka organizacyjna, którą jest Dział Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej w Sprawach Celnych Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu. Dział ten odpowiada za bezpośrednie kontakty oraz prowadzenie korespondencji z zagranicznymi administracjami celnymi (aktualnie § 46 pkt 4 Regulaminu organizacyjnego Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, stanowiącego załącznik do zarządzenia 60/2025 Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2025 r. w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu). Dział Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej w Sprawach Celnych Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w piśmie z 14 lipca 2023 r. przekazał ustalenia dokonane w ramach międzynarodowej pomocy administracyjnej w sprawach celnych otrzymane od holenderskiej administracji celno-skarbowej, przetłumaczone na język polski. Pozyskane w ten sposób informacje traktowane są w kontrolach i postępowaniach celnych, jako informacje urzędowe. Zauważyć również należy, że w aktach sprawy znajdują się tłumaczenia przysięgłe na język polski pism holenderskich władz celnych sporządzonych w języku angielskim. Dlatego też zarzut skargi co do naruszenia art. 180 O.p., w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego i w zw. z art. 4 pkt 2 i 3 i art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim w zw. z art. 27 Konstytucji RP uznać należy za chybiony. Dodać tylko można, że nawet bez tłumaczenia pisma S. B.V. skierowanego w odpowiedzi na zapytanie organów w ramach pomocy prawnej na język polski, czy angielski wprost z jego treści wynika, że jedyne wskazane tam parametry to 168,3x4 mm i 219,1x4 mm. Także formularz kontrolny przyjęcia towaru, do którego odwołuje się organ i który co nie budzi wątpliwości pochodzi od firmy S., jednoznacznie wskazuje rzeczywiste parametry zakupionych przez S. B.V. rur. W świetle powyższego i mocy dowodowej uzyskanych w ramach pomocy prawnej dokumentów zarzuty skargi co do braku weryfikacji zawartych informacji uzyskanych od niderlandzkiego kontrahenta są nieuzasadnione. Na legalność zaskarżonej decyzji nie wpływa fakt odwołania się przez organ w tej sprawie do znajdującego się w aktach zdjęcia etykiety towaru wyprodukowanego przez innego producenta, niż ten od którego pochodziły rury sprzedane spółce S.. Okoliczność ta nie świadczy, wbrew stanowisku skargi, o braku analizy akt sprawy. Organ swoje stanowisko wyprowadził zasadniczo z innych dowodów wskazanych wyżej, a przedmiotowe zdjęcie wykorzystał, jak wynika z odpowiedzi na skargę, jedynie poglądowo. Skarżąca także w swojej argumentacji odwoływała się do dokumentów i okoliczności dotyczących innych jej kontrahentów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 12 Prawo przedsiębiorców, poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy, podnieść należy, że zgodnie z powyższą zasadą, organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy. W tym miejscu należy stwierdzić, że niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu, niezgodnego z jej oczekiwaniami, nie może być uznane za naruszenie zasady zaufania do przedsiębiorcy wynikającej z ww. ustawy. Organ wydający rozstrzygnięcie oparł je o obowiązujące i właściwie zastosowane przepisy prawa. Z uwagi na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ nie miał wątpliwości co do klasyfikacji spornego towaru, czemu wyraz dał w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. W prowadzonym postępowaniu organ działał bezstronnie, wnikliwie, zapewniając stronie skarżącej aktywny w nim udział. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest logiczne, spójne i kompletne, zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. To, że skarżąca nie zgadza się z podjętym rozstrzygnięciem, czy też ma obiekcje co do treści uzasadnienia, samo w sobie nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji. Za całkowicie bezzasadne należało również uznać zarzuty naruszenia art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, poprzez wydanie decyzji na podstawie wybiórczo i dowolnie wyselekcjonowanego materiału dowodowego. W ocenie sądu materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony wszechstronnie i prawidłowo, a następie przeprowadzona została ocena wszystkich dowodów łącznie. Z akt sprawy wynika, że postępowanie kontrolne wobec Spółki było wielowątkowe zaś akta sprawy obszerne. Tym samym uzasadnione było wydzielenie poszczególnych dokumentów dotyczących danego postępowania, za czym przemawia również zasada ekonomiki procesowej. Takie działalnie organu nie oznacza, że organ nie miał dostępu do pełnych akt sprawy. Skarżąca przy tym nie wskazuje jakie istotne dla wyniku sprawy niniejszej dokumenty zostały przez organ pominięte (dołączone), ani nie wykazuje jak tzw. "niekompletność" miałaby wpłynąć na podjęte rozstrzygniecie. Nietrafne więc pozostają zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i 210 Ordynacji podatkowej. W ocenie sądu stanowisko organu odwoławczego, zarówno co do zupełności zgromadzonego materiału dowodowego, jak też dokonana przez organ ocena tego materiału, nie budzi wątpliwości. Organ podjął również niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy, przy czym ocena ta nie jest dowolna i nie sprzeniewierza się zasadzie swobodnej oceny dowodów. Skarżąca miała zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków dowodowych. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy i odnosi się do poszczególnych wniosków i dowodów. Organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz prawidłowe podstawy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Organy prawidłowo określiły także różnicę między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym. Określając kwotę podatku VAT organ I instancji uwzględnił w podstawie opodatkowania cło dodatkowe (ochronne) w wysokości 25%. Szczegółowe wyliczenia z odwołaniem do przepisów prawa znalazły się w decyzji organu I instancji i nie zostały przez skarżącą podważane. Podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło (art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług). Zgodnie z art. 73d ustawy Prawo celne naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzi jedno postępowanie w sprawie należności przywozowych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej i emisyjnej, które kończy się wydaniem jednej decyzji. Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) skargę oddalił. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś spółka nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy.