III SA/Lu 154/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jerzy Drwal, WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Barański, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie kierowcy I. oddala skargę; II. przyznaje adwokat M. J.-P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości [...] zł , w tym [...] zł podatku od towarów i usług. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania E. L. (dalej jako: skarżący) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (dalej jako: organ I instancji), z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] grudnia 2016 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek Sądu Rejonowego w [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu sprawdzenia spełniania wymagań do kierowania pojazdami przez skarżącego z uwagi na stwierdzone u niego zaburzenia psychiczne. Do wniosku załączono kopię "wniosków opinii" biegłego lekarza psychiatry. Organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b, ust. 2 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.), dalej jako u.k.p. oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej jako k.p.a., orzekł o skierowaniu skarżącego na kontrolne badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]. Od powyższej decyzji skarżący odwołał się podnosząc, że nigdy nie leczył się psychiatrycznie, nie bierze leków psychotropowych, obecnie nie prowadzi samochodu, leczy się natomiast na choroby inne niż psychiatryczne. Ponadto nie jest w stanie ponieść kosztów badania lekarskiego. Decyzją z [...] stycznia 2017 r., nr [...], organ odwoławczy uznał decyzję za prawidłową i na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał ją w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. starosta (prezydent miasta) wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia. Organ odwoławczy stwierdził istnienie takich uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, na co wskazuje uzyskana w postępowaniu karnym przed sądem powszechnym opinia sądowo-psychiatryczna, wydana przez biegłego lekarza specjalistę z zakresu psychiatrii. W opinii tej orzeczono, że u skarżącego występuje choroba psychiczna - organiczne zaburzenia urojeniowe (F 06.2). Organ odwoławczy podkreślił, że informacja o istnieniu zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, skierowana do organu I instancji, pochodzi od sądu powszechnego, a więc źródła wiarygodnego. W ocenie organu odwoławczego wystąpienie tego schorzenia u skarżącego wpływa na zdolność kierowcy do oceny sytuacji na drodze i ewentualne zmniejszenie zdolności kierowania pojazdem, w związku z czym zasadne jest skierowanie strony na badania lekarskie. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, dotyczącego narażenia skarżącego na poniesienie wysokich kosztów przeprowadzenia badania, organ odwoławczy argumentował, że zgodnie z art. 76 ust. 2 u.k.p. badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy, a więc osób przyjmowanych do pracy lub podlegających okresowym badaniom lekarskim. Z kolei § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 250) dalej jako rozporządzenie MZ z dnia 17 lipca 2014 r., wskazuje, że badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy, nie jest więc możliwe przeprowadzenie porównywalnego badania w innej jednostce medycznej. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i podniósł, że decyzje organów obu instancji są krzywdzące, ponieważ nigdy nie leczył się psychiatrycznie, a stwierdzona u niego choroba psychiczna jest jedynie wymysłem badającego go lekarza psychiatry. Stwierdził, że obecnie leczy się na schorzenia neurologiczne i kardiologiczne, a organ odwoławczy zmusza go do badań, które nie poprawią jego stanu zdrowia. Zwrócił również uwagę, że nie jest kierowcą zawodowym, a samochodu używa okazjonalnie w celu przejazdu na działkę. Obecnie czyni starania, aby Sąd Rejonowy w [...] powołał innego biegłego lekarza do oceny jego stanu zdrowia, bowiem poprzedni biegły rozpoznając u niego zaburzenia urojeniowe pomylił się i go skrzywdził. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej i decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia [...] września 2017 r., sygn. akt [...] [...], uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że przeprowadzone postępowanie administracyjne naruszyło art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem skierowanie skarżącego na badania lekarskie zostało wydane, bez zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego i bez wykazania przesłanek niezbędnych do wydania takiej decyzji. W ocenie sądu dołączony do pisma Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. fragment opinii biegłego lekarza specjalisty psychiatry, zawierający wnioski końcowe, jest kserokopią, która w myśl art. 75 § 1 w zw. z art. 76a § 1 k.p.a., co do zasady nie może być dowodem na to, co jest w niej zapisane. Ponadto w kserokopii "wniosków opinii" w sprawie nie wskazano sygnatury akt sprawy, w której została wydana i nie podano numeru pesel, ani adresu zamieszkania, osoby badanej. Wyjaśniono, że zawiadomienie otrzymane z Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. było wystarczające do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie, natomiast nie stanowiło samo w sobie podstawy do uznania, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego obligujące do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że informacja o schorzeniu skarżącego uzyskana z sądu powszechnego jest sama w sobie wystarczająca do stwierdzenia uzasadnionych zastrzeżeń co stanu zdrowia skarżącego w zakresie kierowania pojazdami. Podkreślono, że wiarygodność tak uzyskanej informacji, organ powinien był zweryfikować w trakcie postępowania dowodowego. Przesłanką skierowania na badanie lekarskie jest bowiem istnienie zastrzeżeń podmiotu decyzyjnego (organu administracji), a nie wyłącznie podmiotu zawiadamiającego. Wyjaśniono również, że organ administracji nie może samodzielnie dokonywać oceny medycznej schorzenia skarżącego, tak jak uczyniono to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu II instancji. Sąd wskazał, że należy wystąpić do Sądu Rejonowego w [...] o nadesłanie uwierzytelnionej kserokopii opinii biegłego psychiatry wydanej w sprawie [...] [...] i następnie ocenić czy istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego obligujące do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. organ odwoławczy wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] o przesłanie uwierzytelnionej kopii opinii biegłego lekarza specjalisty psychiatry z dnia [...] października 2016 r. dotyczącej skarżącego, która zgodnie z zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2018 r. została przysłana do organu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał podstawę materialnoprawną wydanej decyzji - art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. Odwołując się do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. – w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2017 r., poz. 250) i jego załącznika nr 4, wyjaśniono, że w pkt 5 oceniając stan zdrowia osoby badanej w zakresie stanu psychicznego uwzględnia się: 1) poważne zaburzenia psychiczne wrodzone lub spowodowane chorobą, urazem lub operacją neurochirurgiczną; 2) poważny niedorozwój umysłowy, 3) poważne zaburzenia zachowania spowodowane wiekiem lub zaburzenia osobowości mające negatywny wpływ na ocenę sytuacji, zachowanie lub zdolności adaptacyjne. W ocenie organu odwoławczego schorzenia rozpoznane przez biegłego lekarza specjalistę psychiatrę u skarżącego w postaci organicznych zaburzeń urojeniowych, podlegają ocenia lekarza w świetle przepisów ustawy o kierujących pojazdami i cytowanego rozporządzenia, bowiem mogą mieć wpływ na kierowanie pojazdami. W odniesieniu do argumentów skarżącego o konieczności poniesienia kosztów badania wyjaśniono, że są one bez znaczenia w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] i decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że wniósł pozew przeciwko lekarzowi, który sporządził opinię sądową. Podkreślił, że lekarz biegły sądowy w ogóle go nie badał i zadał tylko 2 pytania. Skarżący nie wie skąd czerpał wiedzę na temat jego schorzeń. Do skargi załączono protokół przyjęcia ustnej skargi/ wniosku z dnia [...] marca 2018 r. w Sądzie Okręgowym w [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuję: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zasada związania oceną prawą wyrażoną w orzeczeniu sądu, o ile przepisy prawa nie uległy zmianie, powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Bezwzględne związanie oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem sądu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania mu się w pełnym zakresie, a uchybienie temu obowiązkowi stanowi naruszenie prawa, skutkujące koniecznością uchylenia aktu, wydanego w kolejnym postępowaniu administracyjnym, gdy strona akt ten zaskarży do sądu administracyjnego. Natomiast związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną (por. wyrok z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1962/17). Zatem zaskarżona decyzja podlegała będzie ocenie w aspekcie zastosowania się organu odwoławczego do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] września 2017 r. Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod katem jego słuszności, bądź też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Przeprowadzone w tym trybie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie można organom administracji publicznej skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego skutkujące uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stwierdzić należy, że organ odwoławczy zastosował się do wskazań wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 99/17. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 2 stycznia 2011 r. - o kierujących pojazdami. W myśl art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Skierowanie na badania lekarskie może mieć miejsce jeżeli istnieją uzasadnione, nadto poważne, zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Istnienie tych zastrzeżeń musi zostać wykazane w postępowaniu, mającym zakończyć się decyzją o skierowaniu na badania, wynikać zatem z orzeczenia lekarza, który wykonał badania osoby kierującej pojazdami. Te uzasadnione i poważne zastrzeżenia muszą być na tyle oczywiste, aby nie było wątpliwości co do tego, że istotnie stan zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy wymaga, aby został oceniony w badaniu lekarskim, które potwierdzi istnienie bądź nie przeciwwskazań do kierowania pojazdami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 330 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2019/14). W art. 99 tej ustawy prawodawca określił przesłanki wydania przez starostę decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie kierowcy. W świetle art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Przepisy powołanej ustawy nie precyzują o jakie zastrzeżenia, co do stanu zdrowia chodzi, ani bliżej ich nie definiują. Jednak w myśl art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a starosta wydaje decyzję administracyjną z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych. Powzięcie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy przez starostę w ramach wykonywania zadań własnych jest wystarczającą podstawą do wydania decyzji o skierowaniu takiego kierowcy na badanie lekarskie. To starosta jest organem, do zadań którego należy czuwanie nad tym, by osoby uprawnione do kierowania pojazdami w najwyższym możliwym stopniu dawały gwarancje bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Uzyskanie przez starostę opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącej kierowcy wymaga rozważenia przez niego, czy wynikają z tej opinii uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy w kontekście możliwości bezpiecznego prowadzenia przez niego pojazdów, bez względu na to, skąd opinia ta pochodzi. Wynika to z nadrzędnej wartości jaką jest bezpieczeństwo osób uczestniczących w ruchu. Obowiązkiem starosty jest działanie w celu ochrony tej wartości przez skierowanie kierowcy na badanie lekarskie, jeśli opinia taka rodzi uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy w zakresie mogącym wpływać na zdolność prowadzenia przez niego pojazdów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt I OSK 396/17). W niniejszej sprawie informacje, o których mowa w art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a z całą pewnością stanowiły informacje pozyskane z Sądu Rejonowego w [...] zawarte w opinii sądowej biegłego lekarza specjalisty w zakresie psychiatrii z dnia [...] października 2016 r. co zostało stwierdzone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] września 2017 r., sygn. akt [...]. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że informacja o stanie zdrowia skarżącego ma charakter wiarygodny, pochodzi od organu państwowego i została poparta analizą stanu zdrowia skarżącego, a konkluzja tej opinii wskazuje na określone schorzenie. Jak wskazuje ugruntowane i jednolite orzecznictwo sądowoadministracyjne sąd i organy nie mogą samodzielnie dokonywać wiążącej oceny stanu zdrowia skarżącego, tym bardziej, iż nie jest to przedmiotem postępowania sądowoadminsitracyjnego. Sąd zwraca uwagę, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy, a jedynie ma na celu wyjaśnienie wątpliwości czy stwierdzone w opinii sądowo-psychiatrycznej schorzenie ma wpływ na zachowanie uczestnika w ruchu drogowym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 11/10). W świetle wydanej opinii sądowo psychiatrycznej nie można uznać za zasadne zarzutów skargi, że skarżący nie cierpi na żadną chorobę psychiczną i nie wymaga specjalistycznego leczenia. W wydanej opinii biegły stwierdził, że schorzenie rozpoznane u skarżącego od lat systematycznie postępuje. Skład sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny zawarty m.in. w wyrokach z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. I OSK 126/09, oraz z 17 listopada 2008 r. sygn. I OSK 1467/07, zgodnie z którym z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest obojętne, czy kierowca potrafi powściągnąć emocje w sytuacjach stresowych, z którymi będzie stykał się na drodze. Bez znaczenia natomiast jest, czy pojawiające się na tym tle dysfunkcje mają postać jednostki chorobowej, czy też cechy nieprawidłowej osobowości. Każda, bowiem trwała niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym. Dlatego też stan psychiczny, emocjonalny kierującego pojazdem nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie odwołał się do rozporządzenia MZ z dnia 17 lipca 2014 r. Zgodnie z jego § 1 ust. 1 i ust 2 lit. a-c rozporządzenie określa szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego, zakres: badań lekarskich, konsultacji u lekarzy specjalistów i pomocniczych badań diagnostycznych. W ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, m. in. w zakresie stanu psychicznego (§ 4 ust. 1 pkt 8). Jak słusznie wskazał organ szczegółowe warunki badania lekarskiego w zakresie stanu psychicznego określa załącznik nr 4 (§ 5 pkt 3). Zgodnie z pkt 5 i 6 załącznika nr 4 oceniając stan zdrowia osoby badanej w zakresie stanu psychicznego uwzględnia się: poważne zaburzenia psychiczne wrodzone lub spowodowane chorobą, urazem lub operacją neurochirurgiczną; poważny niedorozwój umysłowy i poważne zaburzenia zachowania spowodowane wiekiem lub zaburzenia osobowości mające negatywny wpływ na ocenę sytuacji, zachowanie lub zdolności adaptacyjne. W przypadku istnienia u osoby badanej zaburzeń, o których mowa powyżej, można orzec brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, jeżeli wskazuje na to opinia lekarza specjalisty w dziedzinie psychiatrii lub psychologa, oraz osoba ta przeprowadza regularne kontrolne badania lekarskie, właściwe dla każdego przypadku. W ocenie sądu istotne są również szczegółowe warunki badania lekarskiego w zakresie układu nerwowego, w tym padaczki – określone w załączniku nr 5 do rozporządzenia (§ 5 pkt 4). Stosownie do treści załącznika nr 5 i jego pkt 1 w zakresie układu nerwowego uwzględnia się choroby obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego oraz zaburzenia neurologiczne związane z interwencją chirurgiczną skutkującą uszkodzeniem ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego, w zależności od skutków czynnościowych (zaburzeń świadomości, zaburzeń czucia, zaburzeń motorycznych, zaburzeń postawy ciała, zaburzeń równowagi i koordynacji ruchowej, dysfunkcji percepcji wzrokowej i słuchowej). Opinia wydana przez uprawnionego lekarza uwzględni zagrożenia wynikające z charakteru schorzenia, niebezpieczeństwo progresji zaburzeń neurologicznych i pogorszenia się stanu zdrowia. W ocenie sądu prawidłowo organy administracji uznały rozpoznane u skarżącego schorzenie jako budzące uzasadnione wątpliwości co do jego stanu zdrowia stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b, a w świetle powołanych powyżej przepisów rozporządzenia MZ z dnia 17 lipca 2014 r. Objęte jest ono z całą pewnością zakresem badań dla osób kierujących pojazdami, wobec czego może mieć wpływ na istnienie bądź brak przeciwskazań do kierowania pojazdami. Uznać zatem należy, ze decyzja organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] została wydana w sposób prawidłowy zgodny z przepisami prawa materialnego jak i również przepisami postępowania administracyjnego. W ocenie sądu załączony do skargi protokół przyjęcia ustnej skargi/wniosku z dnia [...] marca 2018 r. w Sądzie Okręgowym w [...] nie stanowi dowodu na okoliczność procesu przeciwko biegłemu jak wywodził to w uzasadnieniu skarżący. Niniejsze pismo jest pismem złożonym w trybie procedury sądowej co wyraźnie wynika z jego treści. Mając na uwadze powyższe sąd uznając skargę za bezzasadną oddalił ją na mocy art. 151 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania obejmujących wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w postępowaniu przez sądem pierwszej instancji przez adwokata wyznaczonego w ramach prawa pomocy, znajduje podstawę prawną w art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z w związku z § 21 ust. 1 pkt c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714).